Εγβέρτος του Ουέσσεξ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Εγβέρτος του Ουέσσεξ
Egbert - MS Royal 14 B V.jpg
Γέννηση 8ος αιώνας
Ουέσσεξ
Θάνατος
Ουέσσεξ
Υπηκοότητα / Χώρα πολιτογράφησης Ουέσσεξ
Ιδιότητα μονάρχης
Τέκνα Έθελγουλφ του Ουέσσεξ
Γονείς Ίλμουντ του Κεντ
Αδέλφια Æthelburh of Wilton
Αξίωμα king of Wessex ( - )
βασιλιάς της Μερκίας ( - )
Commons page Πολυμέσα
Εγβέρτος του Ουέσσεξ

Ο Εγβέρτος του Ουέσσεξ (770 - 839) ήταν βασιλιάς του Ουέσσεξ (802839), υιός του βασιλιά Ίλμουντ του Κεντ, ο γενάρχης της Αγγλοσαξονικής δυναστείας από τον Οίκο του Ουέσσεξ. Δεν υπάρχουν καθόλου πηγές για τα νεανικά του χρόνια. Σύμφωνα με την παράδοση, παντρεύτηκε την Ρεντμπούργκα, αδελφή του βασιλιά των Φράγκων, ενώ δεν υπάρχουν πληροφορίες για άλλα παιδιά του, εκτός από τον βέβαιο γιο και διάδοχό του Έθελγουλφ.

Απόψεις ιστορικών για το γενεαλογικό του δέντρο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι ιστορικοί δεν συμφωνούν για το γενεαλογικό δέντρο του Εγβέρτου. Η νεώτερη έκδοση του Αγγλοσαξωνικού χρονικού τα Χρονικά του Πάρκερ ξεκινά από τον πατέρα του Ίλμουντ του Κεντ, προχωρούν στον Εάφα, τον Εόππα του Ουέσσεξ και συνεχίζουν στον Ινζίλντ αδελφό του βασιλιά Ίνε του Ουέσσεξ που παραιτήθηκε (726), συνεχίζουν μέχρι τον Κέρντικ ιδρυτή του Οίκου του Ουέσσεξ. [1] Το γενεαλογικό δέντρο του Εγβέρτου μέχρι τον Ινζίλντ γίνεται αποδεκτό από τον μεγάλο σύγχρονο ιστορικό των Αγγλοσαξόνων Φρανκ Στέντον (1880 - 1967) αλλά δεν αποδέχεται ότι φτάνει μέχρι τον Κέρντικ. [2] Στο Αγγλικό Βιογραφικό Λεξικό ο Εδουάρδος αποδέχεται ότι το γενεαλογικό του δέντρο φτάνει μέχρι τον Κέντρικ και η άποψη για την Αγγλοσαξωνική του καταγωγή κατασκευάστηκε την εποχή του για να νομιμοποιήσουν την άνοδο του στον θρόνο. [3] Ο σημερινός ιστορικός Ρόρι Ναισμίθ επανέρχεται στην άποψη ότι είναι απίθανο το γενεαλογικό δέντρο του Εγβέρτου να φτάνει στον Κέρντικ και ότι ο Εγβέρτος προέρχεται απο Σαξωνικό αριστοκρατικό Οίκο. [4]

Το όνομα της συζύγου του Εγβέρτου είναι άγνωστο, μια έκδοση του Αγγλοσαξωνικού Χρονικού του 15ου αιώνα αναγνωρίζει το όνομα της συζύγου του ως Ρεντμπούργκα συγγενή του Καρλομάγνου και την παντρεύτηκε όταν ήταν εξόριστος στους Φράγκους αλλά δεν γίνεται αποδεκτό από σύγχρονους ιστορικούς. [5] Αναφέρεται ότι είχε μια ετεροθαλή αδελφή με το όνομα Αλμπούργκα η οποία αναγνωρίστηκε ως Αγία στο αβαείο του Ουίλτον το οποίο ίδρυσε. παντρεύτηκε τον Γούλφσταν, υποκόμη του Γουιλσάιρ, με τον θάνατο του (802) έγινε μοναχή και ηγουμένη στο αβαείο του Ουίλτον. [6]. Πολλοί πιστεύουν ότι είναι ο πατέρας του Αγίου Ήντιθ του Πόλεσγουορθ και του Έθελσταν του Ουέσσεξ.


