Ερρίκος Β΄ της Καστίλης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ερρίκος Β΄
Enrique II de Castilla.jpg
βασιλιάς της Καστίλης
Περίοδος 1366-67, 69-79
Προκάτοχος Πέτρος
Διάδοχος Ιωάννης Α΄
Γέννηση 13 Ιανουαρίου 1334
Σεβίλη, Ανδαλουσία
Θάνατος 29 Μαΐου 1379 (ετών 45)
σάντο Νομίνγκο δε λα Καλθάδα, Λα Ριόχα
Σύζυγος Ιωάννα-Εμμανουέλα της Καστίλης
Επίγονοι Ιωάννης Α΄
Ελεονώρα
(νόθος) Αλφόνσος
(νόθη) Ιωάννα
Οίκος Οίκος της Τραστάμαρα
Πατέρας Αλφόνσος ΙΑ΄
Μητέρα Ελεονώρα δε Γουθμάν
Θρησκεία Καθολικός Χριστιανός
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Ο Ερρίκος Β΄ της Καστίλης (Ισπανικά : Enrique II de Castilla, 13 Ιανουαρίου 1334 - 29 Μαΐου 1379) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα ήταν Βασιλιάς της Καστίλης (1366 - 1367 και 1369 - 1379) και ο ιδρυτής του Οίκου της Τραστάμαρα. Ο Ερρίκος Β΄ της Καστίλης ήταν νόθος γιος του Αλφόνσου ΙΑ΄ της Καστίλης και της ερωμένης του Ελεονώρα του Γουζμάν τέταρτης απογόνου του Αλφόνσου Θ΄ της Λεόν. Ήταν δίδυμος αδελφός του Φαδρίκε Αλφόνσου του Άρο και το πρώτο από τα παιδιά του ζεύγους που επέζησε μέχρι την ενηλικίωση.

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την γέννηση του μπήκε στην φροντίδα του Ροντρίγκο Αλβάρεζ των Αστουριών, πέθανε την επόμενη χρονιά και ο μικρός Ερρίκος κληρονόμησε την ηγεμονία της Νορένα. Πήρε από τον πατέρα του τον τίτλο του κόμη της Τραστάμαρα και διορίστηκε κυβερνήτης στις πόλεις Λέμος και Σαρρία στην Γαλικία, στην Καρμπέρα και στην Ριμπέρα μια μεγάλη κληρονομιά στην βορειοανατολική Ιβηρική. Έγινε ο γενάρχης της δυναστείας της Τραστάμαρα, πλάγιος κλάδος του Οίκου της Ιβρέα. Ο πατέρας του έδωσε σημαντικά προνόμια στην μητέρα του και στους γιους της αν και νόθοι, αυτό έφερε την οργή στην νόμιμη σύζυγο του βασίλισσα Μαρία της Πορτογαλίας και τον γιο της Πέτρο που έγινε αργότερα βασιλιάς σαν Πέτρος της Καστίλης. Ο Αλφόνσος ΙΑ΄ πέθανε αιφνίδια από πυρετό τον Μάρτιο του 1350 στην πολιορκία του Γιβραλτάρ και τον διαδέχθηκε ο Πέτρος. Η Ελεονώρα και οι γιοι της διώχθηκαν αμέσως από τον Πέτρο και την μητέρα του, δραπέτευσαν και διασκορπίστηκαν από τον φόβο τους πριν ακόμα γίνει η ταφή του Αλφόνσου ΙΑ΄.

