Ερρίκος Β΄ της Καστίλης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ερρίκος Β΄
Enrique II de Castilla.jpg
βασιλιάς της Καστίλης
Περίοδος 1366-67, 69-79
Προκάτοχος Πέτρος
Διάδοχος Ιωάννης Α'
Γέννηση 13 Ιανουαρίου 1334
Σεβίλη, Ανδαλουσία
Θάνατος 29 Μαΐου 1379 (ετών 45)
σάντο Νομίνγκο δε λα Καλζάδα, Λα Ριόχα
Σύζυγος Ιωάννα-Εμμανουέλα Ιβρέας
Επίγονοι Ιωάννης Α'
Ελεονώρα
(νόθος) Αλφόνσος
(νόθη) Ιωάννα
Οίκος Τραστάμαρα
Πατέρας Αλφόνσος ΙΑ'
Μητέρα Ελεονώρα δε Γκουζμάν
Θρησκεία Καθολικός Χριστιανός
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Ο Ερρίκος Β' (Enrique II de Castilla, 13 Ιανουαρίου 1334 - 29 Μαΐου 1379) ήταν βασιλιάς της Καστίλης (1366-67, 69-79) από τον Οίκο της Τραστάμαρα, κλάδου του Οίκου της Ιβρέας. Ήταν νόθος υιός του Αλφόνσου ΙΑ' της Καστίλης με την εκτός γάμου σχέση του με την Ελεονώρα ντε Γκουζμάν, 4η απόγονο του Αλφόνσου Θ' Ιβρέας βασιλιά της Λεόν.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από τη γέννησή του υιοθετήθηκε από τον Ροδρίγκο Άλβαρεζ ντε λας Αστούριας, που του κληρονόμησε την κυριότητα της Νορένια. Έπειτα ο πατέρας του τον έκανε κόμη της Τραστάμαρα, κύριο του Λέμος και Σαρρία της Γαλικίας και των πόλεων Καμπρέρα και Ριμπέρα, συνολικά μιας μεγάλης και σημαντικής ιδιοκτησίας της βορειοδυτικής Ιβηρικής. Έγινε ο ιδρυτής του Οίκου της Τραστάμαρα, κλάδου του Οίκου της Ιβρέας. Όσο ζούσε ο πατέρας του, η μητέρα του Ελεονώρα έδινε τίτλους και προνόμια στα παιδιά της. Αυτό προκαλούσε δυσαρέσκεια στους ευγενείς και ιδιαίτερα στη νόμιμη σύζυγο Μαρία Πορτογαλίας και τον υιό της Πέτρο.

Το 1350 στην πολιορκία του Γιβραλτάρ ο Αλφόνσος ΙΑ' έκανε πυρετό και απεβίωσε. Η Μαρία και ο νέος βασιλιάς Πέτρος εκδικήθηκαν: έβαλαν στην άκρη την Ελεονώρα, τα παιδιά της και τους υποστηρικτές τους πριν ακόμη ταφεί ο αποβιώσας. Τα τέσσερα παιδιά της Ελεονώρας διεσπάρησαν, φοβούμενα για το τι θα μπορούσε να κάνει ο Πέτρος. Η Ελεονώρα συμφώνησε με τον Πέτρο να ζήσει ειρηνικά στην Αυλή μαζί με τα παιδιά της, αλλά η κατάσταση ήταν ασταθής. Ο Ερρίκος και τα τρία μικρότερα αδέλφια του οργάνωναν πολλές εξεγέρσεις κατά του Πέτρου. Για να ισχυροποιήσει τη θέση του και να αποκτήσει συμμάχους, ο Ερρίκος νυμφεύτηκε την Ιωάννα-Εμμανουέλα, κόρη του Ιωάννου-Εμμανουήλ πρίγκιπα της Βιγιένα, του πιο εύπορου ευγενούς. Ο Χουάν-Αλφόνσο, δεξί χέρι της Μαρίας, είπε στον Πέτρο ότι η ερωμένη του πατέρα του ήταν η υποκινήτρια των εξεγέρσεων, έτσι ο Πέτρος διέταξε την φυλάκιση και εκτέλεση της Ελεονώρας στην Ταλαβέρα δε λα Ρέινα.

Αμέσως μετά από αυτό ο Ερρίκος διέφυγε στην Πορτογαλία. Όταν ο Πέτρος του έδωσε χάρη, επέστρεψε και εξεγέρθηκε το 1352. Συμφιλιώθηκε και ξανά στασίασε εναντίον του Πέτρου σε έναν μακρύ με διαλείμματα πόλεμο, ωσότου διέφυγε στη Γαλλία. Μπήκε στην υπηρεσία του Ιωάννη Β' Βαλουά και το 1358 πολέμησε μαζί με την Αραγωνία εναντίον της Καστίλης, αλλά νικήθηκε και φυλακίσθηκε στη Νάχερα το 1360. Ελευθερώθηκε με τη βοήθεια του Χουάν Ραμίρες ντε Αρεγιάνο και άλλων και εξορίσθηκε στη Γαλλία.

