Κατσουλιέρης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κατσουλιέρης
Ενήλικος κατσουλιέρης (υποείδος G. c. chendoola)
Ενήλικος κατσουλιέρης (υποείδος G. c. chendoola)
Κατάσταση διατήρησης
Status iucn3.1 LC el.svg
Ελαχίστης Ανησυχίας (IUCN 3.1)
Συστηματική ταξινόμηση
Βασίλειο: Ζώα (Animalia)
Συνομοταξία: Χορδωτά (Chordata)
Ομοταξία: Πτηνά (Aves)
Τάξη: Στρουθιόμορφα (Passeriformes)
Οικογένεια: Κορυδαλίδες[i] (Alaudidae)
Vigors, 1825
Γένος: Κορυδαλός [i] (Galerida)[ii]
F. Boie, 1828
Είδος: G. cristata
Διώνυμο
Galerida cristata
(Κορυδαλός ο λοφιοφόρος) [ii]
Linnaeus, 1758
Υποείδη

Galerida cristata alexanderi
Galerida cristata altirostris
Galerida cristata apuliae
Galerida cristata arenicola
Galerida cristata balsaci
Galerida cristata brachyura
Galerida cristata carthaginis
Galerida cristata caucasica
Galerida cristata chendoola
Galerida cristata cinnamomina
Galerida cristata coreensis
Galerida cristata cristata
Galerida cristata cypriaca
Galerida cristata festae
Galerida cristata halfae
Galerida cristata helenae
Galerida cristata isabellina
Galerida cristata jordansi
Galerida cristata kleinschmdti
Galerida cristata leautungensis
Galerida cristata lynesi
Galerida cristata macrorhyncha
Galerida cristata maculata
Galerida cristata magna
Galerida cristata meridionalis
Galerida cristata neumanni
Galerida cristata nigricans
Galerida cristata pallida
Galerida cristata randoni
Galerida cristata riggenbachi
Galerida cristata senegallensis
Galerida cristata somaliensis
Galerida cristata subtaurica
Galerida cristata tenuirostris
Galerida cristata zion

Ο Κατσουλιέρης είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Κορυδαλιδών,[i] ένας από τους κορυδαλούς[i] που απαντούν και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Galerida cristata και περιλαμβάνει 35 υποείδη.[1][iii]

Ο κατσουλιέρης είναι από τα πλέον διαδεδομένα χερσόβια στρουθιόμορφα, με ευρύ φάσμα κατανομής στον Παλαιό Κόσμο, αποκλειστικά ως καθιστικό πτηνό. Χαρακτηρίζεται από τα «γήινα» χρώματα στο πτέρωμά του, κάτι που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την -μακροσκοπική- διάκριση υποειδών, το χαρακτηριστικό ανορθωμένο λοφίο και, τέλος, το μελωδικό τραγούδι του.

  • Στον ελλαδικό χώρο απαντούν τα υποείδη Galerida cristata meridionalis C. L. Brehm, 1841, Galerida cristata caucasica Taczanowski, 1888 και Galerida cristata cypriaca Bianchi, 1907, με το τελευταίο να αποτελεί πολύ σημαντικό ενδημικό υποείδος στην Κύπρο, την Ρόδο και την Κάρπαθο (και τα γύρω μικρότερα νησιά).

Τάση παγκόσμιου πληθυσμού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Καθοδική ↓[2]

Ονοματολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η λατινική επιστημονική ονομασία του γένους, Galerida, προέρχεται από τα galleritus-a-um < galerus < galea-ae «κόρυς (βλ. παρακάτω), κράνος»,[3][4] με σαφή αναφορά στο χαρακτηριστικό λοφίο του πτηνού.

