Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου
Maria Lampadaridou Pothou.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου (Ελληνικά)
Γέννηση1933[1]
Λήμνος[2]
ΕθνικότηταΈλληνες
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα[3]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητασυγγραφέας
ποιήτρια
Ιστότοπος
marialampadaridoupothou.gr

Η Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου (1933) είναι Ελληνίδα ποιήτρια, πεζογράφος και θεατρική συγγραφέας από τη Λήμνο.

Βιογραφικές πληροφορίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στη Μύρινα Λήμνου έλκοντας την καταγωγή της από τη Μικρά Ασία. Από τα νεανικά της χρόνια ασχολήθηκε με τη συγγραφή.

Από το ακριτικό νησί της Λήμνου εκδίδει την πρώτη ποιητική της συλλογή “Συναντήσεις”. Πρώτος ο Οδυσσέας Ελύτης την αποκαλεί “ποιήτρια” και γράφει πως ο ποιητικός της λόγος είναι “ώριμος” και “τείνει να συλλάβει την παρθενικότητα και την μοναδικότητα των πραγμάτων”[4]. Διορίζεται υπάλληλος στο Επαρχείο Λήμνου, κατόπιν διαγωνισμού, και ευθύς δίνει εξετάσεις στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και το 1963 παίρνει το πτυχίο με απόσπαση στη Νομαρχία Αττικής.

Ακολουθούν τα βιβλία της, Σπουδή, Το Όραμα του Αλέξη Φερά, Μικρό Κλουβί, στο Βιβλιοπωλείο της Εστίας. Το 1965, Το Μικρό Κλουβί βραβεύεται από την Ομάδα των Δώδεκα, που την αποτελούσαν οι κορυφαίοι της εποχής, μεταξύ των οποίων, Ελύτης, Τερζάκης, Θεοτοκάς, Αθανασιάδης Άλκης Θρύλος. Και ταυτόχρονα της προσφέρεται μια υποτροφία από την Γαλλική Κυβέρνηση για σπουδές Θεάτρου ενός έτους στη Σορβόννη, 1966 – 1967.

Εκεί γνωρίζεται με τα σύγχρονα ρεύματα της δυτικής διανόησης, με τη φιλοσοφία του μηδενός, με το Θέατρο του Παραλόγου, με τους συγγραφείς της υπαρξιακής αγωνίας, Albert Camus, Kafka, Bertolt Breht, Samuel Beckett. O Samuel Beckett την επηρέασε βαθύτατα. Όταν είδε το έργο του Oh les beaux jours, το 1967, στο θέατρο Odéon του Παρισιού, αμέσως ζήτησε από τον ίδιον να το μεταφράσει και ξεκίνησε μια αλληλογραφία μαζί του που κράτησε πολλά χρόνια. Έγινε μεταφράστρια των έργων του αλλά και έγραψε ένα δοκιμιακό βιβλίο με τίτλο: “Samuel Beckett – Η εμπειρία της υπαρξιακής οδύνης”, που κυκλοφόρησε το 1983 από τις εκδόσεις Φιλιππότη, με έναν σημαντικό Πρόλογο του Jacques Lacarrière,[5] και το 2016, συμπληρωμένο με νέα κείμενα, από τις εκδόσεις Έναστρον.

Στη Σορβόννη του Παρισιού, παρακολουθεί, ως υπότροφος, μαθήματα θεάτρου. Αλλά και γράφει θέατρο. Το ποιητικό υπερρεαλιστικό έργο της “Το Γυάλινο Κιβώτιο” μεταφρασμένο στα Γαλλικά από την Ann Creushez, εγκρίνεται στο Θέατρο Odéon του Παρισιού, μαζί με το θεατρικό της έργο “Μικρό Κλουβί”.

Δεν είχαν την τύχη της παράστασης, λόγω των γεγονότων, τότε, του Παρισινού Μαϊου.

Αργότερα, το έργο αυτό είχε εντυπωσιάσει τον Σάμουελ Μπέκετ και ζήτησε να την γνωρίσει. Τo είχε στείλει ο ίδιος στον σκηνοθέτη του Jean Lui Barreau[6].

