Βασίλειο της Σερβίας (μεσαίωνας)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η Σερβία το 1265

Το Βασίλειο της Σερβίας (σερβικά : Краљевина Србија) ήταν ένα μεσαιωνικό βασίλειο που κυβερνιόταν από τον οίκο των Νεμάνια 1217-1346. Δημιουργήθηκε όταν το 1217 το Μεγάλο Πριγκιπάτο της Ράσκας ανυψώθηκε σε βασίλειο με τη στέψη του Στέφανος Β΄ ο Πρωτόστεπτος ως βασιλιάς της Σερβίας από τον αδελφό του επίσκοπο Σάβα, κληρονόμησε όλα τα εδάφη με τον πατέρα του Στέφανο Νεμάνια, που θεωρείται ο πιο αξιοσημείωτος Σέρβος σύμφωνα με την SANU (Σερβική ακαδημία επιστημών και τεχνών)[1]. Αναβαθμίστηκε σε αυτοκρατορία στις 16 Απριλίου 1346. Πρωτεύουσα ήταν από το 1282 τα Σκόπια και από το 1300 το Πρίζρεν.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Στέφανος Β΄ διαδέχτηκε τον πατέρα του στο Μεγάλο Πριγκιπάτο της Ράσκας, ο αδελφός του Βουκάν ήταν ηγέτης της περιοχής Ζέτα (σημερινό Μαυροβούνιο). Ο μικρότερος αδελφός του Ράστκο ήταν μοναχός με το όνομα Σάβας. Το 1217 ο Στέφανος στέφτηκε από τον πάπα με αποτέλεσμα να γίνει ο πρώτος βασιλιάς της Σερβίας. Η στέψη του θεωρήται ότι ήταν προσπάθεια από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία να επεκτείνει την επιρροή της στα Βαλκάνια. Σε σχέση με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία ο Στέφανος κατάφερε να εξασφαλίσει αυτοκεφαλία (ανεξαρτησία) για την εκκλησία της Σερβίας και δημιουργήθηκε η πρώτη σερβική αρχιεπισκοπή το 1219. Κατά το ίδιο έτος ο Σάβας δημοσίευσε το πρώτο Σύνταγμα στην Σερβία τον νομοκανόνα του Αγίου Σάββα (σερβικά : Zakonopravilo)[2][3][4]. Ο νομοκανόνας του Αγίου Σάββα ρύθμιζε το αστικό δίκαιο με βάση το ρωμαϊκό δίκαιο[5][6], και το κανονικού δικαίου με βάση τις Οικουμενικές Συνόδους και βασικός σκοπός του ήταν να οργανώσει τη λειτουργία του νέου σερβικού βασιλείου και της Εκκλησίας της Σερβίας . Έτσι, οι Σέρβοι απέκτησαν δύο μορφές ανεξαρτησίας πολιτική και θρησκευτική.

Η επόμενη γενιά των Σέρβων ηγεμόνων οι γιοι του Στέφανου ο Ράντοσλαβ ο Βλάντισλαβ και ο Ούρος Α΄ σηματοδότησε μια περίοδο στασιμότητας στη δομή του κράτους. Και οι τρεις βασιλιάδες ήταν περισσότερο ή λιγότερο εξαρτημένοι από τα γειτονικά κράτη το Βυζάντιο , την Βουλγαρία και την Ουγγαρία. Οι δεσμοί με τους Ούγγρους έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο γεγονός ότι τον Ούρο Α΄ διαδέχθηκε ο γιος του Ντραγκούτιν και παντρεύτηκε Ουγγαρέζα πριγκίπισσα. Αργότερα όταν ο Ντραγκούτιν παραιτήθηκε υπέρ του νεότερου αδελφού του Μιλούτιν το 1282, αυτός επιτέθηκε στην βορειοανατολική Βοσνία στην περιοχή της Μάτσβα και στη πόλη του Βελιγραδίου που τις κατείχε η Αυστροουγγαρία, ενώ κατάφερε να κατακτήσει και την βορειοανατολική Σερβία . Έτσι ορισμένες από αυτές τις περιοχές έγιναν μέρος του σερβικού κράτους, για πρώτη φορά. Το νέο κράτος πήρε το όνομα Βασίλειο της Σίρμιας. Όταν ο Ντραγκούτιν πέθανε το 1316 τον διαδέχτηκε ο γιος του Βλάντισλαβ Β΄ μέχρι το 1325.