Ήττα από τον Όφφα της Μερκία και εξορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Μερκία ήταν το ισχυρότερο βασίλειο στην Αγγλία το δεύτερο μισό του 8ου αιώνα υπό τον Όφα (757796), με βασιλιά του Ουέσσεξ την ίδια περίοδο τον Κίνεγουλφ του Ουέσσεξ (757786). Οι σχέσεις τους, όπως φαίνονται από τα διάφορα διασωθέντα καταστατικά, δεν ήταν καλές, με τον Κίνεγουλφ να έχει μια σχετική ανεξαρτησία από τον ισχυρότερο βασιλιά Όφφα. Ηττήθηκε από τον Όφφα (779) στη μάχη του Μπέσινγκτον, αλλά δεν είναι γνωστό αν στη συνέχεια τον αναγνώρισε επικυρίαρχο του. Πάντως από καταστατικά της εποχής φαίνεται ότι την περίοδο 776784 οι βασιλείς του Κεντ είχαν υποταχθεί στον Όφφα.

Το 784 εμφανίζεται στο Κεντ ένας νέος βασιλιάς, ο Ίλμουντ, ο πατέρας του Εγβέρτου, αλλά την ίδια χρονιά ανατράπηκε από τον Όφφα που πήρε για λογαριασμό του το Κεντ, οπότε ο νεαρός Εγβέρτος εξορίστηκε στο Ουέσσεξ. Ο Κίνεγουλφ του Ουέσσεξ δολοφονήθηκε το 786 και κατόπιν ο Όφφα τοποθέτησε στη θέση του τον Μπέορχτρικ, τον οποίο πάντρεψε με την κόρη του, ενώ ο Εγβέρτος εξορίστηκε για 16 χρόνια στη χώρα των Φράγκων. Την εποχή της εξορίας του τους Φράγκους διοικούσε ο ισχυρότερος βασιλιάς του Μεσαίωνα, ο Καρλομάγνος, ο οποίος τον είδε με συμπάθεια λόγω του ότι αντιπαθούσε τον Όφφα. Κατά τον Γουίλιαμ του Μάλμσμπουρι, εκεί διδάχθηκε όλες τις μεθόδους διακυβέρνησης.

Ισχυρότερος Άγγλος ηγεμόνας με τη βοήθεια του Καρλομάγνου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μπέορτρικ πέθανε το 802 και ο Εγβέρτος επέστρεψε αμέσως στο Ουέσσεξ και αναδείχθηκε βασιλιάς χωρίς πολλές αντιστάσεις, παρότι δεν τον ήθελαν οι ευγενείς της περιοχής, αφού είχε την υποστήριξη του Καρλομάγνου και του Πάπα. Την εποχή της βασιλείας του δεν αναφέρεται τίποτα σημαντικό, εκτός από τη λεηλασία της Ντουμνονίας από αυτόν σε δύο εκστρατείες του (815, 825). To 825 έγινε μια μάχη που άλλαξε την πορεία της ιστορίας, η μάχη του Έλεντουν, η οποία σήμανε το τέλος της κυριαρχίας του βασιλείου της Μερκίας στην Αγγλία και την άνοδο του βασιλείου του Ουέσσεξ σαν κυρίαρχη δύναμη. Η ήττα του βασιλιά Μπέορνγουλφ της Μερκίας από το στρατό του Εγβέρτου υπό την ηγεσία του γιου του, Έθελγουλφ, ήταν ολοκληρωτική. Ο Έθελγουλφ συγκέντρωσε τους βασιλείς του Έσσεξ, Κεντ και Σάρεϊ, αναγκάζοντάς τους να του δηλώσουν την υποταγή τους. Ο Μπέορνγουλφ επιτέθηκε την επόμενη χρονιά (826) στην Ανατολική Αγγλία με την ελπίδα να ανακτήσει ξανά την κυριαρχία του, αλλά σκοτώθηκε, οπότε και η κυριαρχία του Εγβέρτου κατοχυρώθηκε, κερδίζοντας και την αναγνώριση του αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρι.

Η ισχύς του Εγβέρτου αυξήθηκε σημαντικά ως το 830, καθώς το 829 επιτέθηκε ξανά στην Μερκία διαλύοντας οριστικά το βασίλειο και εξορίζοντας τον βασιλιά Ουίγκλαφ της Μερκίας, ενώ την ίδια χρονιά (830) κατέκτησε και την Νορθουμβρία και πέτυχε σημαντική νίκη επί των Ουαλών.

