The Beatles

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
The Beatles
The Fabs.JPG
Τζον Λένον, Πολ Μακάρτνεϊ, Τζωρτζ Χάρισον και Ρίνγκο Σταρ (από αριστερά στα δεξιά) το 1964
Προέλευση Αγγλία
Παρουσία 1960 - 1970
Μουσικά είδη Ποπ, ροκ
Εταιρίες Parlophone, Capitol, Apple, Vee-Jay, Polydor
Ιστοσελίδα Επίσημη ιστοσελίδα
Μέλη
Τζον Λένον (John Lennon)
Πωλ Μακάρτνεϋ (Paul McCartney)
Τζωρτζ Χάρισον (George Harrison)
Ρίνγκο Σταρ (Ringo Starr)
Πρώην μέλη
Pete Best (1960-1962)
Stuart Sutcliffe (1960-1961)

Οι Μπητλς ή Μπιτλς (Beatles) ήταν ένα παγκοσμίου φήμης αγγλικό ροκ συγκρότημα από το Λίβερπουλ, αποτελούμενο από τον τραγουδιστή και κιθαρίστα Τζον Λένον (John Lennon), τον τραγουδιστή και μπασίστα Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, τον κιθαρίστα Τζωρτζ Χάρισον και τον ντράμερ Ρίνγκο Σταρ. Το συγκρότημα έκανε έντονη την παρουσία του κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και γνώρισε τόσο μεγάλη επιτυχία σε ολόκληρο τον κόσμο, ώστε να παραμένει το πιο δημοφιλές και επαναστατικό συγκρότημα στην ιστορία της μουσικής.

Προέλευση ονόματος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

το λογότυπο των Beatles

Η αρχή έγινε με τον John Lennon στα σχολικά του χρόνια, και την skiffle μπάντα του, τους Black Jacks. Στην συνέχεια ονομάστηκαν Quarrymen, από το όνομα του σχολείου Quarry Bank High School. Ο Stuart Sutcliffe -πρώτος μπασίστας του συγκροτήματος και καλός φίλος του John- πρότεινε να αλλάξουν το όνομα τους σε Beetles (σκαθάρια) επηρεαζόμενος από τον Buddy Holly and the Crickets (γρύλοι). Αφού δοκίμασαν ονόματα όπως “Long John and The Beetles”, “Johnny and the Moondogs”, “The Silver Beatles”, “Beat Brothers” κατέληξαν στο “The Βeatles”.

Το "Ε" έγινε "Α" κάνοντας λογοπαίγνιο με τη λέξη beat (ρυθμός). O Lennon είπε ότι έκανε λογοπαίγνιο με τις λέξεις beat και less (χωρίς ρυθμό).

Μια άλλη εκδοχή για το όνομα των Beatles είναι ότι εμπνεύστηκε από την ταινία “The wild one” (1953) με τον Marlon Brando. Οι Beetles ήταν μια συμμορία μοτοσυκλετιστών με δερμάτινα, κάτι που τους έκανε να ταυτιστούν με αυτό το ύφος, πολύ πριν γίνουν γνωστοί ως “τα καλά παιδιά” με κοστούμια και γραβάτες.

Ο John Lennon είχε πει ότι είχε ένα όραμα όταν ήταν 12 χρονών. Eίδε έναν άνθρωπο να βγαίνει μέσα από μια φλεγόμενη πίτα και του είπε “Θα είστε οι Beatles με Α, όχι E”. Πολλοί τον πίστεψαν, αλλά ο Paul McCartney σε συνέντευξη που έδωσε το 1997 για τον δίσκο του “Flaming Pie” είπε ότι προφανώς ο John αστειευόταν.

