Τρομοκρατία στην Ελλάδα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Στην Ελλάδα, ειδικότερα, το φαινόμενο της τρομοκρατίας διακρίνεται - σε σχέση με αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες - για τη μακροβιότητά του[1]. Η δράση ελληνικών τρομοκρατικών οργανώσεων τοποθετείται χρονικά κατά την περίοδο μετά την πτώση της ελληνικής χούντας των συνταγματαρχών το 1974.

Σημαντικότερες υπήρξαν η Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη (1974-2002), ο Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας (1975-95), και ο Επαναστατικός Αγώνας (2003-2009) οι οποίες ευθύνονται και για τις περισσότερες τρομοκρατικές ενέργειες.

Κοινά χαρακτηριστικά αυτών των οργανώσεων σε θεωρητικό επίπεδο :

Αριστερή ιδεολογία , αντιδυτικισμός , "αντιμπεριαλισμός" , αντιαμερικανισμός , ήταν φιλικά προσκείμενες ή ουδέτερες προς το "Σιδηρούν παραπέτασμα" - "Σύμφωνο της Βαρσοβίας" και γενικότερα την Ρωσία και τους συμμάχους της , αντισημιτισμός (π.χ. στη λίστα στόχων της 17Ν στον σκληρό δίσκο της οργάνωσης , υπήρχε ειδική ενότητα με το όνομα "Εβραίοι").

Λευκή τρομοκρατία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με τον όρο Λευκή τρομοκρατία χαρακτηρίζεται η χρονική περίοδος που ακολούθησε μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και την παράδοση των όπλων από τον ΕΛΑΣ ως αποτέλεσμα της ήττας των δυνάμεων της Αριστεράς στο κίνημα του Δεκεμβρίου 1944. Για τουλάχιστον ένα χρόνο και συγκεκριμένα από την επομένη της συμφωνίας (Φεβρουάριος 1945) έως τις 31 Μαρτίου του 1946 οι ανώνυμοι (κυρίως) αριστεροί πολίτες της επαρχίας υπέστησαν διώξεις από ένοπλες παρακρατικές ομάδες που προέβαιναν-συχνά με την ανοχή των Αρχών και της χωροφυλακής- σε πράξεις βίας εναντίον τους.

Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '50 και του '60, μετά τη λήξη δηλαδή του εμφυλίου πολέμου (1946-1949) η παράταξη που ασκούσε την κυβερνητική εξουσία (δεξιά) χρεώνεται με ανοχή στη δράση ορισμένων παρακρατικών συμμοριών, που είχαν σαν αποκορύφωμά τους τα έκτροπα σε βάρος του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη και τη δολοφονία του στη Θεσσαλονίκη το 1963. Η έρευνα που ακολούθησε, αποκάλυψε ευθύνες της Χωροφυλακής στο συμβάν. Μάλιστα, ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής αγανακτισμένος για το όργιο τρομοκρατίας που επικρατούσε, έκανε τη γνωστή σε όλους δήλωση «τελικά, ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;».

Τρομοκρατία οργανώσεων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τρομοκρατία στην Ελλάδα ασκήθηκε, κυρίως μετά τη μεταπολίτευση, από διάφορες οργανώσεις στα πρότυπα των αντίστοιχων γερμανικών ομάδων (Φράξια Κόκκινος Στρατός κ.α.) ή των ιταλικών Ερυθρών Ταξιαρχιών της δεκαετίας του '70. Η κυριότερη από τις εγχώριες αυτές οργανώσεις ήταν η Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη, της οποίας η δράση εκτάθηκε από το 1975 έως την εξάρθρωση της το 2002. Η οργάνωση βαρύνεται με σειρά δολοφονικών ενεργειών, τοποθετήσεων εκρηκτικών μηχανισμών σε δημόσια κτίρια, ληστειών σε υποκαταστήματα τραπεζών, κλοπών στρατιωτικού υλικού, δολιοφθορών και επιθέσεων σε αστυνομικά τμήματα. Στο ύφος των ανακοινώσεων που εξέδιδαν τα μέλη της ήταν εμφανής η προσπάθεια πρόταξης ενός ιδεολογικού «μανδύα», με τον οποίο επιχειρούσαν να δώσουν πολιτική χροιά στις ενέργειές τους. Ο ίδιος αυτός μανδύας, ωστόσο, αδυνατεί να εξηγήσει τη δολοφονία ενός εντελώς αθώου πολίτη, όπως η περίπτωση του νεαρού Αξαρλιάν το 1992 ακόμη και εάν κάτι τέτοιο θα μπορούσε από κάποιους να θεωρηθεί σαν «παράπλευρη απώλεια». Άλλες σημαντικές, ως προς τη δράση τους, τρομοκρατικές οργανώσεις ήταν ο Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας (που έδρασε την περίοδο 1975-1995 και έθεσε τέλος στη δράση του έπειτα απ’ τη λήψη απ’ τα μέλη της σαφούς πολιτικής απόφασης και όχι εξαιτίας της εξάρθρωσης της οργάνωσης), η Αντικρατική Πάλη, καθώς και οι πρόσφατα εμφανισθείσες Επαναστατικός Αγώνας, Σέχτα Επαναστατών, Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς κ.α.