Ο βασιλιάς Μιλούτιν ήταν ένας ικανός διπλωμάτης κι έκανε πολλούς εθιμικούς διπλωματικούς και δυναστικούς γάμους. Παντρεύτηκε πέντε φορές με Ουγγαραρέζες Βουλγάρες και βυζαντινές πριγκίπισσες. Είναι γνωστός και για τα έργα του από τα οποία είναι τα καλύτερα δείγματα της μεσαιωνικής σερβικής αρχιτεκτονικής, το μοναστήρι Γκρατσάνιτσα στο Κοσσυφοπέδιο, ο καθεδρικός ναός στη Μονή Χιλανδαρίου στο Άγιον Όρος , η Εκκλησία του Αγίου Αρχαγγέλου στην Ιερουσαλήμ κλπ. Λόγω των κληροδοτημάτων του ο Μιλούτιν έχει ανακηρυχθεί άγιος παρά την ταραχώδη ζωή του. Τον διαδέχτηκε στο θρόνο ο γιος του Στέφανος που επεέκτεινε το βασίλειο στα ανατολικά προσαρτώντας την πόλη της Νις και τις γύρω περιοχές, και στα νότια με την απόκτηση εδαφών στα σημερινά Σκόπια, ο Στέφανος ήταν αντάξιος του πατέρα του και έχτισε το μοναστήρι Visoki Dečani στα Μετόχια, το πιο μνημειώδες παράδειγμα της Σερβικής μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής.

Βασιλείς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

πορτραίτο Βασιλιάς περίοδος
Prvovencani Ljeviska.jpg
Στέφανος ο Πρωτόστεπτος 1217-1228
Stefanradoslav.jpg
Στέφανος Ράντοσλαβ 1228–1233
Vladislav a Mileseva 002.jpg
Στέφανος Βλάντισλαβ 1233–1243
UrosI.jpg
Στέφανος Ούρος Α΄ 1243–1276
Fresco of Stefan Dragutin, Arilje.jpg
Στέφανος Ντραγκούτιν 1276-1282
Milutinst.jpg
Στέφανος Ούρος Β΄ Μιλούτιν 1282–1321
Stefan Decanski ktitor.jpg
Στέφανος Ούρος Γ΄ 1321–1331
Car Dušan, Manastir Lesnovo, XIV vek.jpg
Στέφανος Ούρος Δ΄ Δουσάν 1331-1355

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 100 najznamenitijih Srba, Serbian Academy of Sciences and Arts, 1993, ISBN 86-82273-08-X
  2. http://web.archive.org/web/20110723211728/http://www.alanwatson.org/sr/petarzoric.pdf Alan Watson Foundation
  3. «Nomocanon». Search.com Reference. http://www.search.com/reference/Nomocanon. Ανακτήθηκε στις 2010-07-25. 
  4. John V. A. Fine (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. ISBN 978-0-472-08260-5. http://books.google.com/books?id=QDFVUDmAIqIC&pg=PA118. Ανακτήθηκε στις 2010-07-25. 
  5. S. P. Scott (1932). The Civil Law: Vol. I. Constitution.org. http://www.constitution.org/sps/sps.htm. Ανακτήθηκε στις 2010-07-25. 
  6. Yves LASSARD, Alexandr KOPTEV. «The Roman Law Library». Web.upmf-grenoble.fr. http://web.upmf-grenoble.fr/Haiti/Cours/Ak/. Ανακτήθηκε στις 2010-07-25. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • John V.A. Fine. (1994), The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest, The University of Michigan Press, ISBN 0-472-08260-4
  • John V.A. Fine. (1991), The early Medieval Balkans: A Critical Survey from the 6th to the Late 12th Century, The University of Michigan Press. ISBN 0-472-08149-7
  • Alexander Soloviev, "Greek charters of Serbian rulers" (1936), Soloviev and Makin
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Kingdom of Serbia (medieval) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).