Σύντομη Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Μπητλς σχηματίστηκαν στο Λίβερπουλ το 1959 και η αρχική τους σύνθεση περιλάμβανε τους Τζον Λένον, Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, Τζωρτζ Χάρισον, Στιούαρτ Σάτκλιφ (μπάσο και φωνή), και Πιτ Μπεστ (τύμπανα). Όταν ο Τζον Λένον συνάντησε τον Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, ήταν και οι δύο γύρω στα 14 και ο Τζον ελαφρώς μεθυσμένος. "Συνήθιζε να βάζει τα χέρια του γύρω από τους ώμους μου. Η ανάσα του μύριζε, αλλά του έδειξα κάποια μυστικά στην κιθάρα που δεν γνώριζε" (Πωλ ΜακΚάρτνεϋ).

Αυτή η παράδοξη συνάντηση δύο σχολιαρόπαιδων από το Λίβερπουλ στα μέσα της δεκαετίας του 1950 οδήγησε σε γεγονότα που έμελλε να συγκλονίσουν τον κόσμο. Αν αναλογιστεί κανείς την κοσμογονία των κοινωνικών αλλαγών και συνηθειών που συντελέστηκαν στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και τη συνδυάσει με την πορεία των Beatles, τότε θα διακρίνει μία παραλληλία που δεν είναι και τόσο τυχαία[1].

Οι περίοδοι της δικής τους ιστορίας, ως γκρουπ, και τα τραγούδια τους απηχούν τις τάσεις και ανακατατάξεις μιας ολόκληρης εποχής. Από τα πρώιμα χρόνια που περιλαμβάνουν τα πρώτα τους βήματα και τις εμφανίσεις τους σε μικρά κλαμπ ως την αρχή της επαγγελματικής τους σταδιοδρομίας (το 1962) και την εθνική τους αναγνώριση. Η "Μπιτλομάνια" είναι η δεύτερη μεγάλη περίοδος που σηματοδοτεί το πέρασμα από την εθνική στη διεθνή αναγνώριση, στην υστερία και τον πανζουρλισμό που προκαλούσαν οι δημόσιες εμφανίσεις τους. Τα χρόνια της μεγάλης παραγωγής και των συνεχών ηχογραφήσεων διαδέχεται η "σόλο περίοδος" κατά την οποία το συγκρότημα διαλύεται και καθένας ακολουθεί τη μοναχική του καριέρα.

Tο πρώιμο ρεπερτόριό τους στηριζόταν σε διασκευές αμερικανικών R&B κομματιών των Chuck Berry και Little Richard. Με την επιστροφή τους από το Αμβούργο στις αρχές του 1961, ο Σάτκλιφ αποφάσισε να αποχωρήσει και ο Μακάρτνεϋ πήρε το μπάσο. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, ο Μπράιαν Επστάιν έγινε μάνατζέρ τους και απέδειξε σπάνιες ικανότητες και γι' αυτό τον αποκάλεσαν "πέμπτο Μπιτλ".

Τον Ιανουάριο του 1962, οι Beatles ξεκίνησαν την καινούργια τους χρονιά με οντισιόν στη δισκογραφική εταιρία Decca. Ο Τζωρτζ Χάρισον τραγούδησε το "The Sheik Of Araby", ο Πωλ ΜακΚάρτνεϋ το "Raid Sails In The Sunset" και ο Τζον Λένον το "Please Mr Postman". Ο υπεύθυνος της εταιρίας, Μάικ Σμιθ, τους βρήκε υπέροχους αλλά ο γενικός διευθυντής Ντικ Ρόου διαφώνησε. Η Decca υπέγραψε με τον Brian Poole και τους Tremoloes. "Τα κιθαριστικά γκρουπ είναι εκτός εποχής. Κύριε Επστάιν, θα έπρεπε να επιμείνετε πουλώντας δίσκους στο Λίβερπουλ...", τηλεγράφησε ο Ντικ Ρόου στον μάνατζερ των Μπιτλς[2]. Στις 10 Απριλίου του 1962 πέθανε ο Στιούαρτ Σάτκλιφ, πρώην μπασίστας του συγκροτήματος, σε ηλικία 21 ετών. Τον Αύγουστο, αντικατέστησαν τον ντράμερ Πιτ Μπεστ με τον Ρίτσαρντ Στάρκι (Ρίνγκο Σταρ) και το Σεπτέμβριο ηχογράφησαν το πρώτο τους τραγούδι, το ιστορικό "Love Me Do" με παραγωγό τον George Martin που σύντομα θα απολάμβανε τη φήμη του "πέμπτου Beatle". Τα "Σκαθάρια" προετοίμαζαν την θριαμβευτική είδοσό τους στη μουσική σκηνή και ετοιμάζονταν για την μεγάλη εξόρμηση του 1963. Καθιέρωσαν το image με το ιδιαίτερο κούρεμά τους και τα σακάκια δίχως κολάρο.