Εξεγέρσεις εναντίον του Πέτρου της Καστίλης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ελεονώρα και οι γιοι της έκλεισαν τελικά συμφωνία με τον Πέτρο να ζήσουν ειρηνικά στην αυλή του αλλά η κατάσταση παρέμεινε ασταθής, ο Ερρίκος και οι δυο αδελφοί του Οθέλλος Αλφόνσος του Αγκιλάρ δε Κάμπο και Σάντσο Αλφόνσος του Αλμπουρκέρκε έκαναν ασταμάτητες εξεγέρσεις εναντίον του νέου βασιλιά. Ο Ερρίκος για να ισχυροποιηθεί παντρεύτηκε την Ιωάννα Εμμανουέλα της Καστίλης, ο πεθερός του Ιωάννης Αλφόνσος του Αλμπουκέρκε ήταν δήμαρχος της Μούρθια και κύριος της Βιγιένα, ο ισχυρότερος ευγενής του βασιλείου. Ο κύριος σύμβουλος της βασιλομήτωρ Μαρίας Ιωάννης Αλφόνσος του Αλμπουκέρκε πληροφόρησε τον Πέτρο ότι υποκινητής των εξεγέρσεων ήταν η μητέρα τους Ελεονώρα του Γουζμάν, εκτελέστηκε στην Ταλαβέρα ντε λα Ρέινα. Ο Ερρίκος Β΄ δραπέτευσε αμέσως μετά στην Πορτογαλία, αργότερα συμφιλιώθηκε με τον Πέτρο και επέστρεψε στην Καστίλη αλλά εξεγέρθηκε ξανά στην Αστούριες (1352). Ο Ερρίκος βρισκόταν σε συνεχείς εντάσεις με τον ετεροθαλή αδελφό του μέχρι την εποχή που δραπέτευσε οριστικά στην Γαλλία και μπήκε στην υπηρεσία του βασιλιά Ιωάννη του Αγαθού.

Σε λίγο βρέθηκε στην αυλή του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας που είχε κηρύξει τον πόλεμο στην Καστίλη (1358) αλλά ηττήθηκε και εξορίστηκε στην Ναζέρα, όταν ελευθερώθηκε επέστρεψε στην Γαλλία. Ο Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας επιτέθηκε ξανά στην Καστίλη, o Ερρίκος του υποσχέθηκε να τον βοηθήσει με την προϋπόθεση να υποστηρίξει τα δικαιώματα του στον θρόνο της Καστίλης. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει ο "Κασταλιανός Εμφύλιος Πόλεμος" (1366 - 1369), στον πόλεμο συμμετείχαν και οι σύμμαχοι του Ερρίκου οι Αραγωνέζοι και οι Γάλλοι.

Συντριβή του Πέτρου της Καστίλης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ερρίκος ανακηρύχτηκε βασιλιάς (1366), σε αντάλλαγμα θα έπρεπε να δώσει στους συμμάχους του αυτά που τους είχε υποσχεθεί.[1] Τους έδωσε τίτλους και πλούτη, γι' αυτό τον αποκαλούσαν Ενρίκο δε λας Μερθέδες (= δώρα, όπως οι δωρεές γης). Ο Πέτρος της Καστίλης δραπέτευσε στην Μπορντώ την πρωτεύουσα των Αγγλικών κτήσεων στην Γαλλία όπου είχε την αυλή του ο Εδουάρδος του Γούντστοκ και του υποσχέθηκε να τον βοηθήσει να ανακτήσει τον θρόνο του. Ο Αγγλικός στρατός παρά το ότι είχε προσβληθεί από επιδημία δυσεντερίας αντιμετώπισε αποτελεσματικά τις δυνάμεις των Καστιλινιακού στρατού, αρχηγοί των Άγγλων ήταν ο ίδιος ο Μαύρος πρίγκιπας και ο μικρότερος αδελφός του Ιωάννης της Γάνδης.[2] Ο Πέτρος της Καστίλης νίκησε με την βοήθεια των Άγγλων τον Ερρίκο στην "μάχη της Ναζέρα" αλλά ο Ερρίκος δραπέτευσε και ζήτησε προστασία από τον Κάρολο Ε΄ της Γαλλίας.[3] Η συμμαχία ανάμεσα στον Πέτρο της Καστίλης και τους Άγγλους διαλύθηκε, ο Εδουάρδος ο μαύρος πρίγκιπας προσβλήθηκε και αυτός από την δυσεντερία σε ελαφρά μορφή και επέστρεψε στην Αγγλία, αυτό θα τον οδηγήσει στον θάνατο μερικά χρόνια αργότερα (1376). Ο Ερρίκος μετά την αποχώρηση των Άγγλων οργάνωσε ξανά τον στρατό του με την βοήθεια των Άγγλων και συνέτριψε τον Πέτρο στην μάχη του Μοντιέλ (14 Μαρτίου 1369), στην συνέχεια τον συνέλαβε και τον σκότωσε με τα χέρια του.