  • Υπό αυτή την έννοια, ο πλησιέστερος -ετυμολογικά- όρος ως απόδοση στα ελληνικά, είναι το κορυδαλός, δεδομένου ότι προέρχεται από το αρχαίο κόρυς-υθος «περικεφαλαία των μαχητών» [«βάλεν ευπείθεια κόρυθος δια χαλκοπαρήου» (Ομήρου Οδύσσεια)].[5][6] Μάλιστα, παρόλο που η ετυμολογία του όρου είναι αβέβαιη, η ρίζα κορ- παράγει ολόκληρη οικογένεια λέξεων που, όλες, σχετίζονται με την ίδια αρχική σημασία, όπως κόρυθος, κορυθαίολος, κορύνη, κόρυμβος, κορυφή, Κόρινθος κ.α. Κατά μίαν άποψη, αποτελούν πελασγικά στοιχεία των οποίων η προέλευση δεν είναι σαφής.[7]
  • Ο όρος Γαλερίδη, που απαντά στην ελληνική βιβλιογραφία, κρίνεται εξεζητημένος.[iii]
  • Η γραφή της λέξης κορυδαλός με δύο -λλ- (κορυδαλλός), παρόλο που έχει επικρατήσει στην νεοελληνική γλώσσα, οφείλεται, πιθανότατα, σε εκφραστικό αναδιπλασιασμό. Επομένως, με βάση την ετυμολογία του όρου (κορυδαλός < κόρυδος + επίθ. -αλ- [πρβλ. αγκ-άλ-η-, ομφ-αλ-ός]),[8] ορθότερη είναι η γραφή με ένα (1) -λ-.

Ο λατινικός όρος cristatus στην επιστημονική ονομασία του είδους προέρχεται από το crista «κορυστή, τούφα, λοφίο».[9] με σαφή αναφορά στο λοφίο του πτηνού –που επιτείνει την ονομασία του γένους. Παρομοίως, η αγγλική λαϊκή ονομασία του πτηνού, crested lark «λοφιοφόρος κορυδαλός», παραπέμπει στο συγκεκριμένο μορφολογικό στοιχείο του πτηνού.

H ελληνική λαϊκή ονομασία προέρχεται από την λέξη κατσούλα «κάλυμμα (κωνικό) του κεφαλιού που αποτελεί μέρος πανωφοριού, κουκούλα», με σαφή αναφορά στο λοφίο του πτηνού που, μεταγενέστερα, έδωσε στον όρο αυτόνομη σημασία (βλ. Άλλες ονομασίες).[10]

Συστηματική Ταξινομική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο, υπό την ονομασία Alauda cristata (Αυστρία, 1758).[11] Το 1828, ο Γερμανός φυσιοδίφης Φ. Μπουά (Friedrich Boie 1789-1870) το μετέφερε στο σημερινό του γένος, αλλά δεν καθόρισε τους χαρακτήρες που θα το διέκριναν από τα μέλη του γένους Alauda. Ο Άγγλος ορνιθολόγος Κ. Χάρισον (Colin Harrison, 1926-2003) πρότεινε συγχώνευση των μελών Galerida και Lullula ξανά στο Alauda το 1865, λόγω έλλειψης αυτών των χαρακτήρων.[12]

Η συστηματική ταξινομική του είδους είναι εξαιρετικά περίπλοκη, με πάνω από 60 taxa να έχουν περιγραφεί διαχρονικά ως υποείδη, φαινομενικά ως αποτέλεσμα των -επί το πλείστον- καθιστικών συνηθειών του πτηνού, και της ισχυρής συσχέτισης του «γήινου» χρώματος του πτερώματος και της «έντασης» των ραβδώσεων με περιβαλλοντικούς παράγοντες (όπως χρωματισμός εδάφους, ίσως και γενικές συνθήκες ξηρασίας και ποσοστό ηλιοφάνειας σε μια περιοχή). Αυτό ισχύει ακόμη και εντός του φάσματος κατανομής ενός συγκεκριμένου υποείδους όπου κάποιοι, ιδιαίτερα εντοπισμένοι πληθυσμοί, εμφανίζουν αρκετά διαφορετικό χρώμα στο πτέρωμα, που σχετίζεται με τον αποκλίνοντα τρόπο χρωματιστών στο τοπικό χώμα (soil) (sic) {λ.χ. στο Μαρόκο).[13]