Η καριέρα τους άρχισε να εξελίσσεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα από τον Ιανουάριο του 1963 όταν κυκλοφόρησε το δεύτερο σινγκλ "Please Plese Me" και έφτασε στο Νο 1 του βρετανικού τοπ. Το πρώτο τους άλμπουμ με τον ίδιο τίτλο έμεινε για 30 εβδομάδες στο Νο 1 της Αγγλίας, για να αντικατασταθεί το 1964 από το "With The Beatles", που έμεινε στην κορυφή για 22 εδβομάδες. Με την κυκλοφορία του άλμπουμ τους With The Beatles καθιερώθηκαν όροι όπως "Merseybeat" (για τη μουσική τους) και "Beatlemania" (για την υστερία που προκαλούσαν, ειδικά στο γυναικείο πληθυσμό). Το "She Loves You" έγινε το single με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας. Έπαιζαν πλέον στα μεγάλα κλαμπ του Λονδίνου (Palladium, Royal Albert Hall), εμφανίζονταν στο εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο και το Νοέμβριο του 1963 έπαιξαν για τη βασίλισσα, αποδεκτοί πλέον από το κατεστημένο κι έχοντας γεφυρώσει το "χάσμα των γενεών". Το 1963, επίσης, ηχογράφησαν ένα από τα πιο ιστορικά σινγκλ τους, το "I Want to Hold Your Hand", που απέδειξε την ξεχωριστή τους ικανότητα να γράφουν αυθεντικά, διαχρονικά και εμπορικά τραγούδια, ικανότητα που με εξελισσόμενη ταχύτητα οδήγησε το γκρουπ στην καλλιτεχνική του ωρίμανση. Τον Ιανουάριο του 1964, επιφύλαξαν στους Beatles αποθεωτική υποδοχή και τα εισιτήρια για την αίθουσα Ολυμπιά είχαν προπωληθεί εβδομάδες νωρίτερα. Κατά την παραμονή τους στο Παρίσι, έμαθαν ότι με το "I Want to Hold Your Hand" εκπορθήθηκε η αμερικανική αγορά καθώς ανέβηκαν στο Νο 1 των Η.Π.Α.

Η "Μπιτλομανία" με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εξαπλώθηκε σταδιακά μετά την Ευρώπη στην Αμερική. Όταν έφτασαν στη Νέα Υόρκη (7 Φεβρουαρίου του 1964), τους περίμεναν στο αεροδρόμιο χιλιάδες θαυμαστές και θαυμάστριές τους και διαδραματίστηκαν σκηνές υστερίες οι οποίες συνεχίστηκαν και στο ξενοδοχείο Πλάζα όπου κατέλυσαν. "Παίρναμε 12.000 γράμματα την ημέρα", έλεγε αργότερα ο Ρίνγκο. Την ίδια εξέλιξη είχε και η περιοδεία τους στην υπόλοιπη Αμερική. Στην Ουάσινγκτον, όπου ταξίδεψαν με ιδιαίτερο πολυτελέστατο βαγόνι, 2.000 θαυμαστές πολιόρκησαν το σταθμό. Οι εμφανίσεις τους προκαλούσαν τόση υστερία που αποτελούσαν μεγάλο πονοκέφαλο στην αστυνομία. Η εμφάνισή τους στο δημοφιλέστατο τηλεοπτικό σόου του Εντ Σάλιβαν σημείωσε ρεκόρ τηλεθέασης. Ρεπορτάζ της εποχής αναφέρει πως "οι αστυνομικές δυνάμεις των διαφόρων πόλεων, όπου το συγκρότημα περιοδεύει, συναγωνίζονται μεταξύ τους ποια θα καταφέρει να φυγαδεύσει ταχύτερα τους Μπιτλς από την αίθουσα συναυλιών". Τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου οι Μπιτλς κατείχαν και τις πέντε πρώτες θέσεις των σινγκλ στην Αμερική. Από κει και πέρα η αλυσίδα των επιτυχιών ήταν αρραγής και διέσχισε όλη τη δεκαετία.