Βρισκόταν ακόμα στο Παρίσι, όταν η δικτατορία χτύπησε την Ελλάδα. Τότε έγραψε το θεατρικό έργο της “Αντιγόνη – Ή νοσταλγία της Τραγωδίας”. Το έργο αυτό αγάπησε ιδιαίτερα ο διαπρεπής Γάλλος θεατρολόγος Bernard Dort, που ήταν καθηγητής της στη Σορβόνη. Επίσης, χρόνια μετά, το 1996, το έργο αυτό, μεταφρασμένο στα αγγλικά από τον Μίνωα Πόθο και την καθηγήτρια Rhoda Kaufman, παίχθηκε στο πανεπιστήμιο Hayward της Καλιφόρνιας, όπου και οργανώθηκε “Εβδομάδα Ελληνικού Πολιτισμού” παράλληλα με τις παραστάσεις του έργου[7].

Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, το 1967, μετά το χτύπημα της χούντας, η ζωή της ήταν δύσκολη, γιατί στο Παρίσι συμμετείχε στις διαδηλώσεις που οργάνωνε για την Ελλάδα ο Jacques Lacarrière. Ωστόσο δεν δίστασε να δώσει το έργο της “Ο Χορός της Ηλέκτρας” που απεικόνιζε το καθεστώς της χούντας, στο Εθνικό Θέατρο. Και το έργο εγκρίνεται. Με μουσική σύνθεση του Σταύρου Ξαρχάκου και σκηνογραφία του Διονύση Φωτόπουλου[8]. Το έργο απορρίπτεται από τη λογοκρισία της χούντας. Όμως τελικά, ύστερα από προσπάθειες, ανεβαίνει[9],, με αστυνομική παρακολούθηση. Και είχε μεγάλη απήχηση.

Θεατρικά της έργα έχουν παιχτεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό: Παιχνίδι με τον Χρόνο, Είμαι ένα άστρο που κλαίει μονάχο, Σχεδίες, Το Γυάλινο Κιβώτιο στο Εθνικό Θέατρο, The Rafts στο Τορόντο Καναδά, The Glass Box διδάχτηκε στη Σορβόνη από τον καθηγητή Charles Antonetti και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Education et Theatre, Antigone Or the Nostalgia of Tragedy, στο πανεπιστήμιο Hayward της Καλιφόρνιας[10].

To 1982, όταν διευθυντής της ΕΡΤ ήταν ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, μεταδίδονται τα κείμενά της Γράμμα στο γιο μου κι ένα άστρο[11] και ήταν το πρώτο της βιβλίο που είχε αγαπηθεί από ένα πλατύ ακροαματικό κοινό. Και στη συνέχεια, ως βιβλίο, υπήρξε από τα πιο αγαπημένα των αναγνωστών της.

Πέντε διδακτορικές εργασίες έχουν γίνει πάνω στα βιβλία της. Οι δύο στο πανεπιστήμιο Bari της Ιταλίας. Δύο στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Και μία στο πανεπιστήμιο Πάτρας[12].

Για χρόνια υπήρξε συνεργάτης σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες, Καθημερινή και Καθημερινή της Κυριακής, Βήμα της Κυριακής, Ελευθεροτυπία, Έθνος, περιοδικό Διαβάζω, Θέματα Λογοτεχνίας, με αμέτρητα κείμενα, κριτικές βιβλίων, επετειακά, πνευματικοί προβληματισμοί της επικαιρότητας και πλήθος άλλα.