Επίσης, εκτός του μοτίβου στο πτέρωμα, υπάρχουν άλλες, καλά οριοθετημένες διαφορές οι οποίες τείνουν να είναι προοδευτικές (clinal) όπως, το μέγεθος του σώματος, το μήκος της πτέρυγας και, ιδιαίτερα, το μήκος του ράμφους. Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, οι διαφορές μεταξύ των υποειδών είναι μικρές και, συχνά, μη-ορατές στον κοινό παρατηρητή. Μόνον εάν τοποθετηθεί σειρά δειγμάτων και γίνει ταυτόχρονη σύγκριση στο πτέρωμα, μπορούν να παρατηρηθούν τέτοιες διαφορές. Άλλο ταξινομικό πρόβλημα αποτελούν, επίσης, οι συχνές διασταυρώσεις μεταξύ των υποειδών, ιδιαίτερα στην Παλαιαρκτική και την Αφροτροπική οικοζώνη.[14]

  • Επομένως, με βάση τα παραπάνω, είναι εύλογο να έχουν περιγραφεί τόσο πολλά taxa, τα περισσότερα στο επίπεδο υποείδους, αλλά και αρκετά να έχουν προταθεί ως ξεχωριστά είδη, με «κλασικό» παράδειγμα το G. c. macrorhyncha, που έχει προταθεί να αναβαθμιστεί στο διακριτό είδος Galerida macrorhyncha (βλ. Πίνακα υποειδών).

Γεωγραφική εξάπλωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεωγραφική εξάπλωση του είδους Galerida cristata

Το είδος εμφανίζει ευρύ και συμπαγές φάσμα κατανομής σε μεγάλες επικράτειες του Παλαιού Κόσμου (οικοζώνες: Παλαιαρκτική, Αφροτροπική και Ινδομαλαισιανή). Σε όλες τις περιοχές εξάπλωσης απαντά ως επιδημητικό πτηνό.

Στην Ευρώπη, απαντά σε μεγάλο τμήμα της ηπείρου, εκτός από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισλανδία, την Σκανδιναβία και το μεγαλύτερο τμήμα της Ρωσίας. Επίσης, απουσιάζει -λόγω της φύσεως των ενδιαιτημάτων του- από τις περισσότερες υψηλές ορεινές περιοχές της Κ. Ευρώπης.

Στην Αφρική, απαντά κυρίως στο βόρειο τμήμα της ηπείρου -στις μεσογειακές χώρες-, στις εκτάσεις παράλληλα του Νείλου, φθάνοντας νότια μέχρι το Νότιο Σουδάν και την Αιθιοπία. Επίσης, απαντά σε όλη την υποσαχάρια ζώνη βορείως του ισημερινού, από τις ακτές του Ατλαντικού στα δυτικά μέχρι τις ακτές της Ερυθρά Θάλασσας στα ανατολικά. Τέλος, βρίσκεται σε διάσπαρτους ηπειρωτικούς θύλακες στην Μαυριτανία, την Αλγερία και την Κένυα, μεταξύ άλλων.