Επέστρεψαν στο Λονδίνο με τιμές ηρώων, έχοντας ανοίξει το δρόμο για την "Βρετανική Εισβολή" όπως ονομάστηκε η διάκριση που ακολούθησε των βρετανικών συγκροτημάτων στα αμερικανικά τσαρτς. Στο Λίβερπουλ, τον Ιούλιο του 1964, 60 νέοι και νέες λιποθύμησαν αφού στάθηκαν ολόκληρη νύχτα στην ουρά, μαζί με άλλες δώδεκα χιλιάδες, για να αγοράσουν εισιτήρια για μία συναυλία των Μπιτλς. Από τις εμφανίσεις τους κατά το 1964 υπολογίζεται ότι εισέπραξαν 14.000.000 δολάρια[3]. Επίσης τον Ιούλιο, έκανε πρεμιέρα η πρώτη τους κινηματογραφική ταινία A Hard Day's Night σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Λέστερ και σύντομα ακολούθησε το δεύτερό τους φιλμ Help, αυτή τη φορά σε τεχνικόλορ. Οι δύο ταινίες που γύρισαν περιλαμβάνονται στο βιογραφικό τους κυρίως για τα σάουντρακ αλλά και για την απάντηση του Τζωρτζ Χάρισον στην ερώτηση δημοσιογράφου: "Θα υπάρχει και γυναικείος πρωταγωνιστικός ρόλος στην πρώτη σας ταινία;". "Προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε την βασίλισσα. Πουλάει".

Ο ΜακΚάρτνεϋ έγραψε το "Yesterday", το τραγούδι με τις περισσότερες ραδιοφωνικές μεταδόσεις, και στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ παρασημοφορήθηκαν από τη βασίλισσα. Στη Νέα Υόρκη, τον Αύγουστο του 1965, ήταν το πρώτο γκρουπ που έπαιξε σε στάδιο μπέιζμπολ. Σταδιακά άρχισαν την παραγωγή πιο περιπετειώδους μουσικής, που οδήγησε σε δίσκους σαν το Rubber Soul και το Revolver. O Χάρισον πειραματίστηκε για πρώτη φορά με το ινδικό έγχορδο σιτάρ στο "Norwegian Wood". Tο καλοκαίρι του 1966 ο Λένον δήλωσε σε τηλεοπτική συνέντευξη ότι οι Beatles είναι πιο διάσημοι από τον Ιησού, προκαλώντας κατακραυγή, που εντάθηκε όταν ο ΜακΚάρτνεϋ παραδέχθηκε στην τηλεόραση ότι έχει πάρει LSD. Έδωσαν την τελευταία ζωντανή συναυλία της καριέρας τους στο Σαν Φρανσίσκο. Στην καρδιά του "καλοκαιριού της αγάπης" και της επιτυχίας, ετοίμασαν το επόμενό τους φιλμ, σε ύφος ντοκιμαντέρ (αν και σουρεαλιστικό), το Magical Mystery Tour, και κυκλοφόρησαν το Sgt. Pepper's Lonely Heart's Club Band (1967), το οποίο θεωρείται κορυφαία στιγμή στην καριέρα τους και για πολλούς μουσικούς κριτικούς αποτελεί το σημαντικότερο άλμπουμ της ροκ μουσικής. Κυκλοφόρησε ύστερα από μία περίοδο σιωπής, κατά την οποία το συγκρότημα είχε απομονωθεί αποφεύγοντας συνεντεύξεις και δηλώσεις. Οι φήμες οργίαζαν και το αποτέλεσμα στις 2 Ιουνίου του 1967 επιβεβαίωσε κάθε αναμονή. Δεκαετίες αργότερα η συλλογή τραγουδιών που περιλαμβάνεται στο άλμπουμ αυτό δεν μετακινείται από τις πρώτες θέσεις των προτιμήσεων για τους θαυμαστές τους και όχι μόνο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, οι κοινωνικές εντάσεις έφτασαν στο αποκορύφωμά τους. Η νεολαία επαναστατούσε ειρηνικά ή μη, τα μαλλιά μάκρυναν, τα ναρκωτικά ήταν παντού, και ο μυστικισμός, οι ανατολικές φιλοσοφίες και η ψυχεδέλεια ζυμώνονταν με τη δυτική σκέψη και τον τρόπο ζωής. Οι Μπιτλς ανδρώθηκαν, ξέφυγαν από την κυριαρχία του μάνατζέρ τους, Επστάιν, και η μουσική τους έκρηξη ήταν ο παλμογράφος των κοινωνικών αλλαγών. Ίσως, σε ένα βαθμό, να βρίσκονταν και πίσω από αυτές. Ωστόσο για πολλούς άλλους οι Beatles θεωρούνται υπερεκτιμημένοι σε σύγκριση με συγκροτήματα που επικράτησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στην δεκαετία του 1970, τα οποία συγκροτήματα είχαν έναν πιο σκληρό ροκ ήχο ή πιο ώριμο και προοδευτικό ήχο και στίχο. Πάντως όπως και να έχει οι Beatles ήταν αυτοί που έκαναν την αρχή και αποτέλεσαν πρότυπο για αρκετά απο αυτά τα συγκροτήματα.