Την Παρασκευή 9 Απριλίου του 2010 συνελήφθησαν από την αστυνομία οι Νίκος Μαζιώτης, Παναγιώτα Ρούπα, Βαγγέλης Σταθόπουλος, Χριστόφορος Κορτέσης, Σαράντης Νικητόπουλος και Κωνσταντίνος Γουρνάς, ως ύποπτοι για συμμετοχή στην οργάνωση "Επαναστατικός Αγώνας". Κατά την προσαγωγή τους στον Εισαγγελέα άπαντες αρνήθηκαν την κατηγορία, ενώ ο Μαζιώτης και η σύζυγός του Ρούπα, οι οποίοι φέρονται ως "επικεφαλής", δεν συναίνεσαν καν στη διαδικασία, δηλώνοντας ότι δεν την αναγνωρίζουν. Λίγες μέρες μετά οι Μαζιώτης, Ρούπα, Γουρνάς έχουν αποδεχτεί την πολιτική ευθύνη σαν μέλη της οργάνωσης "Επαναστατικός Αγώνας". Και οι έξι είναι προφυλακισμένοι.

Καταγεγραμμένοι ως τρομοκράτες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως τρομοκράτες έχουν χαρακτηρισθεί ή καταδικαστεί λόγω της δράσης τους οι παρακάτω:

Ονοματεπώνυμο Τρομοκρατική οργάνωση Λεπτομέρειες
Χρήστος Κασσίμης Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας Σκοτώθηκε στις 20 Οκτωβρίου του 1977 σε συμπλοκή με την αστυνομία κατά την απόπειρα τοποθέτησης εκρηκτικού μηχανισμού στις εγκαταστάσεις της γερμανικής εταιρίας AEG στου Ρέντη.
Αγγελέτος Κανάς Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας Οι αρχές στοιχειοθέτησαν την δίωξή του , όπως και άλλων κατηγορούμενων του Ε.Λ.Α , συνδέοντας τον Κανά με τα αρχεία της Στάζι με τον κωδικό "Τζορτζ"(Ε.Λ.Α και αρχεία Στάζι).

Βασικός μάρτυρας κατηγορίας εναντίον του ήταν η πρώην σύζυγός του Σοφία Κυριακίδου. "Όμως, η Κυριακίδου γινόταν αρκετά πειστική με τα όσα ανέφερε για «γιάφκες» του ΕΛΑ και συνεργάτες του πρώην συζύγου της, πράγματα τα οποία ταίριαζαν με την ενημέρωση που είχε η Αντιτρομοκρατική από το περιεχόμενο των φακέλων της ανατολικογερμανικής Στάζι" (Σοφία Κυριακίδου). Ετσι, αν και πέρασαν αρκετοί μήνες, οι Αρχές πείστηκαν να αφήσουν τη γυναίκα να καταθέσει ενόρκως όσα ισχυριζόταν ότι γνώριζε , τα οποία αργότερα αρνήθηκε. "Η Κυριακίδου μοίραζε φυλλάδια του ΚΚΕ στο νυχτερινό λύκειο" κατέθεσε μεταξύ άλλων ο αξιωματικός της Αντιτρομοκρατικής Αμοιρίδης στο δικαστήριο (Εφετείο Ε.Λ.Α.). Ο Κανάς καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε 25 χρόνια κάθειρξη ως μέλος της οργάνωσης και του επεβλήθη πρόστιμο 22.000 ευρώ. Αθωώθηκε στο Εφετείο.

Κώστας Αγαπίου Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας Πέθανε ενώ ήταν σε εξέλιξη η δίκη στο Εφετείο .
Χρήστος Τσιγαρίδας Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας Σε απολογία του την 21-10-2009 δήλωσε ό,τι είναι κομμουνιστής από τα φοιτητικά του χρόνια , λέγοντας : "Φοιτητής στο Πολυτεχνείο εντάχθηκα στη νεολαία της ΕΔΑ. Με έπεισε ένα από τα πιο σημαντικά στελέχη τότε, με συγκρότηση, με τεράστιες γνώσεις για τη μαρξιστική θεωρία, ταυτισμένο τόσο με τους σκοπούς του Κομμουνιστικού Κόμματος, που δρούσε μέσα και μέσω της ΕΔΑ, σε σημείο που δεν είχε προσωπική ζωή. Είναι ο γνωστός φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος ...... Το ΚΚΕ φτιάχτηκε από τους κομμουνιστές σαν κόμμα της εργατικής τάξης, για να τη συνδέσει με τον Μαρξισμό και να την οδηγήσει στην επανάσταση, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για να φέρει τον σοσιαλισμό και να δημιουργήσει ένα νέο λαϊκό πολιτισμό..... " Εφετείο Ε.Λ.Α. Ήταν ο μόνος από τους πέντε κατηγορούμενους ως μέλη του ΕΛΑ που ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για την δράση του Ε.Λ.Α της οργάνωσης μέχρι το 1990 , οπότε και "αποχώρησε για προσωπικούς λόγους" , όπως είχε είπε στην απολογία του την 9-7-2004. Ο Τσιγαρίδας μίλησε για την δομή της οργάνωσης, τον ακριβή ρόλο του στον ΕΛΑ, υπεραμύνθηκε της αθωότητας των συγκατηγορουμένων του , έδωσε διευκρινίσεις για το ποιες οργανώσεις ήταν συγγενικές του ΕΛΑ, ενώ παρέθεσε τους λόγους που τον οδήγησαν στην ανάληψη της πολιτικής ευθύνης. "Είχα παιδιά, πολλούς γνωστούς, ευρεία επαγγελματική δραστηριότητα και η συμμετοχή μου σε ενέργειες θα ήταν επικίνδυνη αλλά και ενάντια στις αρχές της συνωμοτικότητας", είπε. Απολογία Τσιγαρίδα 2004. Τα αρχεία της Στάζι φαίνεται να έπαιξαν ρόλο στην στοιχειοθέτηση κατηγοριών εναντίον του : "Το όνομά του αρχίζει να συζητείται μετά το 1990, λόγω της αναφοράς του στα αρχεία της Στάζι." Ε.Λ.Α και αρχεία Στάζι

Αθωώθηκε στο Εφετείο.

Ειρήνη Αθανασάκη Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας Αθωώθηκε στο Εφετείο.
Χρήστος Τσουτσουβής Αντικρατική Πάλη Σκοτώθηκε στις 15 Μαΐου του 1985 σε συμπλοκή με την αστυνομία στου Γκύζη, στην οποία σκοτώθηκαν και οι αστυνομικοί Βασίλης Μπούρας, Γιώργος Γεωργίου και Γιώργος Δουγένης.
Μιχάλης Πρέκας Αντικρατική Πάλη Φερόμενος σαν επικεφαλής της οργάνωσης, σκοτώθηκε την 1η Οκτωβρίου 1987 έπειτα από καταδίωξη από τα ΕΚΑΜ στους Αμπελοκήπους.
Χριστόφορος Μαρίνος Βρέθηκε νεκρός από πυροβολισμό στο κεφάλι το 1996 στην καμπίνα του στο πλοίο "Πήγασος" στον Πειραιά, ενώ ήταν αποκλεισμένος από ομάδα των ΕΚΑΜ.
Νίκος Μαζιώτης Αναρχικοί Αντάρτες Πόλεων, Επαναστατικός Αγώνας Συνελήφθη το 1997 και καταδικάστηκε για τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού στο Υπουργείο Ανάπτυξης καθώς και για τον Επαναστατικό Αγώνα. Ανέλαβε "την πολιτική ευθύνη" και για τις δύο οργανώσεις. Σε επιστολές του , από το 1992 που πρωτοσυλλήφθηκε δηλώνοντας "αναρχικός" , μέχρι σήμερα , αυτοπροσδιορίζεται ως αναρχικός , αντιεξουσιαστής , ελευθεριακός κομμουνιστής , και θεωρεί συντρόφους του μέλη αριστερών τρομοκρατικών οργανώσεων από την RAF και την Action Directe μέχρι τον "Κάρλος το τσακάλι"(1) -Western accounts long claimed Ramírez Sánchez as a KGB agent-(2)και τους Βιετκόγκ(ιδεολογία Μαζιώτη). Ταυτόχρονα καλεί σε πόλεμο ενάντια στον "ανεπτυγμένο καπιταλισμό στο έδαφος της Ευρώπης και των ΗΠΑ." (ιδεολογία Μαζιώτη)
Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, "Λάμπρος" ή "Ψηλός" 17 Νοέμβρη Παραδόθηκε το 2002. O φερόμενος ως αρχηγός της 17 Νοέμβρη γίνεται μέλος του ΚΚΕ την περίοδο 1967-68(ιδεολογία Γιωτόπουλου) . Αρνήθηκε κάθε σχέση με τις κατηγορίες. Κατηγορήθηκε συνολικά για 963 αδικήματα. Καταδικάστηκε σε 17 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη.
Δημήτρης Κουφοντίνας, "Λουκάς" 17 Νοέμβρη Παραδόθηκε το 2002. Φέρεται από την Αστυνομία ότι στο παρελθόν ήταν μέλος της οργάνωσης Αντικρατική Πάλη του Χρήστου Τσουτσουβή. Σε επιστολή του αναφέρει ότι ποτέ δεν απαρνήθηκε το κόμμα , χωρίς να λέει ποιο κόμμα εννοεί (ιδεολογία Κουφοντίνα).

Κατηγορήθηκε για 200 αδικήματα σε 84 ενέργειες. Καταδικάστηκε σε 11 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη.

Χριστόδουλος Ξηρός, "Μανώλης" 17 Νοέμβρη Συνελήφθη το 2002. Κατηγορήθηκε για 33 ενέργειες. Καταδικάστηκε σε 6 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη.

Απέδρασε , αφού δεν επέστρεψε μετά από άδεια που του χορηγήθηκε από την φυλακή Κορυδαλλού. Καταζητούμενος για ένα χρόνο και επικυρηγμένος με 1εκ. ευρώ , συνελήφθη ξανά σε σπίτι στην Ανάβυσσο στις 02/01/2015. Σε συνέντευξη που έδωσε στο zougla.gr την 20/1/2015 δήλωσε την υποστήριξή του στο ΚΚΕ λέγοντας χαρακτηριστικά : " Έχει γίνει επέλαση από την τρόικα, από τις δυνάμεις κατοχής. Η κυβέρνηση παίρνει εντολές από διεκπεραιωτές της τρόικας. Δεν βγήκα να παίξω κλέφτες και αστυνόμους. Αυτήν τη στιγμή υπάρχει μόνο μία πρόταση στην κοινωνία, το ΚΚΕ έχει σωστές θέσεις, αλλά δεν πείθει κανέναν. Όλοι όσοι μας ξεπούλησαν θέλουν να συνεχίσουμε δέσμιοι του ευρώ. Δεν χρωστάμε σε κανέναν. Το δήθεν πρόγραμμα είναι ο δούρειος ίππος για την άλωση της χώρας.". Ως συνεργοί του συνελήφθηκαν δύο άτομα : Ο 54χρονος Χρήστος Πατουχέας , πρώην αστυνομικός της Ε.Κ.Α.Μ. Είχε διωχθεί από το σώμα από το 2002, όταν το όνομά του εμπλέχθηκε σε υποθέσεις αρχαιοκαπηλίας και λαθρεμπορίας τσιγάρων. Ο δεύτερος ήταν ο Αλβανός Χάρι Κόκα ο οποίος κυκλοφορούσε με το πλαστό όνομα "Θεοχάρης Χρυσάκης" (πηγή:mediasoup.gr) και έχει απασχολήσει στο παρελθόν τις Αρχές για ένοπλη ληστεία και υπόθεση ναρκωτικών. Οι δύο άνδρες μετά την αποκάλυψη της γιάφκας στην Ανάβυσσο , κατευθύνθηκαν στο χωριό του Χρήστου Πατουχέα έξω από την Καλαμάτα. Συνελήφθησαν στη συμβολή των οδών Φιλελλήνων και Κρήτης στο κέντρο της Καλαμάτας την ώρα που κινούνταν με αυτοκίνητο όπου εγκλωβίστηκαν από τουλάχιστον 4-5 οχήματα της Αντιτρομοκρατικής.(πηγή:policenet.gr). Την δολοφονία του Χριστόδουλου Ξηρού, φέρονται να σχεδίαζαν τα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς». Την επίθεση επρόκειτο να πραγματοποιήσουν μετά την απόδρασή τους από τις φυλακές Κορυδαλλού όπως αποκάλυψε ο αρχηγός της ΕΛΑΣ, αντιστράτηγος Δημήτρης Τσακνάκης , επειδή τον θεωρούσαν «προδότη» και υπεύθυνο για την αποτυχία των βομβιστικών επιθέσεων στο ΑΤ Ιτέας και στη ΔΟΥ Κορυδαλλού (πηγή:news.in.gr). 17Ν

Σάββας Ξηρός, "Μιχάλης" 17 Νοέμβρη Συνελήφθη το 2002 στο λιμάνι του Πειραιά, όταν ο αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός που μεταφέρθηκε στην περιοχή με ταξί, εξερράγη στα χέρια του. Κατηγορήθηκε για 78 ενέργειες. Καταδικάστηκε σε 5 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη.
Βασίλης Ξηρός, "Παναής" 17 Νοέμβρη Συνελήφθη το 2002. Κατηγορήθηκε για 28 ενέργειες. Καταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξη. Έχει αποφυλακιστεί.
Βασίλης Τζωρτζάτος, "Σταμάτης" 17 Νοέμβρη Συνελήφθη το 2002. Κατηγορήθηκε για 28 ενέργειες. Καταδικάστηκε σε 4 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη.
Θεολόγος Ψαραδέλλης, "Φώτης" 17 Νοέμβρη Συνελήφθη το 2002. Στην κατάθεσή του ομολόγησε τη συμμετοχή του στην 17Ν και στη ληστεία την Εθνικής Τράπεζας το 1986. Αθωώθηκε στη δίκη.
Παύλος Σερίφης, "Βαγγέλης" ή "Νικήτας" 17 Νοέμβρη Συνελήφθη το 2002. Θεωρείται ένα από τα ιδρυτικά μέλη. Καταδικάστηκε σε 8 χρόνια κάθειρξη. Έχει αποφυλακιστεί.
Θωμάς Σερίφης, "Στάθης" 17 Νοέμβρη Συνελήφθη το 2002. Καταδικάστηκε σε 8 χρόνια κάθειρξη. Έχει αποφυλακιστεί.
Ηρακλής Κωστάρης, "Χάρης" 17 Νοέμβρη Συνελήφθη το 2002. Αρνήθηκε τη συμμετοχή του στην οργάνωση. Καταδικάστηκε σε 1 φορά ισόβια και 23 χρόνια κάθειρξη.
Κωνσταντίνος Καρατσώλης, "Στέλιος" 17 Νοέμβρη Συνελήφθη το 2002. Ομολόγησε τη συμμετοχή του σε τέσσερις ενέργειες, για τις οποίες έχει αναληφθεί η ευθύνη από την οργάνωση. Καταδικάστηκε σε 17 χρόνια κάθειρξη. Έχει αποφυλακιστεί.
Σωτήρης Κονδύλης, "Άρης" 17 Νοέμβρη Συνελήφθη το 2002. Είχε υπάρξει υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στις δημοτικές εκλογές με το συνδυασμό της Αριστερής Πολιτικής Παρέμβασης. Καταδικάστηκε σε 11 χρόνια και 3 μήνες κάθειρξη. Έχει αποφυλακιστεί.
Κωνσταντίνος Τέλιος, "Μάρκος" 17 Νοέμβρη Παραδόθηκε το 2002. Δήλωσε ότι αποσύρθηκε από την οργάνωση το 1992 αποκηρύσσοντας την ένοπλη βία. Καταδικάστηκε σε 22 χρόνια κάθειρξη.
Πάτροκλος Τσελέντης, "Αλέκος" ή "Ταινίας" 17 Νοέμβρη Συνελήφθη το 2002. Καταδίκασε τη δράση της οργάνωσης και ζήτησε συγνώμη από όσους έβλαψε. Όπως είπε "είχε κάνει την διαθήκη του από την δεκαετία του '80" λόγω των απειλών που δεχόταν από συντρόφους του (πρακτικά εφετείου 17Ν). Στο δικαστήριο άλλαξε την αρχική του κατάθεση και είπε ότι είχε κάνει την διαθήκη του για επαγγελματικούς λόγους (υψηλό ρίσκο στην εργασία).Κατηγορήθηκε για 10 ενέργειες.

Καταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξη. Έχει αποφυλακιστεί.

Διονύσης Γεωργιάδης, "Αλέξης" 17 Νοέμβρη Συνελήφθη το 2002. Καταδικάστηκε σε 8 χρόνια κάθειρξη. Έχει αποφυλακιστεί.
Νικόλαος Παπαναστασίου, "ιστορικός Νικήτας" 17 Νοέμβρη Συνελήφθη το 2002. Κατηγορήθηκε μεταξύ άλλων , για την απόπειρα δολοφονίας του Αμερικανού λοχία Ρόμπερτ Τσαντ στον Αγιο Δημήτριο (3/4/1984), τη ληστεία στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζα στα Κάτω Πετράλωνα που κατέληξε στη δολοφονία του αστυφύλακα Χρήστου Μάτη (24/12/1984) και τη δολοφονία του εκδότη της Απογευματινής Νίκου Μομφεράτου και του οδηγού του Παναγιώτη Ρουσέτη στο Κολωνάκι (21/2/1985)(πρωτοδικείο Παπαναστασίου).

Καταδικάστηκε σε 8 χρόνια κάθειρξη. Αθωώθηκε λόγω παραγραφής.

Γιάννης Σερίφης, "Σαρδανάπαλος" 17 Νοέμβρη Συνελήφθη το 2002. Αρνήθηκε κάθε συμμετοχή ή ανάμιξη με τη 17Ν, επαναλαμβάνοντας ότι διαφωνεί ακόμα και ιδεολογικά. Αθωώθηκε στη δίκη.
Ανέστης Παπαναστασίου 17 Νοέμβρη Συνελήφθη το 2002. Αθωώθηκε στη δίκη.
Αγγελική Σωτηροπούλου 17 Νοέμβρη Συνελήφθη το 2002. Αθωώθηκε στη δίκη.
Γιάννης Σκανδάλης, "Κόμης" 17 Νοέμβρη Σκοτώθηκε σε τροχαίο το 1994. Σύμφωνα με την Αστυνομία, ήταν υπαρχηγός του ΟΕΜ (Ουδετερόφιλο Ελλαδικό Μέτωπο) του γιατρού Γιάννη Τσιρώνη.
Οζτούρκ Γιαβούζ (Ozturk Yavouz), "Αποστόλης" ή "Τούρκος" 17 Νοέμβρη Πέθανε από έμφραγμα, πολύ πριν την εξάρθρωση της οργάνωσης.
Κανέλλος Ζαμπούφλος 17 Νοέμβρη. Πέθανε από πνευμονικό οίδημα, πολύ πριν την εξάρθρωση της οργάνωσης.

Νομοθεσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ζήτημα της υιοθέτησης συγκεκριμένης αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας, απασχόλησε τις τελευταίες δεκαετίες το ελληνικό κοινοβούλιο, προκαλώντας έντονες αντιπαραθέσεις σε πολιτικό επίπεδο. Η ανάγκη για την ύπαρξη ειδικής νομοθεσίας υποστηρίχθηκε αρχικά κυρίως από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, με επιχείρημα την ασφάλεια των πολιτών, ενώ το σοσιαλιστικό κόμμα (ΠΑΣΟΚ) και τα υπόλοιπα κόμματα της αριστεράς εναντιώνονταν, θεωρώντας πως αυτή θα συνιστούσε απειλή κατά των δημοκρατικών δικαιωμάτων[1]. Η πρώτη απόπειρα του ελληνικού κράτους να αντιμετωπίσει την πολιτική τρομοκρατία χρονολογείται το 1978, με τον αντιτρομοκρατικό νόμο 774/1978 «περί καταστολής της τρομοκρατίας και προστασίας του Δημοκρατικού Πολιτεύματος» που εισηγήθηκε η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή και ήταν προσαρμοσμένος στα πρότυπα της ιταλικής και γερμανικής νομοθεσίας[2]. Θεσπίστηκε τότε το κακούργημα της κατάρτισης τρομοκρατικής ομάδας ή συμμετοχής σε αυτή, προβλέποντας τη θανατική ποινή ή ισόβια φυλάκιση για σοβαρά αδικήματα όπως η ανθρωποκτονία και η απαγωγή. Ο νόμος αυτός καταψηφίστηκε από τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης, ως αντιδημοκρατικός και κατά των ατομικών ελευθεριών, και καταργήθηκε το 1983 από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ[2]. Ακολούθησε ο νόμος 1916/1990 «Για την προστασία της κοινωνίας από το οργανωμένο έγκλημα», της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Είχε προηγηθεί η δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη από τη 17 Νοέμβρη στις 26 Σεπτεμβρίου 1989. Παρά το γεγονός πως ο νόμος του 1990 αναφερόταν στο οργανωμένο έγκλημα, οι περισσότερες διατάξεις του προέβλεπαν την αντιμετώπιση μορφών πολιτικής τρομοκρατίας και ουσιαστικά επανέφερε τις περισσότερες προβλέψεις του νόμου του 1978, εξαιρώντας τη θανατική ποινή[2]. Με το νόμο του 1990 ενισχύονταν οι δικαιοδοσίες της αστυνομίας, ενώ μία από τις πιο αμφιλεγόμενες διατάξεις του απαγόρευε τη δημοσιοποίηση των προκηρύξεων τρομοκρατικών οργανώσεων. Το ΠΑΣΟΚ καταψήφισε το νομοσχέδιο υποστηρίζοντας πως θα οδηγούσε στην εγκαθίδρυση ενός αστυνομικού κράτους, ενώ την ίδια στάση είχε και ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου που επέκρινε το νόμο ως ασύμβατο με τη Συνθήκη της Ρώμης για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων[2].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Mary Bossis, "The Mysteries of Terrorism and Political Violence in Greece" στο M. van Leeuwen (ed.): Confronting Terrorism, σσ. 129-145, Kluwer Law International, 2003
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Kassimeris, George (1993) 'The Greek state response to terrorism', Terrorism and Political Violence, 5: 4, 288 — 310

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προτεινόμενο υλικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Γιώργος Καραμπελιάς, "Ένοπλη πάλη και εναλλακτικό κίνημα" Εναλλ. Εκδόσεις, 1988.
  • Βάσος Μαθιόπουλος "Ο Δεκέμβριος του 1944. Σουηδικά, ελβετικά και συμμαχικά διπλωματικά ντοκουμέντα" ISBN 960-236-477-7, έκδοση "Λιβάνης" (1994).
  • Γιώργος Μαργαρίτης "Ιστορία του ελληνικού εμφυλίου πολέμου 1946-1949" ISBN 978-960-8087-13-2, έκδοση «ΒΙΒΛΙΟΡΑΜΑ» (2001).
  • Αλέξης Παπαχελάς, Τάσος Τέλλογλου, "Φάκελος 17 Νοέμβρη", εκδόσεις ΕΣΤΙΑ, Αθήνα 2002
  • Γιώργος Καράμπελας, "Το ελληνικό αντάρτικο πόλεων 1974 – 1985" εκδόσεις Γραφές, Αθήνα 2002.
  • Γιώργος Κασιμέρης, "Η επαναστατική οργάνωση 17 Νοέμβρη", εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2002.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]