Άγγελος Τερζάκης
| Άγγελος Τερζάκης | |
|---|---|
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Άγγελος Τερζάκης (Ελληνικά) |
| Γέννηση | 16 Φεβρουαρίου 1907 Ναύπλιο, Ελλάδα |
| Θάνατος | 3 Αυγούστου 1979 (72 ετών) Αθήνα, Ελλάδα |
| Εθνικότητα | Ελληνική |
| Χώρα πολιτογράφησης | Ελληνική |
| Σπουδές | Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών |
| Ιδιότητα | δημοσιογράφος[1], συγγραφέας[1] και σκηνοθέτης κινηματογράφου[2] |
| Τέκνα | Δημήτρης Τερζάκης |
| Γονείς | Δημήτριος Τερζάκης |
| Κίνημα | Γενιά του ’30 |
| Είδος τέχνης | λογοτεχνία, δοκίμιο |
| Καλλιτεχνικά ρεύματα | Γενιά του '30 |
| Σημαντικά έργα | Πριγκιπέσσα Ιζαμπώ, Δίχως θεό |
| Βραβεύσεις | Αριστείο Γραμμάτων Ακαδημίας Αθηνών |
| Υπογραφή | |
 | |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Άγγελος Τερζάκης (16 Φεβρουαρίου 1907 – 3 Αυγούστου 1979) ήταν Έλληνας λογοτέχνης της γενιάς του ’30 και δοκιμιογράφος. Έγραψε διηγήματα, μυθιστορήματα και θεατρικά έργα. Πολύ αξιόλογο είναι το δοκιμιακό του έργο: αυτός και ο Γεώργιος Θεοτοκάς είναι οι κύριοι εκφραστές του θεωρητικού προβληματισμού και των αναζητήσεων της ανανεωτικής γενιάς του ’30.
Βίος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ήταν γιος του πολιτικού Δημητρίου Τερζάκη ο πατέρας του είχε καταγωγή από τον Άγιο Πέτρο Κυνουρίας και η μητέρα του Αγγελικής Πανοπούλου από τα Δολιανά Κυνουρίας.[3][4] Στο Ναύπλιο στο κέντρο της πλατείας του Αγίου Σπυρίδωνα κοσμείται η χάλκινη προτομή τού μεγάλου Έλληνα λογοτέχνη και ακαδημαϊκού Άγγελου Τερζάκη. Ο Άγγελος Τερζάκης, που υπήρξε μία από τις πιο ευγενικές φυσιογνωμίες των ελληνικών γραμμάτων, γεννήθηκε το 1907 στο Ναύπλιο και έζησε εδώ τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Το πατρικό του σπίτι βρίσκεται στην οδό που φέρει το όνομά του, στον αριθμό 20. Ο πατέρας του, Δημήτριος Τερζάκης, διετέλεσε μεταξύ άλλων δήμαρχος Ναυπλιέων. Το 1916 η οικογένεια του Άγγελου Τερζάκη εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και ο μικρός Άγγελος έλαβε καλή μόρφωση. Σπούδασε νομικά αλλά αφιερώθηκε στη λογοτεχνία. Ο Άγγελος Τερζάκης ανήκει στους σημαντικότερους εκπροσώπους της λεγόμενης «γενιάς του '30», που ανανέωσε δημιουργικά τη νέα ελληνική λογοτεχνία. Έγραψε διηγήματα, μυθιστορήματα, θεατρικά και δοκίμια.
Έργα του που αναφέρονται στη γενέτειρά του Ναύπλιο είναι το μυθιστόρημά του «Πριγκιπέσσα Ιζαμπώ», οι συλλογές διηγημάτων του «Του Έρωτα και του Θανάτου» και «Απρίλης», καθώς και το θεατρικό του «Νύχτα στη Μεσόγειο». Παρ' ότι έζησε μόλις μέχρι τα εννέα του χρόνια στο Ναύπλιο, η πόλη αυτή με το αστικό της περιβάλλον και την πλούσια ιστορία της υπήρξε σταθμός για την έμπνευση του μεγάλου Έλληνα λογοτέχνη Άγγελου Τερζάκη.
Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1925 με τη συλλογή διηγημάτων Ο ξεχασμένος και έκτοτε ασχολήθηκε συστηματικά με την πεζογραφία και το θέατρο, όπου πρωτοεμφανίστηκε το 1936 με το έργο του Αυτοκράτωρ Μιχαήλ που ανέβασε τον ίδιο χρόνο το Εθνικό Θέατρο. Παράλληλα διηύθυνε και τα βραχύβια περιοδικά Πνοή και Λόγος. Το 1937 έγινε γραμματέας του Εθνικού Θεάτρου και αργότερα καλλιτεχνικός και γενικός διευθυντής του Δραματολογίου (1939-1942) και γενικός διευθυντής της ιστορίας και της δραματολογίας της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1950-1971) και γενικός διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1950-1975).[5]
Πήρε μέρος στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο και κατέγραψε τις εμπειρίες του σε κάποια από τα διηγήματά του και κυρίως στο βιβλίο του Απρίλης. Το 1964 συνέγραψε για λογαριασμό του Γενικού Επιτελείου Στρατού το χρονικό του πολέμου, το οποίο εκδόθηκε με τον τίτλο Ελληνική Εποποιία 1940-41.[6] Το 1954 παρουσιάστηκε στους κινηματογράφους η ταινία Νυχτερινή περιπέτεια, η μοναδική ταινία που σκηνοθέτησε ο Άγγελος Τερζάκης, με πρωταγωνιστές τον Βασίλη Διαμαντόπουλο, την Μαρία Αλκαίου και τη σταρ Ελλάς Νταίζη Μαυράκη.[7]
Μετά τον πόλεμο συνέχισε την ενασχόλησή του με τα γράμματα: αρθρογραφούσε για πολλά χρόνια στην εφημερίδα Το Βήμα (φιλολογικός συνεργάτης) και από το 1948 θεατρικός κριτικός. Επίσης υπήρξε και διευθυντής του περιοδικού Εποχές (1963-1967).[5]
Το 1969 τιμήθηκε με το Αριστείο Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών και το 1974 έγινε ακαδημαϊκός.[8] Επίσης τιμήθηκε δύο φορές με το πρώτο κρατικό βραβείο μυθιστορήματος (1938 και 1939), με το κρατικό βραβείο θεάτρου (1957) και πρώτο κρατικό βραβείο της ομάδας των δώδεκα καλύτερων ποιητών και πεζογράφων (1963).[9]
Πέθανε στις 3 Αυγούστου 1979 στην Αθήνα. Γιος του είναι ο Ελληνογερμανός συνθέτης Δημήτρης Τερζάκης (γενν. 1938).
Προτομή του βρίσκεται στο Ναύπλιο, στην οδό Καποδιστρίου, λίγα μόλις μέτρα από το ναό στην είσοδο του οποίου δολοφονήθηκε ο Καποδίστριας. Στον αριθμό είκοσι της οδού που σήμερα φέρει το όνομά του βρίσκεται το πατρικό σπίτι του λογοτέχνη.
Το έργο
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πεζογραφικό έργο
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Τερζάκης ξεκίνησε τη λογοτεχνική πορεία του κατά τη δεκαετία του 1920 με δύο συλλογές διηγημάτων, Ο ξεχασμένος (1925) και Φθινοπωρινή συμφωνία (1929). Στα έργα αυτά δεν φαίνεται τόσο το προσωπικό του ύφος, όσο οι διάφορες λογοτεχνικές επιδράσεις από άλλους συγγραφείς. Κατά τη δεκαετία του 1930 στράφηκε στο μυθιστόρημα, όπως και όλοι οι λογοτέχνες της γενιάς του, χωρίς όμως να εγκαταλείψει τα διηγήματα.