Στις 25 Ιουνίου του 1967, στην πρώτη παγκόσμια ταυτόχρονη μετάδοση μέσω δορυφόρου, τραγούδησαν το "All You Need Is Love" σε 200 εκατομμύρια ανθρώπους. Ήταν μία από τις πιο δυνατές, ιστορικά και συναισθηματικά, στιγμές στην ιστορία της ροκ μουσικής. Aμέσως μετά τον αιφνίδιο θάνατο του μάνατζέρ τους Μπράιαν Έπσταϊν, γνώρισαν τον Μαχαρίσι Γιόγκι Μαχές και ενσωμάτωσαν στοιχεία των ανατολικών φιλοσοφιών. Ίδρυσαν φιλόδοξα τη δισκογραφική εταιρεία Apple, που στέγασε επιχειρηματικά όλες τους τις δραστηριότητες. Θριαμβευτικά, με το Abbey Road και το Let It Be (που ήταν τελικά το τελευταίο τους άλμπουμ, αλλά και το τελευταίο τους ζωντανό), η ιστορία των Beatles έφτασε στο τέλος της. Αιτία ήταν οι εσωτερικές διαμάχες, οι συγκρούσεις, οι ανταγωνισμοί και το αγκάθι που ακούει στο όνομα Γιόκο Όνο, η οποία είχε εισβάλει το 1966 στη ζωή του Τζον Λένον.

Οι "Υπέροχοι Τέσσερις" ακολούθησαν προσωπικές καριέρες με αρκετές αξιόλογες στιγμές, που όμως ποτέ δεν πλησίασαν την ακεραιότητα του Beatle-ικού καλλιτεχνικού οράματος. Στις 8 Δεκεμβρίου του 1980 ο Λένον δολοφονήθηκε έξω από το σπίτι του στη Nέα Yόρκη από τον Μάικ Τσάπμαν. Ο θάνατός του σήμανε και το οριστικό τέλος μίας μεγαλειώδους και μοναδικής στη μουσική σκηνή πορείας. Ο Λένον ήταν η ιδιοφυία του συγκροτήματος. Κορυφαίος συνθέτης, οραματιστής, ουμανιστής. Ο ΜακΚάρτνεϊ ένας σημαντικός μουσικός, με μελωδικό παίξιμο, συνθετική και στιχουργική προσφορά. Ο Χάρισον, σπουδαίος κιθαρίστας με στυλ κοντά σε αυτό του φίλου του, Έρικ Κλάπτον, και ο Ρίνγκο Σταρ που διεκδικεί τα λιγότερα κοσμητικά, αλλά ήταν σίγουρα ένας πολύ καλός ντράμερ. Και οι τέσσερις είναι αναπόσπαστα κομμάτια ενός ανεπανάληπτου μύθου. Στις 30 Νοεμβρίου του 2001 ο Χάρισον πέθανε από καρκίνο στο Λος Άντζελες.

