Ουάζ (νομός)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 49°23′00″N 2°25′00″E / 49.383333°N 2.416667°E / 49.383333; 2.416667

Ουάζ
Prefecture beauvais 2.jpg
Oise-Position.svg
Διοίκηση
Χώρα Flag of France.svg Γαλλία
Περιοχή Ω-ντε-Φρανς
Δημιουργία νομού 4 Μαρτίου 1790
Πρωτεύουσα Μπωβαί
Υπονομαρχία Κλερμόν, Κομπιένη, Σανλίς
Κωδικός νομού 60
Δημογραφία
Πληθυσμός 823.542 (2016)
Πυκνότητα 140/km2
Δημογραφία
Έκταση 5860 km2
Υποδιαιρέσεις
Διαμερίσματα 4
Εκλογικές περιφέρειες 7
Καντόνια 21
Θυρεός
Συνδέσεις
Ιστότοπος http://www.oise.fr/
επεξεργασία
Gtk-dialog-info.svg

Ο Ουάζ (γαλλικά: Oise) είναι γαλλικός νομός, στη διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς, στο βορρά της Γαλλίας. Οφείλει το όνομά του στον ποταμό Ουάζ που διασχίζει το ανατολικό τμήμα του. Οι κάτοικοι ονομάζονται Ουαζιάν ή Ιζαριάν, από το ρωμαϊκό όνομα του ποταμού Ουάζ (Isara). [1]Πρωτεύουσα είναι η Μπωβαί, που είναι η μεγαλύτερη πόλη του νομού. Η INSEE και το ταχυδρομείο διαθέτουν τον κωδικό 60. Έχει έκταση 5.860 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Με 823.000 κατοίκους (απογραφή του 2016), είναι ο 27ος πιο πολυπληθής νομός της Γαλλίας. Παλαιότερα, με τους νομούς Σομ και Αιν, αποτελούσαν την πρώην περιοχή της Πικαρδίας. Μετά τη διοικητική μεταρρύθμιση του 2015 αποτελεί, με τέσσερις άλλους νομούς (Νορ, Πα-ντε-Καλαί, Σομ και Αιν), τη διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς.

Γεωγραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ουάζ είναι ένας από τους 5 νομούς της περιοχής Ω-ντε-Φρανς και βρίσκεται 30 χιλιόμετρα βόρεια του Παρισιού. Συνορεύει με τους νομούς Σομ, Αιν, Σεν-ε-Μαρν, Βαλ-ντ'Ουάζ, Eρ και Σεν-Μαριτίμ. Διαρρέεται από τους ποταμούς Ουάζ και Αιν, καθώς και πολλούς παραποτάμους τους. Αποτελείται από πολυάριθμα δάση, ειδικότερα στην αριστερή όχθη του Ουάζ, όπως τα δάση της Κομπιένης, Σαντιγύ ή Ερμενονβίλ καθώς και πολλές λίμνες.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

O Oύγος Καπέτος εξελέγη βασιλιάς των Φράγκων στην πόλη Σανλίς το 987

Την εποχή της ρωμαϊκής κατάκτησης το έδαφος του νομού Ουάζ μοιράζονταν μεταξύ διαφόρων γαλατικών φυλών. Η πιο σημαντική φυλή ήταν οι Μπελοβάκοι, που καταλάμβαναν τη μεγαλύτερη περιοχή στα δεξιά του ποταμού Oυάζ (που οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν Isara). Οι Μπελοβάκοι έδωσαν το όνομά τους στην πρωτεύουσά τους, Μπελοβάκουμ, που εξελίχθηκε στη σημερινή Μπωβαί. Στην αριστερή όχθη του ποταμού ζούσαν οι Σιλβάνεκτοι (Silvanectes ), από τους οποίους πήρε το όνομά της η πόλη Σανλίς.

Την 1η Ιουνίου 987, μετά το θάνατο του Λουδοβίκου Ε΄, του Οκνηρού, ο Ούγος Καπέτος, κόμης του Παρισιού, εξελέγη βασιλιάς στο Σανλίς.

Ο νομός Ουάζ είναι ένας από τους 83 νομούς (σήμερα 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, στις 4 Μαρτίου 1790, σε εφαρμογή του νόμου της 22ας Δεκεμβρίου 1789, κυρίως από ένα τμήμα της επαρχίας Ιλ-ντε-Φρανς.

Από το 1791 έως το 1793, ο νομός πρόσφερε 14 τάγματα εθνικών εθελοντών.

Μετά την ήττα του Ναπολέοντα στη Μάχη του Βατερλώ (18 Ιουνίου 1815), ο νομός κατελήφθη από βρετανικά στρατεύματα από τον Ιούνιο του 1815 έως το Νοέμβριο του 1818.