Βιβλία της διδάσκονται σε πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Συμμετείχε σε πολλά διεθνή συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Τον Οκτώβριο του 2017, στα εγκαίνια της Αίθουσας “Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου”, προσφορά του Δήμου Λήμνου προς την Λημνιά συγγραφέα για να στεγάσει το συγγραφικό έργο της, ο Δήμαρχος Λήμνου κύριος Δημήτριος Μαρινάκης τής πρόσφερε το τιμητικό μετάλλιο του Δήμου [13]. Στα εγκαίνια της ΑΙΘΟΥΣΑΣ “ΜΑΡΙΑ ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΔΟΥ ΠΟΘΟΥ, η συγγραφέας μεταξύ άλλων ανέφερε: “Θέλω να αναφερθώ σε αυτό που είπα όταν έβγαλα τα ημερολόγια μου σε βιβλίο “Τα μονοπάτια του Αγγέλου μου” Ήταν σκέψεις από τα ημερολόγια μου. Και τούτη τη στιγμή θέλω να πω τα ίδια λόγια: Εκείνο που με δίδαξε η μακριά συγγραφική διαδρομή μου είναι πως: Ύστερα από όλα αυτά τα βιβλία που έγραψα μια ζωή, ύστερα από τον πόνο την αγωνία της κάθε στιγμής την οδυνόμενη αναζήτηση της αλήθειας, σήμερα αισθάνομαι πως τίποτα δεν έχω δικό μου. Τίποτα δεν μένει δικό μας. Τα χέρια μας μένουν άδεια. Ίσως για να μείνουμε ταπεινοί και γυμνοί όπως ήρθαμε στον κόσμο. Και ίσως η απόφασή μου να βγάλω αυτό το βιβλίο με τις σκέψεις των ημερολογίων μου είναι για να πιστέψω και η ίδια πως τα έζησα όλα αυτά, πως υπήρξαν. Πως τίποτα δεν μπορεί να ακυρώσει το γεγονός ότι υπήρξαν. Και πως όλα αυτά ήμουν εγώ. Πως τελικά, τίποτα δεν χάνεται από αυτό που έχει υπάρξει. Λοιπόν, τίποτα δεν είναι δικό μου. Δικό μας είναι μόνο αυτό που δίνουμε. Και ας τα έζησα εγώ όλα αυτά. Υπάρχουμε πάνω σε μια ελάχιστη στιγμή εύθραυστη και ροϊκή μέσα στον ατέρμονα χρόνο και εκείνο που μένει δικό μας είναι μόνον αυτό που έχουμε δώσει και που επιστρέφει σε εμάς από άλλους δρόμους”.  

Επί σειρά ετών συνεργάστηκε με ημερήσιες εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά (Το Βήμα, Καθημερινή και Καθημερινή της Κυριακής, Ελευθεροτυπία, Έθνος, Θέματα Λογοτεχνίας) και έγραψε αμέτρητα άρθρα, κριτικές βιβλίων, επειτειακά, πνευματική επικαιρότητα, και άλλα.

Από το 2013,  είχε προηγηθεί η έκδοση των βιβλίων της συγγραφέως στις εκδόσεις Πατάκη, όταν κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα της με τον ορφικό στίχο Η δίψα με καίει εμένα και χάνομαι[14], ένα μυθιστόρημα  που γράφτηκε στα χρόνια της μεγάλης κρίσης και εκτυλίσσεται στους ερημωμένους δρόμους της Αθήνας, αλλά και βαθιά στο μυστήριο της αγάπης. Τα πρόσωπα αναπτύσσουν μια δική τους άμυνα, για να βγουν από το ερειπωμένο παρόν. Το βιβλίο κινείται στις ερεβώδεις, φροϋδικές διαδρομές: από την Ψυχή προς την Ψυχή.

Στη συνέχεια, το 2016, κυκλοφορεί το νεανικό μυθιστόρημα της Συνέντευξη με το φάντασμα του βάλτου[15], που αναφέρεται στα χρόνια της αντικατασκοπείας, χρόνια της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα και στηρίζεται εν πολλοίς σε πραγματικά γεγονότα.  Ένα παιδί καταφέρνει να σώσει το έργο της αντικατασκοπείας. Ένας αξιωματικός σκοτώνεται, όµως εξακολουθεί να είναι παρών. Η υπερφυσική δύναµη µιας κεχριµπαρένιας µπάλας ανοίγει τα µυστικά του χρόνου και φέρνει τα γεγονότα της γερμανικής Κατοχής, έτσι ακατέργαστα όπως τα γέννησε η στιγμή. Γιατί η γνώση είναι δύναμη.

Το νεανικό αυτό μυθιστόρημα αγαπήθηκε από σχολεία. Στη Λεόντειο Αθηνών, έναν χειμώνα δούλευαν οι μαθητές πάνω στο βιβλίο, το έκαναν δρώμενο και το παρουσίασαν σε εκδήλωση ολόκληρης της Σχολής[16].

Το 2016 κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο των ημερολογίων της Τα μονοπάτια του Αγγέλου μου[17], τα φιλντισένια μονοπάτια της ζωής μου, που, όπως είπαμε, είναι σελίδες από τα ημερολόγια που κρατούσε  μια ζωή. Σταθμοί βροχεροί χαμένοι στην καταχνιά και σχεδιασμοί ενός πάντα καινούριου βιβλίου και ποιητικοί απολογισμοί ζωής. “Τίποτα δεν έχουμε δικό μας. Δικό μας είναι μόνο αυτό που δίνουμε”.  