Η αποτίμηση της αξίας των Μπιτλς από τους μουσικοκριτικούς και τους κοινωνιολόγους έχει πολλές πτυχές. "Μετέτρεψαν τη ροκ σε αξιοσέβαστο μουσικό είδος", "οι στίχοι τους μίλησαν πρώτοι για τον ρατσισμό, την αποξένωση, το άγχος της μεγαλούπολης, την επανάσταση, την αγάπη, την κατανόηση", "τέλειες μελωδίες, άψογες ενορχηστρώσεις", "ενηλικιώθηκαν μπροστά στο κοινό τους χωρίς να διστάσουν να παραδεχθούν τις αγωνίες τους και τα σφάλματά τους"... Όποια και να είναι η απάντηση ή οι απαντήσεις στο ερώτημα τί δίνει διάρκεια και ανατροφοδοτεί διαρκώς τον θρύλο των Μπιτλς, ένα στοιχείο παραμένει αδιάψευστο: η λατρεία του κοινού που δεκαετίες τώρα τους συντηρεί όχι μόνο στη μνήμη αλλά και στην πρώτη θέση των πωλήσεων.

Δισκογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Beatles κυκλοφόρησαν δώδεκα άλμπουμ ηχογραφημένα σε στούντιο και πολλά σινγκλς.

Άλμπουμ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα άλμπουμ που αναφέρονται είναι σύμφωνα με τις κυκλοφορίες στο Ηνωμένο Βασίλειο.


Οι Beatles στο εξώφυλλο του κλασικού δίσκου Rubber Soul.
Ημερομηνία κυκλοφορίας Τίτλος Θέση στα τσαρτς
PleasePleaseMeCover.jpg 22 Μαρτίου 1963 Please Please Me #1 για 30 εβδομάδες
WithTheBeatlesCover.jpg 22 Νοεμβρίου 1963 With The Beatles #1 για 21 εβδομάδες
AHardDaysNight.jpg 10 Ιουλίου 1964 A Hard Day's Night #1 για 21 εβδομάδες
Beatles for sale.jpg 4 Δεκεμβρίου 1964 Beatles For Sale #1 για 11 εβδομάδες
Help!.jpg 6 Αυγούστου 1965 Help! #1 για 9 εβδομάδες
Rubber Soul (cover) - Beatles.jpg 3 Δεκεμβρίου 1965 Rubber Soul #1 για 8 εβδομάδες
The Beatles - Revolver.jpg 5 Αυγούστου 1966 Revolver #1 για 7 εβδομάδες
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band.jpg 1 Ιουνίου 1967 Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band #1 για 21 εβδομάδες
The Beatles '68 LP.jpg 22 Νοεμβρίου 1968 The Beatles (White Album) #1 για 8 εβδομάδες
The Beatles - Yellow Submarine.jpg 17 Ιανουαρίου 1969 Yellow Submarine #3
Abbey road cover.jpg 26 Σεπτεμβρίου 1969 Abbey Road #1 για 17 εβδομάδες
Let It Be Cover.jpg 8 Μαΐου 1970 Let It Be #1 για 3 εβδομάδες

