Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ
Περίοδος1 Ιανουαρίου 1806 - 13 Οκτωβρίου 1825
ΔιάδοχοςΛουδοβίκος Α΄
Δούκας (Εκλέκτωρ) της Βαυαρίας,
Παλατινός Κόμης του Ρήνου
Περίοδος1799 - 1806
ΠροκάτοχοςΚάρολος Θεόδωρος
Γέννηση27 Μαΐου 1756
Σβέτσινγκεν, Μεγάλο Δουκάτο της Βάδης
Θάνατος13 Οκτωβρίου, 1825
Μόναχο, Βασίλειο της Βαυαρίας
Τόπος ταφήςΝαός των Θεατίνων, Μόναχο
ΣύζυγοςΑυγούστα Βιλελμίνη της Έσσης-Ντάρμστατ
Καρολίνα της Βάδης
ΑπόγονοιΛουδοβίκος Α΄
Αυγούστα
Αμαλία
Καρολίνα Αυγούστα
Κάρολος Θεόδωρος
Μαξιμιλιανός Ιωσήφ
Ελισάβετ Λουδοβίκα
Αμαλία Αυγούστα
Μαρία Άννα
Σοφία
Λουδοβίκα
Μαξιμιλιανή
ΟίκοςΟίκος του Βίττελσμπαχ
ΠατέραςΦρειδερίκος Μιχαήλ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν
ΜητέραΜαρία Φραγκίσκη του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π • σ • ε )

Ο Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ (γερμ. Maximilian I. Joseph, 27 Μαΐου 1756 - 13 Οκτωβρίου 1825) του Οίκου του Βίττελσμπαχ (του κλάδου Παλατινάτου-Μπίρκενφελντ-Τσβάιμπρυκεν) ήταν δούκας του Τσβάιμπρυκεν (1795-1799), εκλέκτωρ της Βαυαρίας ως Μαξιμιλιανός Δ΄ Ιωσήφ (1799-1805) και βασιλιάς της Βαυαρίας (1806-1825).

Η εποχή του

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μαξιμιλιανός Μαρία Μιχαήλ Ιωάννης Βαπτιστής Φραγκίσκος ντε Πάουλα Ιωσήφ Γασπάρ Ιγνάτιος Νέπομουκ γεννήθηκε στο Σβέτσινγκεν του Παλατινάτου και ήταν το πέμπτο (τέταρτο επιβιώσαν) παιδί και ο τρίτος (δεύτερος επιζήσας) γιος του Φρειδερίκου Μιχαήλ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ και της Μαρίας Φραγκίσκης του Βίττελσμπαχ, κόρης του Ιωσήφ Καρόλου του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ.

Είχε επιμελημένη μόρφωση υπό την επίβλεψη του θείου του, Χριστιανού Δ΄ του Τσβάιμπρυκεν, που του έδωσε τον τίτλο του κόμη του Ράπολτσταϊν και τον εγκατέστησε στο Μέγαρο των Δύο Γεφυρών στο Στρασβούργο. Ενόσω σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο, φιλοξένησε για λίγο τον Κλέμενς φον Μέττερνιχ, μέλλοντα καγκελλάριο της Αυστρίας. Ανέλαβε συνταγματάρχης του γαλλικού στρατού και γρήγορα προήχθη σε υποστράτηγο, αλλά όταν ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση μεταπήδησε στον αυστριακό στρατό και έλαβε μέρος στις πρώτες εκστρατείες.

Το 1785 παντρεύτηκε την Αυγούστα Βιλελμίνη της Έσσης-Ντάρμστατ, με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά. Όταν εκείνη απεβίωσε το 1796, παντρεύτηκε την Καρολίνα της Βάδης το 1797 και απέκτησε οκτώ παιδιά.

Το 1795 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του, Κάρολος Β΄ Αύγουστος, και τον διαδέχθηκε ο Μαξιμιλιανός ως δούκας του Τσβάιμπρυκεν. Το 1799 απεβίωσε ο μακρινός εξάδελφός του, Κάρολος Δ΄ Θεόδωρος, τελευταίος του κλάδου του Ζούλτσμπαχ, και τον διαδέχθηκε και αυτόν ως εκλέκτωρ της Βαυαρίας, παλατινός κόμης του Ρήνου και δούκας του Μπεργκ. Το 1803 η γενέτειρά του, το Σβέτσινγκεν, και όλες οι παλατινές περιοχές ανατολικά του Ρήνου πέρασαν στο Μεγάλο Δουκάτο της Βάδης, το οποίο διοικούσε ο αδελφός της δεύτερης συζύγου του, Κάρολος Β΄ της Βάδης.

Βασιλιάς της Βαυαρίας

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Προτομή του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ από τον Ερνστ φον Μπάντελ (1826).