Στη συνέχεια, το 2017, βγαίνει σε νέα κυκλοφορία από τις εκδόσεις Πατάκη το κλασικό μυθιστόρημα της Πήραν την Πολη, πήραν την, ύστερα από είκοσι δύο χρόνια και είκοσι δύο επανεκδόσεις.  Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα επτακοσίων εξήντα σελίδων, που ιδιαίτερα αγαπήθηκε από το αναγνωστικό κοινό. Έχουν γραφτεί εξαιρετικές κριτικές και έγιναν αξιόλογες παρουσιάσεις. Το μυθιστόρημα ζωντανεύει τις τελευταίες ημέρες της σπαρασσόμενης βυζαντινής αυτοκρατορίας. Λεπτό προς λεπτό καταγράφει τις πενήντα επτά ημέρες πολιορκίας της Βασιλεύουσας έως την Άλωση. Με θέση έναντι της ιστορίας αλλα και με ευθύνη της ιστορικής αλήθειας, η συγγραφέας δίνει τον ύστατο αγώνα, την ύστατη θυσία, που στάθηκε ορόσημο στη νεότερη ιστορία του ελληνισμού και έγινε οικουμενικό σύμβολο. Παράλληλα, δίνει την συγκλονιστική πορεία της παρακμής του Βυζαντίου, καθώς και την οδυνηρή περιπέτεια του ελληνισμού μετά την καταστροφή.

Ευθύς μετά το Πήραν την Πόλη, πήραν την, εκδίδεται σε νέα κυκλοφορία το ιστορικό  μυθιστόρημα της Το Ξύλινο Τείχος[18], εξακοσίων σελίδων, που αναφέρεται στις μεγάλες συγκρούσεις της Ιστορίας, τους περσικούς πολέμους. Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, που το παίρνουν αιχμάλωτο από την Λήμνο, ξετυλίγεται το έπος του αρχαίου κόσμου. Ο Αλκαμένης κατορθώνει να φτάσει στην Σπάρτη, και να γίνει ο μάρτυρας των γεγονότων στις μεγαλύτερες πολεμικές συγκρούσεις της Ιστορίας, ως είλωτας, ως μελλοθάνατος, ως παρατηρητής. Το Ξύλινο Τείχος, πάνω απ’ όλα, είναι η ανθρώπινη περιπέτεια, ο άνθρωπος. Η εποποιία των αγώνων του, αλλά και η αντίληψή του για την ζωή και τη μοίρα, για τον θάνατο. Το καλοκαίρι του 2020, το Ξύλινο Τείχος επιλέγεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση  σε μία έκθεση βιβλίου που δημιουργείται εκεί για τους Ευρωπαίους αναγνώστες, ένας συγγραφέας από κάθε χώρα της ΕΕ και αναρτάται ένα κείμενο για τις «καθαρές αξίες» του βιβλίου[19].

Επίσης το Ξύλινο Τείχος, μέσα στο 2020, διδάσκεται στην διακλαδική Σχολή Πολέμου και δημοσιεύεται στο περιοδικό της Σχολής ολόκληρο το κεφάλαιο που μιλά για την ευφυή στρατηγική του Θεμιστοκλή στη ναυμαχία της Σαλαμίνας[20]

“Και κανείς δεν μπορεί να πει πώς θα ήταν ο σημερινός κόσμος εάν, τότε, επικρατούσε ο περσικός ιμπεριαλισμός, με τον αμύθητο πλούτο και το φρόνημα του δούλου". Ήταν η σύγκρουση δύο διαφορετικών πολιτισμών, δύο διαφορετικών κόσμων, και επικράτησαν “οι ολίγοι ελεύθεροι”

Και το 2019, κυκλοφορεί σε επανέκδοση το πολύ ιδιαίτερο μυθιστόρημα της Ο Άγγελος της Στάχτης, που βασίζεται στην δημοτική μας παράδοση, Το τραγούδι του νεκρού αδερφού.  Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται σε έναν καινούριο μύθο που φτάνει ως το Άδυτο της ψυχής να βρει το μακρύ ταξίδι της στην Νέκυια. Ένας νέος άνδρας χίλιων χρόνων, ένας σύγρονος Ορφέας, καταργεί το άβατο του Άδη και συγκρούεται με τον Σκοτεινό για να πάρει πίσω την αγαπημένη του. Ένα μυθιστόρημα αναρχικό, σαγηνευτικό, τολμηρό, που οδηγεί την Ψυχή στο ξέφωτο της μεγάλης Αλήθειας[21].

