Χαλκοθήκη

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 37°58′17″N 23°43′33″E / 37.9713°N 23.7258°E / 37.9713; 23.7258

Χαλκοθήκη
ChalkothekeReconstruction.jpg
Ψηφιακή αναπαράσταση της χαλκοθήκης η οποία διακρίνεται στο βάθος. Αριστερά διακρίνεται ο Παρθενώνας.
Είδος αρχαιολογική θέση και chalkotheke
Γεωγραφικές Συντεταγμένες 37°58′17″N 23°43′33″E
Διοικητική υπαγωγή Αθήνα και Περιφέρεια Αττικής
Χώρα Ελλάδα
Προστασία κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος στην Ελλάδα

H Χαλκοθήκη ήταν κτίριο στην Ακρόπολη. Είχε διαστάσεις 15 x 41 μέτρων και βρίσκονταν μεταξύ Προπυλαίων και Παρθενώνα. Μπροστά στην βορεινή του πλευρά είχε πρόναο. Η στοά του πρόναου είχε πλάτος 4,5 μέτρων. Στον χώρο αυτό βρίσκονταν αποθηκευμένα τα πολεμικά όπλα των Αθηναίων. Φύλακες της αποθήκης ήταν οι διαχειριστές του θησαυρού του Παρθενώνα. Το κτίριο δεν σώζεται σήμερα.

Η ονομασία του κτίσματος αλλά και η λειτουργία του έγιναν γνωστά από επιγραφές του 4ου αιώνα π.Χ.[1] Μια πλάκα αναγράφει τα αντικείμενα που βρίσκονταν αποθηκευμένα στην Χαλκοθήκη καθώς και την ανάγερση στήλης μπροστά από το κτίριο.[2] Ερείπια κτίσματος που βρέθηκαν στα ανατολικά του θυσιαστηρίου της Αρτέμιδος Βραυρωνίας (Βραυρώνινο) και ακριβώς νοτιοδυτικά από τον Παρθενώνα φαίνεται πως ανήκαν στην Χαλκοθήκη. Διασώζονται μόνο ελάχιστα θεμέλια ασβεστόλιθου και μερικά κομμένα βράχια. Για να υπάρχει χώρος για τη στοά, το νοτιότερο τμήμα των πέτρινων σκαλοπατιών που κατευθυνόταν προς τη δυτική πρόσοψη του Παρθενώνα έπρεπε να κοπεί. Έτσι, πιστέυεται πως αυτή η στοά ήταν προσθήκη των αρχών του 4ου αιώνα π.Χ., ενώ το κύριο κτίριο φαίνεται να ήταν σύγχρονο του Παρθενώνα, δηλαδή προς τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. Φαίνεται πως υπήρξε μια εκτεταμένη ανακαίνιση κατά τη ρωμαϊκή εποχή, όπως αποδεικνύεται από αριθμό τμημάτων αρχιτεκτονικών μελών τα οποία είναι οπωσδήποτε χρονολογούμενα στη Ρωμαϊκή εποχή και ταιριάζουν με αυτά της Χαλκοθήκης.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Inscriptiones Graecae II² 120, 1430.
  2. Inscriptiones Graecae II² 120.