Όταν ο Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας επιτέθηκε στην Καστίλη, ο Ερρίκος ήρθε με τους άνδρες του να βοηθήσει, με αντάλλαγμα την εκτόπιση του Πέτρου. Σε αυτόν τον εμφύλιο Πόλεμο της Καστίλης, συνέπραττε και η Γαλλική Εταιρεία μισθοφόρων του Μπερτράν ντυ Γκεσλίν. Τελικά ο Ερρίκος στέφθηκε βασιλιάς το 1366 στην Καλαχόρρα και έπρεπε να ανταμείψει τους συμμάχους του για τη βοήθεια που παρείχαν. Τους έδωσε τίτλους και πλούτη γι' αυτό τον αποκαλούσαν Ενρίκο ντε λας Μερσέδες (= δώρα, όπως οι δωρεές γης). Ο Πέτρος διέφυγε στο Μπορντώ της Γασκώνης, η οποία ανήκε στους Άγγλους. Εκεί ο Εδουάρδος ο μαύρος πρίγκηψ είχε την Αυλή του και υποσχέθηκε να τον βοηθήσει να ανακτήσει το θρόνο του. Το 1367 ο Εδουάρδος και ο αδελφός του Ιωάννης δούκας του Λάνγκαστερ νίκησε το στρατό της Καστίλης και τους Γάλλους μισθοφόρους του Μπερτράν ντυ Γκεσλίν στη μάχη της Νάχερα. Ο Ερρίκος κατέφυγε στον Κάρολο Ε' Βαλουά.

Ο Ερρίκος και οι Γάλλοι ετοίμασαν το στρατό τους στο κάστρο Πεϋρεπερτούς και με τη βοήθεια των μισθοφόρων του Μπερτράν ντυ Γκεσλίν νίκησαν τον Πέτρο στη μάχη του Μοντιέλ το 1369. Ο Πέτρος φυλακίσθηκε και στραγγαλίστηκε από τα χέρια του Ερρίκου. Τώρα θα κατείχε σίγουρα το θρόνο ως Ερρίκος Β'. Πριν ακόμη παγιώσει τη θέση του, έπρεπε να αντιμετωπίσει τους τρεις Πολέμους του Φερδινάνδου Α' της Πορτογαλίας, που είχε μαζί του σύμμαχο την Κωνσταντία, κόρη του Πέτρου και το σύζυγό της Ιωάννη δούκα του Λάνκαστερ. Ο Ερρίκος Β' είχε τη συμμαχία του Καρόλου Ε'. Μετά για να ανταμείψει το βασιλιά της Γαλλίας του παραχώρησε το ναυτικό του, το οποίο βοήθησε στην πολιορκία και στη μάχη της Λα Ροσέλ, όπου ο ναύαρχος Αμβρόσιο Μποκανέγρα κατανίκησε την Αγγλική πλευρά.

Αρνήθηκε στο βασιλιά της Αραγωνίας τις περιοχές που του είχε υποσχεθεί σε στιγμές δυσκολίας. Συμμετείχε στον Εκατονταετή Πόλεμο και ήταν συνέχεια αντιμέτωπος με την Κωνσταντία και το σύζυγό της Ιωάννη, που διεκδικούσαν το θρόνο. Στο εσωτερικό αναδιαμόρφωσε τη διοίκηση. Διατηρούσε πολυάριθμες Αυλές. Στην εξωτερική πολιτική ευνοούσε τη Γαλλία εναντίον της Αγγλίας.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1350 νυμφεύτηκε την Ιωάννα Εμμανουέλα της Καστίλης, κόρη του Ιωάννη-Εμμανουήλ πρίγκιπα της Βιγιένα. Είχαν τέκνα:

Είχε πολλά εκτός γάμου τέκνα· στη διαθήκη του ανέφερε 13. Τα πιο σημαντικά είναι:

  • Αλφόνσο Ενρίκεζ ντε Καστίγια 1355 - 1398, υιός του από την Ελβίρα Ινίγκουεζ κόμισσα του Νορένια και Γκιχόν· νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Πορτογαλίας κυρία του Βιζέου, νόθη κόρη του Φερδινάνδου Α' βασιλιά της Πορτογαλίας
  • Χουάνα Ενρίκεζ ντε Καστίγια, κόρη του από την Χουάνα κυρία του Σιφουέντες· παντρεύθηκε τον Ντένις, υιό του Πέτρου Α' βασιλιά της Πορτογαλίας.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Hume, Martin Andrew Sharp. The Spanish People, D. Appleton, 1911
  • Green, David. "Masculinity and Medicine: Thomas Washington and the Death of the Black Prince." Journal of Medieval History 35.1 (2009). 34-51
  • Sumption, Jonathan (1999). The Hundred Years War Volume II: Trial by Fire. Philadelphia: University of Pennsylvania. p. 554. ISBN 978-0-8122-3527-2.
  • Elorza 1990, pp. 63–64
  • Crónicas de los reyes de Castilla D. Pedro I, D. Enrique II, D. Juan I, D. Enrique III, Tomo II, pp. 106-121 de Pedro López de Ayala [1]
  • Del Arco y Garay 1954, p. 310