Μέσα στο 2020 κυκλοφόρησαν επίσης δύο παιδικά νεανικά βιβλία της Ο χτύπος της καρδιάς σου[22] και Ο Ορφέας στο μαγεμένο δάσος[23], από τις εκδόσεις Πατάκη, καθώς και η ποιητική συλλογή  Ως ωραίος νέκυς[24], που είναι ελεγεία αποχωρισμού.

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

(2019) Ως ωραίος νέκυς, Εκδόσεις Πατάκη
(2019) Ο Άγγελος της στάχτης, Εκδόσεις Πατάκη, Νέα Έκδοση 2019
(2018) Το ξύλινο τείχος, Εκδόσεις Πατάκη, Νέα Έκδοση 2018
(2018) Ο πλανήτης με τα σπίτια τα κρεμαστά, Εκδόσεις Πατάκη
(2017) Πήραν την Πόλη, πήραν την..., Εκδόσεις Πατάκη, Νέα Έκδοση 2017
(2016) Τα μονοπάτια του Αγγέλου μου, Εκδόσεις Πατάκη
(2015) Samuel Beckett, Η εμπειρία της υπαρξιακής οδύνης, Έναστρον
(2015) Αγάπησέ με... και άλλα παραμύθια, Εκδόσεις Πατάκη
(2014) Συνέντευξη με το φάντασμα του βάλτου, Εκδόσεις Πατάκη
(2013) Η δίψα με καίει εμένα και χάνομαι, Εκδόσεις Πατάκη
(2012) Κι η άβυσσος μού ανέβηκε ως το γόνατο, Εκδόσεις Γκοβόστη
(2012) Τα θαύματα θυμώνουν όταν δεν τα πιστεύεις, Εκδόσεις Γκοβόστη
(2011) Γκρίζα πολιτεία, Εκδόσεις Γκοβόστη
(2011) Ζωή, μια μέρα μόνο, Εκδόσεις Γκοβόστη
(2010) Θέατρο, Κέδρος
(2010) Θέατρο: Πλωτή νύχτα. Να πατάς στις μύτες των ποδιών, καληνύχτα. Η εκτέλεση του ποιητή. Έκτωρ, ο αγαπημένος των θεών, Κέδρος
(2010) Στον παράδεισο θα σε ψάχνω μοναχή, Άγκυρα
(2010) Υψιπύλη, Εκδόσεις Πατάκη
(2009) Υγρό φεγγαρόφωτο, Κέδρος
(2008) Με τη λάμπα θυέλλης, Κέδρος
(2007) Μαζεύω τα υπάρχοντά μου, Κέδρος
(2006) Το ξύλινο τείχος, Εκδόσεις Πατάκη, Επανέκδοση 2018
(2003) Ο ιερός ποταμός, Εκδόσεις Πατάκη
(2002) Γράμμα στο γιο μου κι ένα άστρο, Κέδρος
(2002) Η επέτειος των ρόδων, Κέδρος
(2002) Το όραμα του Αλέξη Φερά, Κέδρος
(2001) Γκρίζα πολιτεία, Εκδόσεις Πατάκη
(2001) Ναταλία και Χριστίνα, Εκδόσεις Πατάκη
(2001) Ο άγγελος της στάχτης, Κέδρος
(2000) Είμαι ένα άστρο που κλαίει μονάχο, Άγκυρα
(1999) Η έκτη σφραγίδα, Κέδρος
(1999) Περπατώ κι ονειρεύομαι, Χατζηνικολή
(1998) Θέατρο, Κέδρος
(1998) Και θέα προς το αμίλητο, Κέδρος
(1996) Πήραν την πόλη πήραν την..., Κέδρος
(1995) Γκρίζα πολιτεία, Καλέντης
(1995) Σπίτι μου της Μικρασίας, Κέδρος
(1995) Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες, Καλέντης
(1994) Γράμμα στο γιο μου κι ένα άστρο, Ελληνική Λέσχη Βιβλίου
(1994) Ναταλία και Χριστίνα, Καλέντης
(1994) Οδυσσέας Ελύτης ένα όραμα του κόσμου, Παπαδήμας Δημ.
(1993) Με τη λάμπα θυέλλης, Καλέντης
(1992) Νικηφόρος Φωκάς, Κέδρος
(1991) Απάντηση σ' ένα γράμμα και μια τύψη, Ελληνική Λέσχη Βιβλίου
(1991) Η Μαρούλα της Λήμνου, Κέδρος
(1990) Η Δοξανιώ, Κέδρος
(1989) Μυστικό πέρασμα, Ευθύνη
(1984) Νύχτες του φεγγαριού, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(1980) Ο Ορφέας στο μαγεμένο δάσος, Χατζηνικολή
(1979) Το παιδάκι εκείνο ήταν ένα άστρο που έσβησε, εκδόσεις Φιλιππότη
(1975) Στους προδομένους καιρούς μας, εκδόσεις Ελληνικό Βιβλίο
(1973) Το φως του προσώπου σου, εκδόσεις Ελληνικό Βιβλίο
(1969) Τοπία Εφηβείας, ποιήματα του Quartier Latin, εκδόσεις Ελληνικό Βιβλίο
(1968) Χάρτινα πρόσωπα, εκδόσεις Δωδώνη
(1965) Μικρό κλουβί, εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(1963) Μικροί Κόσμοι, εκδόσεις Μαυρίδη
(1961) Σπουδή, εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(1959) Συναντήσεις, εκδόσεις Μαυρίδη