Τα μυθιστορήματα του Τερζάκη, με εξαίρεση την Πριγκηπέσσα Ιζαμπώ και Το ταξίδι με τον Έσπερο, είναι αστικά μυθιστορήματα που απεικονίζουν την ελληνική κοινωνία του Μεσοπολέμου. Χαρακτηριστικό όλων είναι το καταθλιπτικό κλίμα, η ασφυκτική ατμόσφαιρα, οι ήρωες-δέσμιοι της οικονομικής στενότητας και των κοινωνικών προκαταλήψεων και η απαισιοδοξία.
Η Πριγκηπέσσα Ιζαμπώ θεωρείται το αρτιότερο πεζογράφημα του Τερζάκη και ένα από τα καλύτερα, ιστορικά και μη, μυθιστορήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας.[10] Είναι ιστορικό μυθιστόρημα εμπνευσμένο από την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Αναφέρεται στην εξέγερση των Ελλήνων και Σλάβων το 1293, που οδήγησε στην κατάληψη του φράγκικου κάστρου της Καλαμάτας και ο κεντρικός άξονας του έργου είναι ο έρωτας ανάμεσα στην Ιζαμπώ, κόρη του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου, και τον ηγέτη της εξέγερσης Νικηφόρο Σγουρό.
Το 1975 παρουσιάστηκε στην ελληνική δημόσια τηλεόραση το μυθιστόρημα του Τερζάκη Η μενεξεδένια πολιτεία. Την τηλεοπτική διασκευή του βιβλίου έκανε ο συγγραφέας Γιάννης Κανδήλας. Στη σειρά πρωταγωνιστούσε ο Θάνος Κωτσόπουλος.[11]
Εργογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μυθιστορήματα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Δεσμώτες (1932)
- Η παρακμή των Σκληρών (1933)
- Η μενεξεδένια πολιτεία (1937)
- Η πριγκιπέσσα Ιζαμπώ (1945)
- Ταξίδι με τον Έσπερο (1946)
- Το λυκόφως των ανθρώπων (δημοσιεύθηκε σε συνέχειες το 1947, εκδόθηκε το 1989)
- Δίχως θεό (1951)
- Η μυστική ζωή (1957) (Α΄ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, 1958)
- Το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων (μαζί με τους Μ. Καραγάτση, Στράτη Μυριβήλη, Ηλία Βενέζη), 1958
Ιστορικά
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Η Ελληνική Εποποιία 1940-1941, Χρονικό του Ελληνοϊταλικού Πολέμου 1940-41 (Εστία, 1964 και 2η έκδοση, Γενικό Επιτελείο Στρατού, 1990)
Συλλογές διηγημάτων
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Ο ξεχασμένος (1925)
- Φθινοπωρινή συμφωνία (1929)
- Του έρωτα και του θανάτου (1943)
- Απρίλης (1946)
- Η στοργή [νουβέλα] (1944)
Θεατρικά έργα και παραστάσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Αυτοκράτωρ Μιχαήλ (1936)
- Γαμήλιο Εμβατήριο (1937)
- Ο σταυρός και το σπαθί (1939)
- Είλωτες (1939)
- Αγνή (1941)
- Ο εξουσιαστής (1942)
- Το μεγάλο παιχνίδι (1944)
- Θεοφανώ (1956)
- Νύχτα στη Μεσόγειο (1957)
- Τα λύτρα της ευτυχίας (1959)
- Θωμάς ο δίψυχος (1962)
- Ο πρόγονος (1970)
Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων βασισμένων σε έργα του Αγγ. Τερζάκη.