Οι βλέψεις του Μαξιμιλιανού είχαν καθαρά δυναστικό και βαυαρικό χαρακτήρα και δεν ταυτίζονταν με την αυξανόμενη εθνικιστική διάθεση για δημιουργία μιας ομοσπονδίας γερμανικών κρατιδίων. Έγινε από τους μεγαλύτερους συμμάχους του Ναπολέοντα Βοναπάρτη και η αφοσίωσή του ανταμείφθηκε με τη Συνθήκη του Πρεσσβούργου (1805) και την ανακήρυξή του σε βασιλιά της Βαυαρίας, με την προσθήκη των περιοχών της Σουαβίας και της Φραγκονίας. Μάλιστα, πάντρεψε την πρώτη κόρη του, Αυγούστα, με τον υιοθετημένο γιο του Ναπολέοντα, Εζέν ντε Μπωαρναί. Μετά τον Πόλεμο του Ε΄ Συνασπισμού, έλαβε τις περιοχές του Τυρόλου και του Ίνφιρτελ από την ηττημένη Αυστρία, ενώ το Δουκάτο του Μπεργκ παραχωρήθηκε στο Ζοακίμ Μυρά.

Ο νέος Βασιλιάς της Βαυαρίας ήταν ο σημαντικότερος από τους πρίγκιπες της Συνομοσπονδίας του Ρήνου και παρέμεινε σύμμαχος του Βοναπάρτη μέχρι την παραμονή της Μάχης της Λειψίας, όταν με τη Συνθήκη του Ριντ (8 Οκτωβρίου 1813) έλαβε την εγγύηση για την ακεραιότητα του βασιλείου του με την προσχώρησή του στους Συμμάχους.[1][2] Στις 14 Οκτωβρίου η Βαυαρία κήρυξε επίσημα τον πόλεμο στη Ναπολεόντεια Γαλλία. Η συνθήκη υποστηρίχθηκε με πάθος από το διάδοχο Λουδοβίκο και τον στρατάρχη Καρλ Φίλιπ φον Βρέντε.[3]

Με την πρώτη Συνθήκη των Παρισίων (3 Ιουνίου 1814), ωστόσο, δέχτηκε να παραχωρήσει το Τυρόλο στην Αυστρία με αντάλλαγμα το πρώην Μεγάλο Δουκάτο του Βύρτσμπουργκ.[4][5] Στο Συνέδριο της Βιέννης, στο οποίο συμμετείχε αυτοπροσώπως, ο Μαξιμιλιανός αναγκάστηκε να προβεί σε περαιτέρω παραχωρήσεις προς την Αυστρία, εκχωρώντας το Σάλτσμπουργκ και τις περιφέρειες Ίνφιρτελ και Χάουσρουκφιρτελ με αντάλλαγμα το δυτικό τμήμα του παλιού Παλατινάτου. Ο Βασιλιάς πολέμησε σκληρά για να διατηρήσει τη σταθερότητα των βαυαρικών εδαφών, όπως κατοχυρώθηκε στο Ριντ, αλλά το μόνο κέρδος όπου μπορούσε να ελπίζει ήταν μια διαβεβαίωση από το Μέττερνιχ σχετικά με τη διαδοχή της Βάδης, η οποία ήταν επίσης καταδικασμένη να μην εκτελεστεί.[6][3][7]

Μετάλλιο του Βαυαρικού Κοινοβουλίου (1819) με τη μορφή του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ, κατά την πρώτη επέτειο της καθιέρωσης του Συντάγματος του 1818.

Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου της Βιέννης, καθώς και μετέπειτα, ο Μαξιμιλιανός αντιτάχθηκε σταθερά σε κάθε προσπάθεια ανασυγκρότησης της Γερμανίας που θα έθετε σε κίνδυνο την ανεξαρτησία της Βαυαρίας, ενώ με την επιμονή του για την αρχή της πλήρους κυριαρχίας προς τους Γερμανούς πρίγκιπες συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στη χαλαρή και αδύναμη οργάνωση της νέας Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα της Γερμανίας (8 Ιουνίου 1815), που αποφασίστηκε στο Συνέδριο της Βιέννης διακηρύχθηκε στη Βαυαρία, όχι ως νόμος αλλά ως διεθνής συνθήκη. Ο Μαξιμιλιανός επιθυμούσε εν μέρει να εξασφαλίσει λαϊκή υποστήριξη στην πρόθεσή του να αντισταθεί σε οποιεσδήποτε παρεμβάσεις της ομοσπονδιακής δίαιτας (Βουλής) στις εσωτερικές υποθέσεις της Βαυαρίας και να δώσει ενότητα στα κάπως ετερογενή εδάφη του. Γι' αυτό τον λόγο, στις 26 Μαΐου 1818, παραχώρησε ένα φιλελεύθερο σύνταγμα προς τον λαό του. Ο Μαξιμίλιαν φον Μονζελά, ο οποίος είχε αντιταχθεί στην παραχώρηση αυτή, είχε καθαιρεθεί κατά το προηγούμενο έτος, ενώ ο Μαξιμιλιανός είχε επίσης αναστρέψει την εκκλησιαστική πολιτική του, υπογράφοντας στις 24 Οκτωβρίου 1817 μια συμφωνία με τη Ρώμη, με την οποία αποκαταστάθηκαν οι εξουσίες του κλήρου, που περιορίστηκαν σε μεγάλο βαθμό υπό τη διοίκηση του Μονζελά.[3][8]