Άνοδος στον θρόνο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νόμισμα του Ερρίκου Β΄ της Καστίλης.

Ο Ερρίκος ανακηρύχτηκε νέος βασιλιάς ως Ερρίκος Β΄ της Καστίλης και προσπάθησε να εξασφαλίσει τον θρόνο για τον γιο του Ερρίκο, βασικός διεκδικητής ήταν ο Φερδινάνδος Α΄ της Πορτογαλίας ως δισέγγονος του Σάντσο Δ΄ της Καστίλης από την μητέρα του. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσουν οι "Φερδινάνδιοι Πόλεμοι", ο κύριος σύμμαχος του Φερδινάνδου ήταν ο Ιωάννης της Γάνδης που είχε παντρευτεί την Κωνσταντία της Καστίλης, δούκισσα του Λάνκαστερ κόρη του προκατόχου του Πέτρου του Σκληρού. Ο σύμμαχος της Καστίλης ήταν ο Κάρολος Ε΄ της Γαλλίας, ο Ερρίκος Β΄ παρέδωσε το ναυτικό της Καστίλης στην διάθεση των Γάλλων, είχε σημαντικό ρόλο στην πολιορκία του Λα Ροσέλ και στην "μάχη του Λα Ροσέλ" που ο ναύαρχος Αμβρόσιο Μποκανέγκρα νίκησε τους Άγγλους

Ο Ερρίκος προσπάθησε να δώσει τις ανταμοιβές που είχε υποσχεθεί στους συμμάχους του αλλά ωστόσο είχε ακόμα μεγάλα προβλήματα και δεν έδωσε στον Πέτρο Δ΄ της Αραγωνίας όλα τα εδάφη που είχε υποσχεθεί. Ο Ερρίκος Β΄ βρέθηκε σε πόλεμο με την Πορτογαλία και την Αγγλία αφού ο Ιωάννης της Γάνδης διεκδικούσε πάντα τον θρόνο χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του. Στην εσωτερική του πολιτική αναδιοργάνωσε την διοίκηση και δημιούργησε περισσότερες αυλές, μετά τον θάνατο του αδελφού του Όθελλου δημιούργησε την ηγεμονία του Μπισκάγια, στον Εκατονταετή πόλεμο υποστήριξε πάντοτε την Γαλλία.

Διώξεις σε Ιουδαίους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προτομή του Ερρίκου Β΄ της Καστίλης στο διάζωμα της βασιλικής αίθουσας στο Αλκάθαρ της Σεγόβια.

Ο Ερρίκος Β΄ της Καστίλης ήταν εχθρικός απέναντι στους Ιουδαίους σε αντίθεση με τον προκάτοχο του Πέτρο που ακολουθούσε φιλική πολιτική.[4] Οι οικονομικές απαιτήσεις των Γάλλων μισθοφόρων τον οδήγησαν να βάλει τεράστιες φορολογίες στον ήδη εξαντλημένο λαό του Τολέδο, αιχμαλώτισε όλους τους Ιουδαίους με διαταγή να μην τους δίνουν ούτε φαγητό ούτε νερό μέχρι να δεχτούν να βγει η περιουσία τους σε πλειστηριασμό. Οι οικονομικές ανάγκες που είχε τον ανάγκασαν να συμφιλιωθεί με τους Ιουδαίους χρηματοδότες του, διόρισε τον Δον Ζόζεφ Πίτσον κύριο συλλέκτη των φόρων και πολλούς Ιουδαίους στην θέση του συλλέκτη.[5] Οι συνεδριάσεις των Κορτές στο Τόρο (1369) και στο Μπούργος (1374, 1377) επικύρωσαν τα σκληρά μέτρα του Ερρίκου εναντίον των Ιουδαίων, πήραν εντολή να φοράνε το ταπεινωτικό σήμα και τους απαγόρευσαν να έχουν χριστιανικά ονόματα. Διέταξε επίσης τους χριστιανούς οφειλέτες που κρατούσαν χαμηλά δάνεια να πληρώσουν τα δυο τρίτα της τιμής, λίγο πριν τον θάνατο του απαγόρευσε στους Ιουδαίους να κατέχουν δημόσια αξιώματα.[6] Ο Ερρίκος Β΄ ήταν ο πρώτος βασιλιάς στην Ιβηρική από την εποχή του Βησιγότθου Έγικα τον 7ο αιώνα που πήρε μέτρα εναντίον των Ιουδαίων.

