Εγβέρτος του Ουέσσεξ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Εγβέρτος του Ουέσσεξ
Egbert - MS Royal 14 B V.jpg
Γέννηση 8ος αιώνας
Ουέσσεξ
Θάνατος 839
Ουέσσεξ
Υπηκοότητα Ουέσσεξ
Ιδιότητα μονάρχης
Τέκνα Έθελγουλφ του Ουέσσεξ
Γονείς Ίλμουντ του Κεντ
Αδέλφια Æthelburh of Wilton
Αξίωμα king of Wessex και βασιλιάς της Μερκίας
Εγβέρτος του Ουέσσεξ

Ο Εγβέρτος του Ουέσσεξ (770 - 839) βασιλιάς του Ουέσσεξ (802839) και γενάρχης του Οίκου του Ουέσσεξ ήταν γιος και διάδοχος του Ίλμουντ του Κεντ. Δεν υπάρχουν πηγές για τα νεανικά του χρόνια, σύμφωνα με την παράδοση παντρεύτηκε την Ρεντμπούργκα αδελφή του βασιλιά των Φράγκων, δεν υπάρχουν πληροφορίες για άλλα παιδιά του εκτός από τον Έθελγουλφ του Ουέσσεξ. Ο Εγβέρτος είναι πρωταγωνιστικός χαρακτήρας στην τηλεοπτική σειρά του History Channel, Βίκινγκς.

Απόψεις ιστορικών για το γενεαλογικό του δέντρο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι ιστορικοί δεν συμφωνούν για το γενεαλογικό δέντρο του Εγβέρτου. Η νεώτερη έκδοση του Αγγλοσαξωνικού χρονικού το Χρονικό του Πάρκερ ξεκινά από τον πατέρα του Ίλμουντ του Κεντ, προχωρά στον Εάφα, τον Εόππα του Ουέσσεξ και τον Ινζίλντ αδελφό του Ίνε του Ουέσσεξ που παραιτήθηκε (726), το γενεαλογικό δέντρο συνεχίζεται μέχρι τον Κέρντικ ιδρυτή του Οίκου του Ουέσσεξ. [1] Το γενεαλογικό δέντρο του Εγβέρτου μέχρι τον Ινζίλντ γίνεται αποδεκτό από τον μεγάλο ιστορικό Φρανκ Στέντον (1880 - 1967) αλλά δεν αποδέχεται ότι φτάνει μέχρι τον Κέρντικ. [2] Στο Αγγλικό Βιογραφικό Λεξικό ο Εδουάρδος αποδέχεται ότι το γενεαλογικό του δέντρο φτάνει μέχρι τον Κέντρικ, η άποψη για την Αγγλοσαξωνική του καταγωγή κατασκευάστηκε την εποχή του για να νομιμοποιήσουν την άνοδο του στον θρόνο. [3] Ο ιστορικός Ρόρι Ναισμίθ επανέρχεται στην άποψη ότι είναι απίθανο το γενεαλογικό δέντρο του Εγβέρτου να φτάνει στον Κέρντικ και ότι ο Εγβέρτος προέρχεται από Σαξονικό αριστοκρατικό Οίκο. [4]

Το όνομα της συζύγου του Εγβέρτου είναι άγνωστο, μια έκδοση του Αγγλοσαξωνικού Χρονικού του 15ου αιώνα την αναφέρει ως Ρεντμπούργκα συγγενή του Καρλομάγνου, την παντρεύτηκε όταν ήταν εξόριστος στους Φράγκους αλλά η πληροφορία δεν γίνεται αποδεκτή από σύγχρονους ιστορικούς. [5] Είχε πιθανότατα μια ετεροθαλή αδελφή την Αλμπούργκα, αναγνωρίστηκε ως Αγία στο αβαείο του Γουίλτον το οποίο ίδρυσε. Παντρεύτηκε τον Γούλφσταν, υποκόμη του Γουιλσάιρ, με τον θάνατο του (802) έγινε μοναχή και ηγουμένη στο αβαείο του Γουίλτον. [6]. Πολλοί πιστεύουν ότι είναι ο πατέρας του Αγίου Έντιθ του Πόλεσγουορθ και του Έθελσταν του Ουέσσεξ.