Στην Ασία, τέλος, η κατανομή είναι πολύ συμπαγής από την Μικρά Ασία, και τον Εύξεινο Πόντο στα ανατολικά και, διαμέσου της Μέσης Ανατολής, του Ιράν, του Αφγανιστάν, του Πακιστάν και μεγάλου τμήματος της Ινδίας και της Κίνας, μέχρι τις ακτές της Κορέας στα ανατολικά. Βόρεια το είδος δεν φαίνεται να εξαπλώνεται πάνω από το «ύψος» του Καζακστάν και της Μογγολίας, ενώ νότια φθάνει μέχρι το κάτω τμήμα της Αραβικής Χερσονήσου, στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας.[15]

Αρ. Υποείδος Περιοχές αναπαραγωγής (επιδημητικό ή/και καλοκαιρινός επισκέπτης) Περιοχές μετακίνησης ή/και διαχείμασης Σημειώσεις
1 Galerida cristata alexanderi B Νιγηρία ανατολικά προς Δ Σουδάν και ΒΑ Κεντροαφρικανική Δημοκρατία Περιλαμβάνει και τα υποείδη G. c. zalingei[16] και G. c. courtoti[17]
2 Galerida cristata altirostris ΒΚ και ΒΑ Σουδάν (ανατολικά της Κοιλάδας του Νείλου), ανατολικά προς Ερυθραία Περιλαμβάνει και τα υποείδη G. c. caroli, G. c. nubica και G. c. eritreae[18]
3 Galerida cristata apuliae Ν και ΝΑ Ιταλία, Σικελία
4 Galerida cristata arenicola ΒΑ αλγεριανή Σαχάρα Ανατολικά της Μπίσκρα και Ουάργκλα), ανατολικά προς Ν Τυνησία (νότια της Κάφσα και του Σφαξ) και ΒΔ Λιβύη (Τριπολίτιδα) Περιλαμβάνει και τα υποείδη G. c. gafsae, G. c. whitakeri και G. c. deprimozi[19]
5 Galerida cristata balsaci ακτές Μαυριτανίας Ενδημικό στην περιοχή
6 Galerida cristata brachyura ΒΑ Λιβύη (ηπειρωτική Κυρηναϊκή), Β και ΒΑ Αίγυπτος (ανατολικά προς Αλεξάνδρεια, Β Σινά, Ν Ισραήλ (Νεγκέβ, Νεκρά Θάλασσα), ανατολικά προς Ν Ιράκ και Β Σαουδική Αραβία Ενδημικό στην περιοχή
7 Galerida cristata carthaginis ακτές ΒΑ Μαρόκου, ανατολικά προς Β Τυνησία (ανατολικά προς Σούσσα)
8 Galerida cristata caucasica νησιά ΒΑ Αιγαίου (Σαμοθράκη, νότια προς Σάμο), Β Τουρκία, Ν Καύκασος και Δ Τρανσκαυκασία Περιλαμβάνει και τα υποείδη G. c. ioniae, G. c. magdae, και G. c. submagna[20]
9 Galerida cristata chendoola Ν και Α Πακιστάν (πρόποδες ορεινού Κασμίρ), Δ και Β Ινδία (ανατολικά προς Μπιχάρ), Ν Νεπάλ
10 Galerida cristata cinnamomina Δ Λίβανος (νότια της Βηρυτού) και ΒΔ Ισραήλ (Χάιφα, όρος Κάρμηλος) Ενδημικό στην περιοχή
11 Galerida cristata coreensis Κορέα Ενδημικό
12 Galerida cristata cristata Κ Ευρώπη, από Δανία και απώτατη Ν Σουηδία, ανατολικά προς Λευκορωσία, νότια προς Γαλλία, Β Ιταλία, Β πρώην Γιουγκοσλαβία, Β Ουγγαρία και Β Ουκρανία Είναι το πολυπληθέστερο ευρωπαϊκό υποείδος
13 Galerida cristata cypriaca Ρόδος, Κάρπαθος, Κύπρος Ενδημικό στα νησιά
14 Galerida cristata festae ακτές ΒΑ Λιβύης (Βεγγάζη ανατολικά προς Τομπρούκ) Ενδημικό στην περιοχή