Στο δάσος της Κομπιένης υπογράφηκαν δύο στρατιωτικές ανακωχές. Με την πρώτη, στις 11 Νοεμβρίου 1918, επικυρώνονταν η νίκη της Γαλλίας και τελείωνε ο Α΄Παγκόσμιος πόλεμος. Με τη δεύτερη, στις 22 Ιουνίου 1940, η Γαλλία παραδόθηκε στη Γερμανία και άρχισε η περίοδος της Κατοχής και της Αντίστασης.

Την 1η Ιανουαρίου 2016, η περιοχή Πικαρδία, στην οποία ανήκε ο νομός, συγχωνεύτηκε με την περιοχή Νορ-Πα-ντε-Καλαί για να γίνει η νέα διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς.

Διοικητική διαίρεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα διαμερίσματα του νομού

Ο νομός Ουάζ χωρίζεται σε 4 διαμερίσματα, 21 καντόνια και 679 κοινότητες:

Διαμέρισμα Πρωτεύουσα Καντόνια Κοινότητες Κάτοικοι

Απογραφή 2016

Έκταση

km²

Πυκνότητα

Κατ./χμ²

Κωδικός

INSEE

Μπωβαί Μπωβαί 7 245 229.183 2.099,45 109 601
Κλερμόν Κλερμόν 7 146 130.333 1.141,68 114 602
Κομπιένη Κομπιένη 5 156 182.266 1.274,49 143 603
Σανλίς Σανλίς 9 132 281.760 1.344,15 210 604
Νομός Ουάζ 21 679 823.542 5.859,77 141 60


Λογότυπο, έμβλημα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οικονομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η οικονομία του νομού στηρίζεται στη γεωργία, καλλιεργούνται σιτάρι, ζαχαρότευτλα και κηπευτικά, στην κτηνοτροφία (βοοειδή) στη βιομηχανία (μεταλλουργία, υαλουργία, τσιμέντο, χημικά προϊόντα) και στον τουρισμό.[2]

Τουρισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κάστρο του Πιερφόν

Ο νομός Ουάζ, προσελκύει κυρίως τουρίστες για την ιστορική, πολιτιστική και θρησκευτική του κληρονομιά. Πράγματι, είναι ένας από τους νομούς με τα πιο ιστορικά μνημεία της Γαλλίας. Οι περισσότερες πόλεις έχουν μια εκκλησία ή καθεδρικό ναό ή αβαείο που αξίζουν την επίσκεψη, όπως ο Καθεδρικός Ναός Σαιν-Πιερ στην Μπωβαί, ο καθεδρικός ναός της Νουαγιόν, η Νότρ Νταμ της Σανλίς και το αβαείο Σαλίς μέσα στο δάσος της Ερμενονβίλ, που είναι από τα πιο δημοφιλή.

Τα πιο διάσημα διατηρητέα κτίρια είναι το κάστρο του Σαντιγί, διάσημο για τον ιππόδρομό του, αλλά και για το μουσείο Κοντέ και το μουσείο αλόγου που στεγάζονται μέσα στο κάστρο, το παλάτι της Κομπιένης, το κάστρο του Πιερφόν. Επιπλέον, οι περισσότερες μεγάλες πόλεις του νομού Ουάζ, όπως η Κομπιένη και η Σανλίς, έχουν διατηρημένες παλιές γειτονιές με μεσαιωνικά σπίτια και στενά δρομάκια που προσελκύουν το ενδιαφέρον του επισκέπτη.

Θέαμα με δελφίνια στο πάρκο Αστερίξ

Ο Ουάζ, με τα πολυάριθμα δάση, τους ποταμούς και τους παραποτάμους και τις λίμνες του έχει πανέμορφο φυσικό περιβάλλον και επωφελείται από τον πράσινο τουρισμό και λόγω της εγγύτητάς του στην περιοχή του Παρισιού.

Υπάρχουν επίσης πάρκα αναψυχής, όπως το πάρκο Αστερίξ, το Μαρ ντε Σαμπλ ή το πάρκο Σαιν-Πωλ, που προσελκύουν πολλούς επισκέπτες, κυρίως οικογένειες.

Έχει επίσης πολλά μουσεία και ιστορικούς χώρους και η ύπαιθρος είναι διάσπαρτη από κάστρα και πύργους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η επίσημη σελίδα (γαλλικά)

Η σελίδα της Νομαρχίας (γαλλικά)

Oise Tourisme

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Albert Dauzat,Dictionnaire étymologique des noms de rivières et de montagnes en France , Paris, Klincksieck, 1982, 234 p., p. 56.
  2. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λατούς Μπριτάννικα, τομ.47, σελ. 212