Βραβεία - Διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θεατρικά έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αντιγόνη Ή Νοσταλγία της Τραγωδίας – είναι μια σύγχρονη απόδοση της τραγωδίας του Σοφοκλή:

1978. Στο κρατικό ραδιόφωνο, Αθήνα.

1996. Στο πανεπιστήμιο Hayward της Καλιφόρνιας, σε σκηνοθεσία του καθηγητή Edgardo De La Cruz.


Ο Χορός της Ηλέκτρας

1971-1972. Στο Εθνικό Θέατρο, με μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου και σκηνογραφία του Διονύση Φωτόπουλου. Η λογοκρισία της δικτατορίας το είχε απορρίψει. Όμως ανέβηκε με αστυνομική εποπτεία.

Nuvola apps kaboodle.png «Ο χορός της Ηλέκτρας» της Μαρίας Λαμπαδαρίδου από τη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο)


Σ' αποχαιρετώ με το φθινοπωρινό πρωτοβρόχι

1991. Παρουσιάστηκε στο Δεύτερο Συνέδριο Γυναικών Θεατρικών Συγγραφέων, στο Τορόντο Καναδά.


Το Γυάλινο Κιβώτιο:

1966–1967. Διδάχτηκε στο θεατρικό τμήμα της Σορβόννης από τον καθηγητή σκηνοθεσίας Charles Antonetti.

1967. Δημοσιεύτηκε στο γαλλικό περιοδικό (number 46) περιοδικό “Education et Theatre”, στο Παρίσι.

1970-1971. Στο Εθνικό Θέατρο Αθηνών

1988. Στο Πρώτο Διεθνές Συνέδριο Γυναικών Θεατρικών Συγγραφέων, στο Buffalo της Νέας Υόρκης.

1990. Στην ελληνική τηλεόραση “Το Θέατρο της Δευτέρας”.


Παιχνίδι με τον Χρόνο 1991-1992 ανέβηκε στο Θέατρο Βεργή.


Είμαι ένα άστρο που κλαίει μονάχο 1997-1998 ανέβηκε στο Θέατρο Μάσκες.


Σ’ αποχαιρετώ με το φθινοπωρινό πρωτοβρόχι 1986-1987 ανέβηκε στο θέατρο Ζέριγγα.


Οι Σχεδίες, 1969-1970 ανέβηκε στο Πειραματικό Θέατρο της Μαριέττας Ριάλδη.

Επίσης, έχουν εκδοθεί τέσσερις τόμοι με θεατρικά έργα. Τρεις στην Ελλάδα και ένας στο Τορόντο Καναδά από τις εκδόσεις Guernica, το 2002, με τίτλο A Woman of Lemnos

Μεταφράσεις βιβλίων στα γαλλικά, σουηδικά, αγγλικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1995. Mystique Passage, ποίηση, εκδόσεις Le Temps qu’ il fait, Γαλλία, με πρόλογο του Γάλλου συγγραφέα Jacques Lacarière.