15 Galerida cristata halfae Κοιλάδα του Νείλου, από το Ασουάν νότια προς απώτατο Β Σουδάν (Wadi Halfa) Ενδημικό στην περιοχή
16 Galerida cristata helenae ΝΑ Αλγερία, πιθανόν και ΒΔ Λιβύη
17 Galerida cristata isabellina Κ Σουδάν (Kurdufan, ανατολικά προς ποταμό Νείλο)
18 Galerida cristata jordansi Κ Νιγηρία (όρη Aïr) Ενδημικό στην οροσειρά
19 Galerida cristata kleinschmdti ΒΔ Μαρόκο, (οροσειρές Ριφ και Άτλαντα) Ενδημικό στις οροσειρές
20 Galerida cristata leautungensis Ν Μαντζουρία, ΒΑ Κίνα
21 Galerida cristata lynesi Β Κασμίρ (κοιλάδα Gilgit) Ενδημικό στην περιοχή
22 Galerida cristata macrorhyncha Ν Μαρόκο, Β αλγεριανή Σαχάρα Έχει προταθεί η αναβάθμισή του σε διακριτό είδος (Galerida macrorhyncha) με βάση μορφολογικά και χρωμοσωμικά δεδομένα. Σε αυτή την περίπτωση περιλαμβάνει και το 29[21]
23 Galerida cristata maculata Αίγυπτος (Κάιρο, νότια προς Ασουάν) Ενδημικό στην περιοχή
24 Galerida cristata magna ΒΑ Αραβία προς Ν Καζακστάν, ανατολικά προς Ν Μογγολία και Β Κίνα (Σιντζιάνγκ ανατολικά προς Β Γκανσού και Εσωτερική Μογγολία) Περιλαμβάνει και τα υποείδη G. c. retrusa , και G. c. alaschanica
25 Galerida cristata meridionalis Ν πρώην Γιουγκοσλαβία και Ν Βουλγαρία, νότια προς ηπειρωτική Ελλάδα (συμπεριλαμβανομένων των Ιονίων νήσων και της Κρήτης) και Δ Τουρκία Είναι το πολυπληθέστερο ελληνικό υποείδος. Περιλαμβάνει και τα υποείδη G. c. madaraszi, και G. c. muehlii[22]
26 Galerida cristata neumanni Δ Ιταλία (Τοσκάνη, νότια προς Ρώμη) Ενδημικό στην περιοχή
27 Galerida cristata nigricans Δέλτα Νείλου Ενδημικό στην περιοχή. Περιλαμβάνει και το υποείδος G. c. deltae
28 Galerida cristata pallida Ισπανία, Πορτογαλία
29 Galerida cristata randoni Υψίπεδα Α Μαρόκου ανατολικά προς ΒΔ Αλγερία Με την πιθανή αναβάθμιση του 22 σε είδος, περιλαμβάνεται σε αυτό ως υποείδος
30 Galerida cristata riggenbachi Δ Μαρόκο (Καζαμπλάνκα, νότια προς Κοιλάδα Σους) Ενδημικό στην περιοχή
31 Galerida cristata senegallensis Ν Μαυριτανία, Σενεγάλη, Γκάμπια, νότια προς Νίγηρα, Σιέρρα Λεόνε και Γουινέα-Μπισσάου
32 Galerida cristata somaliensis Β Σομαλία, ΝΝΑ Αιθιοπία, Β Κένυα
33 Galerida cristata subtaurica Κ Τουρκία, ανατολικά προς Τρανσκαυκασία, ΝΔ και Β Ιράν, και ΝΔ Τουρκμενιστάν νότια προς Β και Α Ιράκ Περιλαμβάνει και τα υποείδη G. c. weigoldi, και G. c. ankarae[23]
34 Galerida cristata tenuirostris Α Κροατία και Α Ουγγαρία ανατολικά προς Κριμαία, Β Καύκασο και ΝΔ Ουράλια Όρη και Δ Καζακστάν
35 Galerida cristata zion N Τουρκία, Συρία, Α Λίβανος και Α, ΒΑ Ισραήλ (Ν προς Ιερουσαλήμ)