Ήττα από τον Όφφα της Μερκία και εξορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Μερκία ήταν το ισχυρότερο Αγγλικό βασίλειο το δεύτερο μισό του 8ου αιώνα υπό τον Όφα της Μερκίας με βασιλιά του Ουέσσεξ την ίδια περίοδο τον Κίνεγουλφ του Ουέσσεξ. Οι σχέσεις τους όπως φαίνονται από τα διατάγματα δεν ήταν καλές, ο Κίνεγουλφ διατηρούσε μια ανεξαρτησία από τον ισχυρότερο βασιλιά Όφα. Ηττήθηκε από τον Όφα στη μάχη του Μπέσινγκτον (779), αλλά δεν είναι γνωστό αν τον αναγνώρισε επικυρίαρχο του. Τα διατάγματα της εποχής δείχνουν ότι την περίοδο 776 - 784 οι βασιλείς του Κεντ είχαν υποταχθεί στον Όφα. Το 784 εμφανίζεται στο Κεντ ένας νέος βασιλιάς ο Ίλμουντ του Κεντ πατέρας του Εγβέρτου, αλλά την ίδια χρονιά ανατράπηκε από τον Όφα που προσάρτησε το Κεντ, ο νεαρός Εγβέρτος εξορίστηκε στο Ουέσσεξ. Ο Κίνεγουλφ του Ουέσσεξ δολοφονήθηκε (786) και ο Όφα τοποθέτησε στη θέση του τον Μπέορτρικ του Ουέσσεξ τον οποίο πάντρεψε με την κόρη του, ο Εγβέρτος εξορίστηκε για 16 χρόνια στην αυλή των Φράγκων. Την εποχή της εξορίας του τους Φράγκους διοικούσε ο Καρλομάγνος ο οποίος τον είδε με συμπάθεια λόγω της σύγκρουσης του με τον Όφα. Ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι αναφέρει ότι εκεί διδάχθηκε τις μεθόδους διακυβέρνησης.

Ισχυρότερος Άγγλος ηγεμόνας με τη βοήθεια του Καρλομάγνου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν πέθανε ο Μπέοτρικ (802) ο Εγβέρτος επέστρεψε αμέσως στο Ουέσσεξ και αναδείχθηκε βασιλιάς χωρίς αντίδραση αν και δεν τον ήθελαν οι ευγενείς της περιοχής, είχε την υποστήριξη του Καρλομάγνου και του πάπα. Την εποχή της βασιλείας του δεν αναφέρεται τίποτα σημαντικό, εκτός από τη λεηλασία της Ντουμνονίας από τον ίδιο σε δύο εκστρατείες του (815, 825). To 825 η μάχη του Έλεντουν σήμανε το τέλος της κυριαρχίας της Μερκίας στην Αγγλία και την άνοδο του Ουέσσεξ σαν κυρίαρχη δύναμη. Η ήττα του Μπέορνγουλφ της Μερκίας από το στρατό του Εγβέρτου υπό την ηγεσία του γιου του, Έθελγουλφ, ήταν ολοκληρωτική. Ο Έθελγουλφ συγκέντρωσε τους βασιλείς του Έσσεξ, Κεντ και Σάρεϊ, αναγκάζοντάς τους να του δηλώσουν την υποταγή τους. Ο Μπέοργουλφ επιτέθηκε την επόμενη χρονιά στην Ανατολική Αγγλία (826) με την ελπίδα να ανακτήσει ξανά την κυριαρχία του αλλά σκοτώθηκε, η κυριαρχία του Εγβέρτου κατοχυρώθηκε, κερδίζοντας και την αναγνώριση του αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρι. Η ισχύς του Εγβέρτου αυξήθηκε σημαντικά το 830, το 829 επιτέθηκε ξανά στην Μερκία διαλύοντας οριστικά το βασίλειο και εξορίζοντας τον βασιλιά Ουίγκλαφ της Μερκίας, την ίδια χρονιά (830) κατέκτησε την Νορθούμπρια και πέτυχε σημαντική νίκη επί των Ουαλών.