Δοκίμια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Προσανατολισμός στον Αιώνα (1963)
- Το Μυστικό του Ιάγου (1964)
- Αφιέρωμα στην Τραγική Μούσα (1970)
- Οι Απόγονοι του Κάιν (1972)
- Ποντοπόροι (1975)
- Οδοιπόροι μιας Εποχής (1980)
- Ένας Μεταβαλλόμενος Άνθρωπος (1983)
- Για μια Δικαίωση του Ανθρώπου (1987)
Μεταφράσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Αντιγόνη του Σοφοκλή (1976)
- Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή (1977)
- Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή (1978)
- Ηλέκτρα του Σοφοκλή (1979)
- Φιλοκτήτης του Σοφοκλή (1980)
- Ιφιγένεια εν Ταύροις του Ευριπίδη (1981)
- Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη (1982)
- Μήδεια του Ευριπίδη (1983)
- Ικέτιδες του Ευριπίδη (1984)
- Βάκχαι του Ευριπίδη (1984)
- Ορέστης του Ευριπίδη (1985)
- Ανδρομάχη του Ευριπίδη (1985)
- Ιππόλυτος του Ευριπίδη (1986)
- Ηρακλείδες του Ευριπίδη (1988)
- Τρωάδες του Ευριπίδη χορική τραγωδία αφιερωμένη στον πελοποννησιακό πόλεμο και κυρίως στον παραλογισμό του (1989)
- Νωρίς θριαμβευτική του Άικεν Κόνραντ (1971)
- Ο νέγρος του νάρκισσου του Τζόζεφ Κόνραντ (1973)
- Ο καθένας με τον χαρακτήρα του του Μπεν Τζόνσον (1974)
- Ο καθένας έξω από τον χαρακτήρα του του Μπεν Τζόνσον (1976)
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Κ. Μητσάκη, Νεοελληνική πεζογραφία. Η γενιά του ’30. Αθήνα, 1977
- «Προσφορά στον Άγγελο Τερζάκη για τα εβδομηντάχρονά του», Τετράδια «Ευθύνης» τχ. 4, Αθήνα, 1977
- M. Vitti, Η γενιά του τριάντα. Ιδεολογία και μορφή, εκδ. Ερμής, Αθήνα, 1979
- Κ. Α. Δημάδης, Δικτατορία-Πόλεμος και πεζογραφία 1936-1944, εκδ. «γνώση», Αθήνα, 1991
- Άγγελος Αφρουδάκης, «Το μυθιστορηματικό σύμπαν του Α. Τερζάκη» εφ. «Η Καθημερινή της Κυριακής/Επτά Ημέρες» (15/02/2004)
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 BiblioNet. 3445. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2021.
- ↑ (Αγγλικά) Internet Movie Database. nm0856167.
- ↑ «Εθνικό Κέντρο Βιβλίου / Από το 18ο αιώνα μέχρι το 1935». Εθνικό Κέντρο Βιβλίου / Αρχική Σελίδα. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2023.
- ↑ «Άγγελος Τερζάκης ( 1907 – 1979 ) _ ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ». 30 Οκτωβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2023.
- 1 2 «Τερζάκης, Άγγελος». www.biblionet.gr. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2016.
- ↑ «.:BiblioNet : Ελληνική εποποιία 1940-1941 / Τερζάκης, Άγγελος». www.biblionet.gr. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2016.
- ↑ Αγάθος, Θανάσης (2020). Ο Άγγελος Τερζάκης και ο κινηματογράφος. Αθήνα: Gutenberg. ISBN 9789600121629.
- ↑ «Τακτικά μέλη της Ακαδημίας Αθηνών κατά σειρά εκλογής | Ακαδημία Αθηνών». www.academyofathens.gr. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2019.
- ↑ «Η Αλίκη στη χώρα του θεάτρου - Άγγελος Τερζάκης, θεατρικός συγγραφέας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2016.
- ↑ L'Hellénisme contemporain (στα Γαλλικά). France: Imprimerie Nationale. 1953. σελ. 211. OCLC 1751961.
- ↑ Youtube (2011-08-30), Stavros Logarides-City Of Violets-Μενεξεδένια Πολιτεία, http://www.youtube.com/watch?v=4Oti6lkzgH0, ανακτήθηκε στις 2016-08-02