Παρακμή την τελευταία δεκαετία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά από όλες αυτές τις νίκες, την επόμενη δεκαετία ξεκινά η παρακμή, καθώς ο βασιλιάς της Μερκίας Ουίγκλαφ κατάφερε να ανακάμψει και να κερδίσει το βασίλειο του. Με ένα καταστατικό του 836 εμφανίζεται ο Ουίγκλαφ ως ανεξάρτητος βασιλιάς της Μερκίας με 11 δικούς του επισκόπους ανεξάρτητους από την αρχιεπισκοπή του Καντέρμπουρι, ενώ κατάφερε να κατακτήσει και το Έσσεξ. Η παρακμή του Εγβέρτου τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του οφείλεται, όπως εξηγούν οι ιστορικοί, στην έλλειψη της εύνοιας από την πλευρά του βασιλείου των Φράγκων που ήταν ισχυρότατη την εποχή του Καρλομάγνου. Ο Καρολίγγειος βασιλιάς Λουδοβίκος ο Ευσεβής, λόγω πολλών ταραχών που ξέσπασαν στο βασίλειό του, αποφάσισε να υποστηρίξει τον Ουίγκλαφ, και αυτός ήταν ο βασικότερος παράγοντας παρακμής του Εγβέρτου.

Ο Εγβέρτος όρισε διάδοχό του τον γιο του, Έθελγουλφ, ορίζοντας τη διαδοχή στο βασίλειο του Ουέσσεξ σύμφωνα με τον Σαλικό νόμο, να κληρονομείται δηλαδή πάντα από αρσενικούς απευθείας απογόνους και όχι από γαμπρούς. Εγγονός του ήταν ο ένδοξος Άγγλος βασιλιάς Αλφρέδος ο μέγας.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Garmonsway, G.N. ed., The Anglo-Saxon Chronicle, London, J. M. Dent & Sons, Ltd., pp. xxxii,2,4
  2. Stenton, Anglo-Saxon England, pp. 65–66
  3. Edwards, Ecgbehrt
  4. Naismith, p. 16
  5. The chronicle (Hardy, Vol III, No. 326) describes Ecgberht's wife as "Redburga regis Francorum sororia" (sister or sister-in-law of the Frankish Emperor). Some nineteenth-century historians cited the manuscript to identify Redburga as Ecgberht's wife, such W. G. Searle in his 1897 Onomasticon Anglo-Saxonicum and (as Rædburh) in his 1899 Anglo-Saxon Bishops, Kings and Nobles. Other historians of that time were sceptical, such as William Hunt, who did not mention Redburga in his article about Ecgberht in the original Dictionary of National Biography in 1889. In the twentieth century, popular genealogists and historians have followed Searle in naming Redburga as Ecgberht's wife, but academic historians ignore her when discussing Ecgberht, and Janet Nelson's 2004 article on his son Æthelwulf in the Online Oxford Dictionary of National Biography states that his mother's name is unknown.
  6. Farmer, D.H.: The Oxford Dictionary of Saints, p. 10

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
  • Swanton, Michael (1996). The Anglo-Saxon Chronicle. New York: Routledge
  • Egbert's charters at Anglo-Saxons.net
  • Abels, Richard (2005). Alfred the Great: War, Kingship and Culture in Anglo-Saxon England. Longman.
  • Campbell, James; Eric John & Patrick Wormald (1991). The Anglo-Saxons. London: Penguin Books.
  • Fletcher, Richard (1989). Who's Who in Roman Britain and Anglo-Saxon England. Shepheard-Walwyn.
  • Higham, N.J.; Hill, D.H. (2001). Edward the Elder. Routledge.
  • Hunter Blair, Peter (1966). Roman Britain and Early England: 55 B.C. - A.D. 871. W.W. Norton & Company. *Kirby, D.P. (1992). The Earliest English Kings. London: Routledge.
  • Payton, Philip (2004). Cornwall: A History. Cornwall Editions.
  • Stenton, Frank M. (1971). Anglo-Saxon England. Oxford: Clarendon Press.
  • Whitelock, Dorothy (1968). English Historical Documents v.l. c.500–1042. London: Eyre & Spottiswoode.
  • Wormald, Patrick; Bullough, D. and Collins, R. (1983). Ideal and Reality in Frankish and Anglo-Saxon Society.
  • Yorke, Barbara (1990). Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England. London: Seaby.
  • Yorke, Barbara (1995). Wessex in the Early Middle Ages. London: Leicester University Press.
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Μπέορτρικ
Βασιλιάς του Ουέσσεξ
Flag of Wessex.png

802 - 839
Διάδοχος
Έθελγουλφ
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Egbert of Wessex της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).