1996. Mystisk Passage, ποίηση, εκδόσεις Bonniers, Stoskholm, Sweden, σε σουηδικό και ελληνικό κείμενο, με πρόλογο του Σουηδού μεταφραστή Ingemar Rhedin.

2000. Mystic Passage, poetry, The Charioteer, USA, σε αγγλικό και ελληνικό κείμενο, με πρόλογο του καθηγητή Apostolos Athanasakis.

2001. A Woman of Lemnos, θεατρικά έργα και ποίηση, Editor Rhoda Kaufman, Guernica, Toronto, Canada. The volume includes the plays: The Glass Box,The Rafts, Bidding you farewell, Antigone or the Nostalgia of Tragedy, Paper Moon.

2016. Natalia and Christina, Νουβέλες. Κυκλοφόρησε από τον αγγλικό εκδοτικό οίκο Endeavour Press as ebook. Διατίθεται από το Amazon.

Πέντε βιβλία ποιητικής πρόζας (Ραδιοφωνικές εκπομπές)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1983. Γράμμα στο γιο μου κι ένα Άστρο

1983. Απάντηση σ' ένα γράμμα και μία τύψη

1984. Νύχτες του φεγγαριού

1986. Σπίτι μου της Μικρασίας

1987. Περπατώ και ονειρεύομαι

Κριτικές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

«H μεταφυσική διάσταση στο έργο της Mαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου» της Έρης Σταυροπούλου,

Στα μονοπάτια του έργου και της ζωής της Μαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου, της Άντας Κατσίκη-Γκίβαλου

Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου: «Συνέντευξη με το φάντασμα του βάλτου» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη

"Τα φιλντισένια μονοπάτια της Μαρίας Λαμπαδαρίδου", της Δ. Δούκα στο περιοδικό fractal

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. 103162399. Ανακτήθηκε στις 7  Μαρτίου 2015.
  2. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 23  Δεκεμβρίου 2014.
  3. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb125005042. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  4. «Επιστολή Οδυσσέα Ελύτη». [νεκρός σύνδεσμος]
  5. «Πρόλογος του βιβλίου "Samuel Beckett – Η εμπειρία της υπαρξιακής οδύνης" από τον Jacques Lacarrière για την πρώτη έκδοση το 1980». Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου. 14 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2021. 
  6. «Επιστολή του Σάμουελ Μπέκετ» (PDF). 
  7. «Εβδομάδα Ελληνικού Πολιτισμού». 
  8. «Σκηνογραφία του Διονύση Φωτόπουλου». 
  9. «Αρχείο του Εθνικού Θεάτρου - Έργα». www.nt-archive.gr. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2021. 
  10. «antigone.jpg». www.csueastbay.edu. 
  11. «Γράμμα στο γιο μου κι ένα άστρο». Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου. 30 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2021. 
  12. «Διδακτορικές εργασίες πάνω στο έργο της Μ. Λ. Π.». Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου. 12 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2021. 
  13. «Αίθουσα αφιερωμένη στην Μ.Λ.Π. από τον Δήμο Λήμνου». Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου. 21 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2021. 
  14. «Η δίψα με καίει εμένα και χάνομαι». Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου. 25 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2021. 
  15. «Συνέντευξη με το φάντασμα του βάλτου». Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου. 26 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2021. 
  16. «Λεόντειος Σχολή». Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου. 5 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2021. 
  17. «Τα μονοπάτια του Αγγέλου μου». Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου. 26 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2021. 
  18. «Το Ξύλινο Τείχος». Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου. 28 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2021. 
  19. «Readers of Europe – the full list of recommendations». www.consilium.europa.eu (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2021. 
  20. https://geetha.mil.gr/minisites/adispo/magazines/magazine47.pdf
  21. «Ο Άγγελος της Στάχτης». Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου. 27 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2021. 
  22. «Ο χτύπος της καρδιάς σου». Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου. 3 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2021. 
  23. «Ο ορφέας στο μαγεμένο δάσος». Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου. 28 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2021. 
  24. «Ως ωραίος νέκυς». Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου (στα Αγγλικά). 5 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2021. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]