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο τάφος του Ερρίκου Β΄ της Καστίλης

Ο Ερρίκος Β΄ της Καστίλης πέθανε στο Σάντο Ντομίγκο ντε λα Καλζάντα (29 Μαίου 1379) και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης Α΄ της Καστίλης. Η σωρός του βασιλιά μεταφέρθηκε στο Μπούργος, απο εκεί στο Βαγιαδολίδ και τελικά στο Τολέδο όπου έγινε η κηδεία του στον Καθεδρικό ναό του Τολέδο, τα υπολείμματα του υπάρχουν μέχρι σήμερα.[7] Η κάσα του είναι διακοσμημένη με τα σύμβολα της Καστίλης και της Λεόν και στο κάτω τμήμα έχει τρία πλαίσια διακοσμημένα με τρόπαια. Δυο Χερουβείμ κρατούν από κάτω την πινακίδα με την επιγραφή που μεταφράζεται ως εξής:[8]

"Ενθάδε κείτεται ο πιο περιπετειώδης και ευγενής βασιλιά, η γλυκιά ανάμνηση του Δον Ερρίκου του ευγενούς γιου του βασιλιά Αλφόνσου που ξεκίνησε από το Μπενραμίν και τελείωσε στο Σάντο Ντομίγκο ντε λα Καλζάντα. Πέθανε την 30η Μαΐου του Σωτήριου έτους 1379".

Στην κορυφή του τάφου υπάρχει ένα άγαλμα του βασιλιά Ερρίκου Β΄ από πολύχρωμο αλάβαστρο, φοράει την βασιλική ρόμπα με ένα ξίφος στο δεξί χέρι, η ζώνη του είναι διακοσμημένη με τα λιοντάρια της Καστίλης. Ο βασιλιάς κρατά στο δεξί του χέρι ένα σκήπτρο, το κεφάλι του στηρίζεται σε τρία πολυτελή μαξιλάρια, στα πόδια φορά παντόφλες και βρίσκονται ξαπλωμένα στο δέρμα ενός λιονταριού. Τα εντόσθια του βασιλιά μεταφέρθηκαν στον Καθεδρικό ναό του Σάντο Ντομίγκο ντε λα Καλζάντα.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ανδριάντας του Ερρίκου Β΄ της Καστίλης στο Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης.

Παντρεύτηκε την Ιωάννα Εμμανουέλα της Καστίλης, κόρη του Ιωάννη Εμμανουήλ της Βιγιένα ενός νεώτερου κλάδου του βασιλικού Οίκου της Καστίλης με την οποία απέκτησε :

Ο Ερρίκος Β΄ είχε επίσης πολλά νόθα παιδιά από τα οποία μερικά αναφέρονται στην διαθήκη του (29 Μαίου 1374):[9]