Επίσημα singles[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ημερομηνία κυκλοφορίας Τίτλος
5 Οκτωβρίου 1962 Love Me Do / P.S. I Love You
11 Ιανουαρίου 1963 Please Please Me / Ask Me Why
11 Απριλίου 1963 From Me To You / Thank You girl
23 Αυγούστου 1963 She Loves You / I'll Get You
29 Νοεμβρίου 1963 I Want To Hold Your Hand / This Boy
20 Μαρτίου 1964 Can't Buy Me Love / You Can't Do That
10 Ιουλίου 1964 A Hard Day's Night / Things We Said Today
27 Νοεμβρίου 1964 I Feel Fine / She's A Woman
9 Απριλίου 1965 Ticket To Ride / Yes It Is
23 Ιουλίου 1965 Help! / I'm Down
3 Δεκεμβρίου 1965 We Can Work It Out / Day Tripper (double face A)
10 Ιουνίου 1966 Paperback Writer / Rain
5 Αυγούστου 1966 Eleanor Rigby / Yellow Submarine (double face A)
17 Φεβρουαρίου 1967 Strawberry Fields Forever / Penny Lane (double face A)
7 Ιουλίου 1967 All You Need Is Love / Baby You're A Rich Man
24 Νοεμβρίου 1967 Hello Goodbye / I Am The Walrus
15 Μαρτίου 1968 Lady Madonna / The Inner Light
30 Αυγούστου 1968 Hey Jude / Revolution
11 Απριλίου 1969 Get Back / Don't Let Me Down
30 Μαΐου 1969 The Ballad of John and Yoko / Old Brown Shoe
31 Οκτωβρίου 1969 Something / Come Together (double face A)
6 Μαρτίου 1970 Let it Be / You Know My Name (Look Up The Number)
Μαΐος 1971 The Long And Winding Road / For You Blue

Συλλογές, επανεκδόσεις και ζωντανές ηχογραφήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ημερομηνία κυκλοφορίας Τίτλος Θέση στα τσαρτς
9 Δεκεμβρίου 1966 A Collection of Beatles Oldies #7
4 Αυγούστου 1967 The Beatles' First -
19 Απριλίου 1973 1962–1966 (the "Red Album") #3
19 Απριλίου 1973 1967–1970 (the "Blue Album") #2
10 Ιουνίου 1976 Rock 'n' Roll Music #11
19 Νοεμβρίου 1976 Magical Mystery Tour -
6 Μαΐου 1977 The Beatles at the Hollywood Bowl #1
19 Νοεμβρίου 1977 Love Songs #7
2 Νοεμβρίου 1977 The Beatles Collection -
17 Ιανουαρίου 1969 Rarities #71
11 Μαΐου 1979 Hey Jude -
13 Οκτωβρίου 1980 The Beatles' Ballads #17
3 Νοεμβρίου 1980 The Beatles Box -
29 Μαρτίου 1982 Reel Music -
18 Οκτωβρίου 1982 20 Greatest Hits #10
7 Μαρτίου 1988 Past Masters, Volume One #49
7 Μαρτίου 1988 Past Masters, Volume Two #46
5 Δεκεμβρίου 1988 The Beatles Box Set -
30 Νοεμβρίου 1994 Live at the BBC #1
21 Νοεμβρίου 1995 Anthology 1 #2
18 Μαρτίου 1996 Anthology 2 #1
28 Οκτωβρίου 1996 Anthology 3 #4
13 Σεπτεμβρίου 1999 Yellow Submarine Songtrack #3
13 Νοεμβρίου 2000 The Beatles 1 #1
17 Νοεμβρίου 2003 Let It Be… Naked #7
15 Νοεμβρίου 2004 The Capitol Albums, Volume 1 -
11 Απριλίου 2006 The Capitol Albums, Volume 2 -
20 Νοεμβρίου 2006 Love #3

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Μπιτλς: ένας μύθος γεννιέται, Ιστορικό Λεύκωμα 1963, σελ. 69-73, Καθημερινή (1997)
  2. Η εταιρία Decca απορρίπτει τα "Σκαθάρια", Ιστορικό Λεύκωμα 1962, σελ. 147, Καθημερινή (1997)
  3. Υστερία σε όλο τον κόσμο για τους Μπιτλς, Ιστορικό Λεύκωμα 1964, σελ. 146-147, Καθημερινή (1997)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα