Εδουάρδος ο Εξομολογητής

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Εδουάρδος ο Εξομολογητής, ταπισερί της Μπαγιέ

Ο Εδουάρδος ο Εξομολογητής ή Έντουαρντ του Έσσεξ (Edward the Confessor) (1003 - 5 Ιανουαρίου 1066) γιος του Έθελρεντ του Ουέσσεξ και της Έμμας της Νορμανδίας, ήταν βασιλιάς της Αγγλίας από το 1042 έως το θάνατό του, το 1066. Ήταν ο προτελευταίος βασιλιάς της Αγγλοσαξονικής δυναστείας του Οίκου του Ουέσσεξ και κατά την διάρκεια της βασιλείας του η βασιλική εξουσία στην Αγγλία σημείωσε σημαντική φθορά, ενώ αντίθετα σημειώθηκε μεγάλη αύξηση της δύναμης των φεουδαρχών.

Πέρασε ένα διάστημα στη Νορμανδία, όπου ανέπτυξε σχέσεις με τους εκεί ευγενείς. Ανέβηκε στον θρόνο το 1042, διαδεχόμενος τον ετεροθαλή αδελφό του Aρθακανούτο, γιο του Κνούτου, κατ' απαίτηση λαού και ευγενών. Ανακηρύχτηκε Άγιος από την Αγγλικανική Εκκλησία, ενώ από την εποχή της βασιλείας του Ερρίκου Β΄(1348) καθιερώθηκε ως άγιος - προστάτης της Αγγλικής βασιλικής οικογένειας. Η βασιλεία του χαρακτηρίστηκε από σχετική ειρήνη και ευημερία, αλλά ο θάνατός του το 1066 οδήγησε σε κρίση, που με τη σειρά της προκάλεσε την εισβολή των Νορμανδών στην Αγγλία.

Εξορία στη Νορμανδία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Έντουαρντ του Ουέσσεξ ή Έδουάρδος ο Εξομολογητής ήταν γιος του Έθελρεντ του Ανέτοιμου, ο οποίος είχε χάσει το βασίλειο του από τον Κνούτο, αρχηγό των Βίκινγκς. Το 1013 λόγω της Δανέζικης εισβολής στην Αγγλία, δραπέτευσε στην Νορμανδία με τον αδελφό του Άλφρεντ Έθελινγκ και την μητέρα του Έμμα, που ήταν αδελφή του δούκα της Νορμανδίας Ριχάρδου Β΄. Παρά την υπερβολική του ευσέβεια, αποδείχτηκε πολύ μαχητικός στο πεδίο της μάχης: περιγράφονται στο Λονδίνο επικές εικόνες του κατά του βασιλιά Κανούτου, όπου τον ρίχνει από το άλογο του και το σκοτώνει.

Η περίοδος όπου έζησε εξόριστος στην Νορμανδία επηρέασε σημαντικά τον χαρακτήρα του. Την περίοδο της βασιλείας του, αργότερα, εκνορμανδίζοντας την Αγγλική κοινωνία της εποχής του, άνοιξε τον δρόμο στην μετέπειτα βασιλεία του ανιψιού του, Γουλιέλμου του Κατακτητή, με την ολοκληρωτική πλέον κατάληψη της Αγγλίας από τους Νορμανδούς. Ο ίδιος ο δούκας Ροβέρτος όταν πήγε σε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους τον όρισε φρουρό του μικρού του γιου Γουλιέλμου.

Μετά από μια ανεπιτυχή προσπάθεια μαζί με τον αδελφό του Αλφρέδο να εκθρονίσει τον Κανούτο (1036), ο Εδουάρδος δραπέτευσε στην Νορμανδία, ενώ ο αδελφός του Αλφρέδος συνελήφθη αιχμάλωτος του Γκόντουιν, κόμη του Ουέσσεξ, ο οποίος τον τύφλωσε και στην συνέχεια τον θανάτωσε με βασανιστήρια. Ο συγκεκριμένος φόνος έφερε μεγάλο δικαιολογημένο μίσος του Εδουάρδου απέναντι στον Γκόντουιν, τον οποίο εξόρισε οριστικά από την χώρα (1051), λέγοντας χαρακτηριστικά ότι θα τον συγχωρέσει μόνο εάν επαναφέρει στην ζωή τον αδελφό του.

Βασιλιάς της Αγγλίας με μεγάλες εύνοιες στους Νορμανδούς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εδουάρδος έγινε εξαιρετικά δημοφιλής, αγαπητός σε κλήρο και λαό. Προσκλήθηκε στην Αγγλία (1041), έγινε μέλος της αυλής του ετεροθαλούς αδελφού του, βασιλιά Αρθακανούτου (γιου του Κανούτου και τη Έμμας), και τον διαδέχθηκε μετά τον θάνατο του στις 8 Ιουνίου 1042. Στέφθηκε στον Καθεδρικό ναό του Ουίντσεστερ στις 3 Απριλίου 1043.

Η περίοδος της βασιλείας του ήταν αρκετά ειρηνική και ευημερούσα. Ερχόμενος στην αρχή σε συμφωνία με τους τρεις ισχυρότατους κόμητες τον Γκόντουιν, τον κόμη του Ουέσσεξ και τον κόμη της Μέρκια, η συνεχιζόμενη εύνοια στους Νορμανδούς ευγενείς τον έφερε σε απευθείας σύγκρουση με τους Άγγλους, που σχημάτισαν ισχυρό αντινορμανδικό συνασπισμό με σκοπό να ανατρέψουν τον βασιλιά. Επικεφαλής της κίνησης ήταν ο κόμης του Γκόντουιν που είχε γίνει (1045) πεθερός του βασιλιά. Αιτία ήταν ότι ο βασιλιάς δεν έβαλε επίσκοπο του Καντέρμπουρι αυτόν της αρεσκείας του, αλλά έναν Νορμανδό. Έγινε μια αιματηρή σύγκρουση ανάμεσα στο εξαγριωμένο πλήθος και στον ευνοούμενο του Εδουάρδου, Ευστάθιο κόμη της Βουλώνης.

Ο Γκόντουιν αρνήθηκε να τους τιμωρήσει, με αποτέλεσμα να εξοριστεί αυτός και ολόκληρη η οικογένεια του (1051). Επέστρεψε τον επόμενο χρόνο, απαιτώντας από τον βασιλιά να τον αποκαταστήσει στα αξιώματα του διώχνοντας τους Νορμανδούς. O Γκόντουιν πέθανε (1053) και ο Εδουάρδος όρισε ως διαδόχους του τους Νορμανδούς Ράλφ και Τιμίντ, αλλά σύντομα ο γιος του Γκόντουιν Χάρολντ απέκτησε ισχυρότατη δύναμη, ανακαταλαμβάνοντας ως το 1057 όλα τα εδάφη του εκτός από την Μερκία. Σσυνθηκολόγησε με όλους τους ευγενείς που του δήλωσαν υποταγή και μετά τον θάνατο του Εδουάρδου ανακηρύχθηκε βασιλιάς.

Προκάτοχος:
Άρθακανούτος
Βασιλιάς της Αγγλίας
10421066
Διάδοχος:
Χάρολντ Β΄
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Edward the Confessor της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).