  • Αλφόνσος του Χιχόν και Νορένια, κόμης της Χιχόν και της Νορέγια, γιος της Ελβίρας Ινίγκεζ, παντρεύτηκε την Ισαβέλλα της Πορτογαλίας Κυρία της Βιζέου.
  • Ελεονώρα της Καστίλης, κόρη της Ελεονώρας Αλβάρεζ από την Ντουένας, Παλένθια.
  • Ιωάννα της Καστίλης, κόρη της Ελβίρας Ινίγκεθ, ο πατέρας της την αναφέρει στην διαθήκη του και γράφει ότι αν δεν παντρευτεί τον Πέντρο της Αραγωνίας θα κληρονομήσει την Ουρουένα. Ο Πέντρο της Αραγωνίας ήταν μαρκήσιος της Βιγιένα (1362 - 1385).
  • Κωνσταντία Ενρίκες της Καστίλης, ο πατέρας της δεν αναφέρει το όνομα της μητέρας της. Όταν έγραψε ο πατέρας της την διαθήκη του είχε αρραβωνιαστεί τον ινφάντη Διονύσιο, λόρδο του Σιφουέντες (1354 - 1397), παντρεύτηκε τελικά τον αδελφό του Ινφάντη Ιωάννη, δούκα της Βαλέντσια ντε Κάμπος (1349 - 1387) και κληρονόμησε την Άλμπα ντε Τόρμες. Η Κωνσταντία ήταν επίσης πρωταγωνίστρια του ιστορικού μυθιστορήματος του Γκουερίν "Η Μπάσταρδη" (2015) το πρώτο βιβλίο της σειράς Τρασταμάρα.
  • Φερνάντο Ενρίκες ντε Καστίγια (1365 - 1438), ο πατέρας της τον περιγράφει σαν γιο της Βεατρίκης Φερνάντες
  • Μαρία ντε Καστίγια (1375 - 1393), κόρη της Βεατρίκης Φερνάντεζ. Παντρεύτηκε τον Ντιέγκο Ουρτάδο ντε Μεντόσα, λόρδο της Μεντόσα και μαγιοδρόμο του βασιλιά Ιωάννη Β΄ της Καστίλης
  • Φαδρίκε ντε Καστίγια (1360 - 1394), γιος της Βεατρίκης Πόντσε πήρε τον τίτλο του δούκα του Μπεναβέντε και πέθανε σε φυλακή στο Αλμοδόβαρ ντελ Ρίο (1394). Παντρεύτηκε την Ελεονώρα Σάντσεθ ντε Καστίγια, νόθη κόρη του Σάντσο Αλφόνσο, 1ου κόμη της Αλμπουκέρκης.
  • Βεατρίκη ντε Καστίγια, κόρη της Βεατρίκης Πόνσε ντε Λεόν και Λαίδη της Νιέμπλα, παντρεύτηκε τον Ζουάν Αλόνζο ντε Γκουζμάν (1370) και έγινε Κύριος του Σανλούκαρ ντε Μπαραμέδα και πρώτος κόμης του Νιέμπλα. Αργότερα έγινε μοναχή στο μοναστήρι του Σαν Κλήμεντα στην Σεβίλλη όπου και τάφηκε.
  • Ενρίκε ντε Καστίγια (1378 - 1404), γιος της Λαίδης Ιωάννα ντε Σουσά, κόρη του Βάσκο Αλφόνσο ντε Σουσά δημάρχου της Κόρδοβα με την Μαρία Γκόμεζ Καρίγιο, δούκισσα της Μεδίνας Σιδονίας και κόμισσας της Κάμπρα. Η ταφή της έγινε στην Μεθκίτα της Κόρδοβας.
  • Πέντρο Ενρίκεζ ντε Καστίγια, τάφηκε στον Καθεδρικό ναό της Σεγόβια.
  • Ισαβέλλα Ενρίκεζ ντε Καστίγια, κόρη της Ιωάννας ντε Καρκάμο, παντρευτηκε τον Γκονζάλο Νουνέζ ντε Γκυζμάν αλλά ο γάμος διαλύθηκε από τον πάπα Κλήμη Ζ΄. Εισήλθε αργότερα στο μοναστήρι της Σάντα Κλάρα λα Ρεάλ του Τολέδο όπου έγινε ηγουμένη και τάφηκε.
  • Ινές Ενρίκεζ ντε Καστίγια, κόρη της Ιωάννας ντε Καρκάμο και ηγουμένη στο μοναστήρι της Σάντα Κλάρα λα Ρεάλ του Τολέδο όπου και τάφηκε.
  • Ιωάννα Ενρίκεζ ντε Καστίγια, κόρη της Ιωάννας Λαίδης του Σιφουέντες και σύζυγος του ινφάντη Διονυσίου, λόρδου του Σιφουέντες που ήταν γιος του Πέτρου Α΄ της Πορτογαλίας και της Ινές ντε Κάστρο. Τάφηκε την Σάντα Μαρία ντε Γουαδελούπη.[10]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Hume, Martin Andrew Sharp. The Spanish People, D. Appleton, 1911
  2. Green, David. "Masculinity and Medicine: Thomas Washington and the Death of the Black Prince." Journal of Medieval History 35.1 (2009). 34-51
  3. Sumption, Jonathan (1999). The Hundred Years War Volume II: Trial by Fire. Philadelphia: University of Pennsylvania. σ. 554.
  4. Abraham Zacuto (1452 – circa 1515), in his book Sefer Yuchasin, Cracow 1580 (q.v. Sefer Yuchasin, p. 265 in PDF) makes mention that in the year 5130 anno mundi (corresponding with 1369/70 of our Common Era) there was a time of great disturbance all throughout the Jewish communities of Castille and Ṭulayṭulah (Toledo) and that 38,000 Jews were killed in the ensuing wars between the two brothers, King Henry (Don Enrico) and King Peter (Don Pedro).
  5. http://www.jewishencyclopedia.com/articles/7571-henry-ii#
  6. http://www.jewishencyclopedia.com/articles/7571-henry-ii#
  7. Elorza 1990, σσ. 63–64
  8. Elorza 1990, σ. 64
  9. See Crónicas de los reyes de Castilla D. Pedro I, D. Enrique II, D. Juan I, D. Enrique III, Tomo II, σσ. 106-121 de Pedro López de Ayala
  10. Del Arco y Garay 1954, σ. 310