Έχει προταθεί, επίσης, το υποείδος Galerida cristata tardinata, από την περιοχή της Ν., πιθανόν και Δ. Αραβίας.[24]

Πηγές:[25][26][27]

(σημ. με έντονα γράμματα τα υποείδη που απαντούν στον ελλαδικό χώρο)

Μεταναστευτική συμπεριφορά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο κατσουλιέρης είναι αυστηρά καθιστικό είδος, με ελάχιστους βόρειους πληθυσμούς να κατεβαίνουν νοτιότερα τον χειμώνα. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, απαρτίζεται από επιδημητικούς πληθυσμούς οι οποίοι μετακινούνται ελάχιστα, ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες, ή καθόλου. Μάλιστα, η έντονη καθιστική φύση του πτηνού αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στο γεγονός ότι, ενώ απαντά στην Β. Γαλλία ως κοινό είδος, θεωρείται τυχαίος επισκέπτης στο Ηνωμένο Βασίλειο, παρόλο που η χώρα βρίσκεται στην απέναντι ακτή της Μάγχης.[28]

Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί, μεταξύ άλλων, από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Φινλανδία, την Μάλτα και την Σιέρα Λεόνε.[29]

Στην Ελλάδα, όπως στην υπόλοιπη ευρωπαϊκή ήπειρο, ο κατσουλιέρης απαντά ως κοινό επιδημητικό πτηνό σε όλη τη χώρα.[30] Το ίδιο ισχύει για την Κρήτη[31] και την Κύπρο.[32]

Βιότοπος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο κατσουλιέρης διαβιοί σε ποικιλία οικοτόπων, ωστόσο το κύριο στοιχείο των ενδιαιτημάτων του είναι οι ανοικτές, χέρσες, συνήθως επίπεδες εκτάσεις με αραιή βλάστηση. Επίσης, οι καλλιέργειες και άλλες τεχνητές ξηρές ή/και ημιερημικές επιφάνειες όπως κατά μήκος σιδηροδρομικών γραμμών, αεροδρόμια, ναυπηγεία, βιομηχανικές εγκαταστάσεις,[33] πλαϊνά δρόμων και εγκαταλελειμμένες τοποθεσίες. Στις περιοχές όπου συνυπάρχει με το είδος Galerida theclae, ο κατσουλιέρης καταλαμβάνει τις πεδινές θέσεις, ενώ το συγκεκριμένο συγγενικό είδος κατοικεί στις βραχώδεις και θαμνώδεις πλαγιές.[34]

Στην Ελλάδα, ο κατσουλιέρης απαντά σε χέρσα εδάφη, πετρώδεις και αμμώδεις θέσεις, αμμοθίνες, ημιέρημες περιοχές αλλά και σε πεδινές ή θαμνώδεις τοποθεσίες, άλση, χωριά και πόλεις[35] Επίσης, σε αμπελώνες, αλατούχα έλη και λασπώδεις θέσεις σε υγροτόπους, ακόμη και σε παραλίες. Απαντά από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1200 μ. ή και ψηλότερα.[36]

Μορφολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν το λοφίο του κατσουλιέρη βρίσκεται σε επίπεδη θέση, δεν είναι πάντοτε ορατό από απόσταση (εδώ το υποείδος G. c. meridionalis)