Παρακμή την τελευταία δεκαετία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την επόμενη δεκαετία ξεκινά η παρακμή, ο βασιλιάς της Μερκίας Ουίγκλαφ κατάφερε να ανακάμψει και να κερδίσει το βασίλειο του. Με ένα διάταγμα του 836 εμφανίζεται ο Ουίγκλαφ ως ανεξάρτητος βασιλιάς της Μερκίας με 11 δικούς του επισκόπους ανεξάρτητους από την αρχιεπισκοπή του Καντέρμπερι ενώ κατάφερε να κατακτήσει και το Έσσεξ. Η παρακμή του Εγβέρτου τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του οφείλεται, όπως εξηγούν οι ιστορικοί, στην έλλειψη της εύνοιας από το βασίλειο των Φράγκων που ήταν ισχυρότατη την εποχή του Καρλομάγνου. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής λόγω πολλών ταραχών που ξέσπασαν στο βασίλειο του αποφάσισε να υποστηρίξει τον Ουίγκλαφ, αυτός ήταν ο βασικότερος λόγος της παρακμής του Εγβέρτου. Ο Εγβέρτος όρισε διάδοχό του τον γιο του Έθελγουλφ, ορίζοντας τη διαδοχή στο βασίλειο του Ουέσσεξ σύμφωνα με τον Σαλικό νόμο που επικρατούσε στο βασίλειο των Φράγκων, να κληρονομείται ο θρόνος μόνο από αρσενικούς απογόνους όχι από γαμπρούς. Εγγονός του ήταν ο Αλφρέδος ο Μέγας.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Garmonsway, G.N. ed., The Anglo-Saxon Chronicle, London, J. M. Dent & Sons, Ltd., pp. xxxii,2,4
  2. Stenton, Anglo-Saxon England, pp. 65–66
  3. Edwards, Ecgbehrt
  4. Naismith, p. 16
  5. The chronicle (Hardy, Vol III, No. 326) describes Ecgberht's wife as "Redburga regis Francorum sororia" (sister or sister-in-law of the Frankish Emperor). Some nineteenth-century historians cited the manuscript to identify Redburga as Ecgberht's wife, such W. G. Searle in his 1897 Onomasticon Anglo-Saxonicum and (as Rædburh) in his 1899 Anglo-Saxon Bishops, Kings and Nobles. Other historians of that time were sceptical, such as William Hunt, who did not mention Redburga in his article about Ecgberht in the original Dictionary of National Biography in 1889. In the twentieth century, popular genealogists and historians have followed Searle in naming Redburga as Ecgberht's wife, but academic historians ignore her when discussing Ecgberht, and Janet Nelson's 2004 article on his son Æthelwulf in the Online Oxford Dictionary of National Biography states that his mother's name is unknown.
  6. Farmer, D.H.: The Oxford Dictionary of Saints, p. 10

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
  • Swanton, Michael (1996). The Anglo-Saxon Chronicle. New York: Routledge
  • Egbert's charters at Anglo-Saxons.net
  • Abels, Richard (2005). Alfred the Great: War, Kingship and Culture in Anglo-Saxon England. Longman.
  • Campbell, James; Eric John & Patrick Wormald (1991). The Anglo-Saxons. London: Penguin Books.
  • Fletcher, Richard (1989). Who's Who in Roman Britain and Anglo-Saxon England. Shepheard-Walwyn.
  • Higham, N.J.; Hill, D.H. (2001). Edward the Elder. Routledge.
  • Hunter Blair, Peter (1966). Roman Britain and Early England: 55 B.C. - A.D. 871. W.W. Norton & Company. *Kirby, D.P. (1992). The Earliest English Kings. London: Routledge.
  • Payton, Philip (2004). Cornwall: A History. Cornwall Editions.
  • Stenton, Frank M. (1971). Anglo-Saxon England. Oxford: Clarendon Press.
  • Whitelock, Dorothy (1968). English Historical Documents v.l. c.500–1042. London: Eyre & Spottiswoode.
  • Wormald, Patrick; Bullough, D. and Collins, R. (1983). Ideal and Reality in Frankish and Anglo-Saxon Society.
  • Yorke, Barbara (1990). Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England. London: Seaby.
  • Yorke, Barbara (1995). Wessex in the Early Middle Ages. London: Leicester University Press.
Εγβέρτος του Ουέσσεξ
Γέννηση: 770 Θάνατος: 839
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Μπέορτρικ του Ουέσσεξ
Βασιλιάς του Ουέσσεξ
Flag of Wessex.png

802 - 839
Διάδοχος
Έθελγουλφ του Ουέσσεξ
Προκάτοχος
Ουίγκλαφ της Μερκίας
Βασιλιάς της Μερκίας
Saint Alban's cross.svg

829 - 830
Διάδοχος
Ουίγκλαφ της Μερκίας
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Egbert of Wessex της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).