Το νέο κοινοβούλιο αποδείχθηκε πιο ανεξάρτητο από ότι ανέμενε και το 1819 ο Μαξιμιλιανός προσπάθησε να προσφύγει σε δυνάμεις που θα κατέστειλαν το δικό του δημιούργημα. Όμως, ο κομματικός λαϊκισμός του και οι γνήσιες λαϊκές συμπάθειες προς αυτό, εμπόδισαν το Βασιλιά να επιτρέψει την αυστηρή εφαρμογή των Διαταγμάτων του Κάρλσμπαντ (νυν Κάρλοβυ Βάρυ της Τσεχίας) μέσα στα εδάφη του.[3]

Ως μονάρχης ήταν πολύ κοντά στο λαό, περπατούσε στους δρόμους χωρίς μεγάλη συνοδεία και συνομιλούσε με τους πολίτες σε ανεπίσημο λόγο, ενώ θεωρήθηκε εκκεντρικός όπως και άλλα (τεθνεώτα και μελλοντικά) μέλη του Οίκου του Βίττελσμπαχ.

Το τέλος

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μαξιμιλιανός πέθανε στις 13 Οκτωβρίου 1825 σε ηλικία 69 ετών στο Παλάτι του Νύμφενμπουργκ στο Μόναχο. Ενταφιάστηκε στην κρύπτη της Εκκλησίας των Θεατίνων στο Μόναχο.[9]Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του, Λουδοβίκος Α΄.[3] Τα παιδιά του έκαναν δυναστικούς γάμους και συγγένεψαν με πολλούς βασιλικούς οίκους της Ευρώπης.

Πολιτιστική κληρονομία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επί βασιλείας του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ πολλές κτήσεις της Εκκλησίας πέρασαν στη διαχείριση του κράτους, ενώ η Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής του Μονάχου έγινε η Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου. Η πρωτεύουσα απέκτησε το Εθνικό Θέατρο Μονάχου, την Πλατεία Μαξιμιλιανού Ιωσήφ (Max-Joseph-Platz) και τη λεωφόρο Μπρήννερ Στράσσε (Brienner Straße) ως βασική αρτηρία του κέντρου.

Οικογένεια

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παντρεύτηκε δύο φορές.

1) Το 1785 με την Αυγούστα Βιλελμίνη, κόρη του Γεωργίου Γουλιέλμου της Έσσης-Ντάρμστατ, είχε πέντε τέκνα:

Η Αυγούστα Βιλελμίνη απεβίωσε το 1796.

2) Το 1797 παντρεύτηκε την Καρολίνα, κόρη του Καρόλου Λουδοβίκου της Βάδης, είχε οκτώ τέκνα:

Πρόγονοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Χριστιανός Β΄ του Μπίρκενφελντ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Χριστιανός Γ΄ του Τσβάιμπρυκεν
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Αικατερίνη Αγάθη κόμισσα του Ράππολσταϊν
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Φρειδερίκος Μιχαήλ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκος Κράτο του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Καρολίνα του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Φιλιππίνα Ερριέττα του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Μαξιμιλιανός Α΄ της Βαυαρίας
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Θεόδωρος Ευστάθιος του Ζούλτσμπαχ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ιωσήφ Κάρολος του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Μαρία Ελεονώρα της Έσσης-Ρότενμπουργκ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Μαρία Φραγκίσκη του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Κάρολος Γ΄ Φίλιππος του Παλατινάτου
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ελισάβετ Αυγούστα Σοφία του Νόιμπουργκ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Λουδοβίκα Καρολίνα Ρατζίβιου
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2019.
  2. ↑ https://www.historyrhymes.info/2013/01/26/kings-of-bavaria-king-maximilian-i-joseph/
  3. 1 2 3 4 5 https://www.britannica.com/biography/Maximilian-I-king-of-Bavaria
  4. ↑ https://www.history.com/topics/american-revolution/treaty-of-paris
  5. ↑ https://www.britannica.com/event/Treaties-of-Paris-1814-1815
  6. ↑ Chisholm 1911, σελ. 291 cites Baden History, iii, 506.
  7. ↑ https://www.britannica.com/event/Congress-of-Vienna
  8. ↑ http://www.hlrn.org/img/documents/final_congress_viennageneral_treaty1815.pdf
  9. ↑ https://www.gpsmycity.com/attractions/theatine-church-13897.html Theatine Church, Munich

Πηγές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Μαξιμιλιανός_Α΄_Ιωσήφ_της_Βαυαρίας&oldid=11397983"