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Crónicas de los reyes de Castilla D. Pedro I, D. Enrique II, D. Juan I, D. Enrique III, Tomo II, pp. 106-121 de Pedro López de Ayala
  • Hume, Martin Andrew Sharp. The Spanish People, D. Appleton, 1911
  • Green, David. "Masculinity and Medicine: Thomas Washington and the Death of the Black Prince." Journal of Medieval History 35.1 (2009). 34-51
  • Sumption, Jonathan (1999). The Hundred Years War Volume II: Trial by Fire. Philadelphia: University of Pennsylvania.
  • Arco y Garay, Ricardo del (1954). Instituto Jerónimo Zurita. Consejo Superior de Investigaciones Científicas., ed. Sepulcros de la Casa Real de Castilla [Tombs of the Castilian Royal Family] (in Spanish) (1st ed.). Madrid.
  • Elorza, Juan C.; Lourdes Vaquero; Belén Castillo; Marta Negro (1990). Junta de Castilla y León. Consejería de Cultura y Bienestar Social, ed. El Panteón Real de las Huelgas de Burgos. Los enterramientos de los reyes de León y de Castilla [The Royal Pantheon of the Huelgas de Burgos. The graves of the monarchs of León and Castile] (in Spanish) (2nd ed.). Editorial Evergráficas S.A.
  • López de Ayala, Pedro (1994–1997). Buenos Aires, ed. Crónica del rey don Pedro y del rey don Enrique, su hermano, hijos del rey don Alfonso Onceno [A chronicle of the kings Peter and Henry, his brother, sons of the king Alfonso Onceno] (in Spanish). OCLC 489686613. (critical edition and notes by Germán Orduna; a preliminary study by Germán Orduna and José Luis Moure)
  • Valdeón Baruque, Julio (1996). Palencia. Diputación Provincial de Palencia, ed. Enrique II.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Henry II of Castile της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
Ερρίκος Β΄ της Καστίλης
Γέννηση: 13 Ιανουαρίου 1334 Θάνατος: 29 Μαΐου 1379
Προκάτοχος
Πέτρος της Καστίλης
Βασιλιάς της Καστίλης
Coat of Arms of Castile with the Royal Crest.svg

1366 - 1367
Διάδοχος
Πέτρος της Καστίλης
Βασιλιάς της Καστίλης
Coat of Arms of Castile with the Royal Crest.svg

1369 - 1379
Διάδοχος
Ιωάννης Α΄ της Καστίλης