Όπως οι περισσότεροι κορυδαλοί, ο κατσουλιέρης είναι μικρού μεγέθους στρουθιόμορφο, χωρίς κάποια έντονα χαρακτηριστικά στοιχεία ή φωτεινά χρώματα και, τις περισσότερες φορές, περνάει απαρατήρητος. Μάλιστα, ο γενικότερος καφέ χρωματισμός του πτερώματός του με τις διάσπαρτες λευκές λωρίδες και στίξεις, σε συνδυασμό με τα ξηρά, με λίγη βλάστηση ενδιαιτήματά του, προσφέρουν καμουφλάζ στο πτηνό και δύσκολα διακρίνεται. Άλλωστε, ένα από τα σημαντικότερα ταξινομικά προβλήματα του είδους είναι οι χρωματικές παραλλαγές «χώματος» που εμφανίζουν τα επί μέρους υποείδη, ανάλογα με το περιβάλλον όπου συχνάζουν. Το ράμφος είναι σχετικά μακρύ και ελαφρά καμπυλωτό, ενώ η κοντή ουρά στο μέσο της είναι καστανή και, στο πλευρικό τμήμα της, ανοικτοκαστανή.[37] Τα πόδια είναι σαρκόχρωμα και η ίριδα σκουροκάστανη.

Ωστόσο, το κύριο διαγνωστικό στοιχείο του κατσουλιέρη είναι το λεπτό και μυτερό του λοφίο, μεγαλύτερο από των άλλων κορυδαλών που, όταν είναι ανορθωμένο, διακρίνεται από απόσταση. Όμως, πολλές φορές το διατηρεί σε επίπεδη θέση (από κοντινή απόσταση διακρίνεται έστω και κατεβασμένο)[38] και, τότε, πρέπει να αναζητηθούν επί πλέον στοιχεία για να αναγνωριστεί, όπως η κοκκινωπή απόχρωση της κάτω επιφάνειας των πτερύγων, καθώς και η έλλειψη λευκής λωρίδας στο άκρο τους, κατά την πτήση. Η κάτω επιφάνεια του σώματος είναι λευκωπή, όπως σε άλλους κορυδαλούς. Πολλές φορές αναγνωρίζεται από το μελωδικό του τραγούδι και τον τρόπο που το αρθρώνει (βλ Φωνή).

Τα θηλυκά είναι παρόμοια με τα αρσενικά, ενώ τα νεαρά άτομα έχουν μικρότερο λοφίο και περισσότερες κηλίδες και στίξεις στην ράχη από τους ενήλικες.

Βιομετρικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Μήκος σώματος: 17 έως 19 εκατοστά
  • Άνοιγμα πτερύγων: 29 έως 38 εκατοστά
  • Βάρος: 35 έως 45 (-50) γραμμάρια

(Πηγές:[39][40][41][42][43][44][45][46][47][48][49][50][51][52]

Τροφή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο κατσουλιέρης θεωρείται παμφάγο πτηνό, αν και το διαιτολόγιο περιλαμβάνει κυρίως φυτική ύλη (φθινόπωρο και χειμώνα), όπως σπέρματα διαφόρων φυτών, ιδιαίτερα κόκκους δημητριακών (σιτάρι, κριθάρι, βρώμη).[53] Ωστόσο, καταναλώνει και έντομα (άνοιξη και καλοκαίρι), κυρίως σκαθάρια,[54] που συλλαμβάνει είτε από την επιφάνεια του εδάφους, είτε με σκάψιμο.

Ηθολογία και πτήση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα χρώματα του κατσουλιέρη εξαρτώνται από τον χρωματισμό του εδάφους, στα ενδιαιτήματα όπου απαντά

Ο κατσουλιέρης μπορεί να συναθροίζεται σε σμήνη πολλών ατόμων και, πολλές φορές, εμφανίζεται πολύ ήμερος στην ανθρώπινη παρουσία, ιδιαίτερα τον χειμώνα.[55] Έχει την ικανότητα να τρέχει πολύ γρήγορα στην επιφάνεια του εδάφους, πριν καταφύγει στο πέταγμα.[56] Η πτήση είναι κυματιστή, αλλά κάπως «βαριά»[57] και ακανόνιστη,[58] με «νευρικά» φτεροκοπήματα.

Φωνή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο κατσουλιέρης έχει δυνατό, υψίσυχνο, «υγρό» μελωδικό τραγούδι. Συνήθως είναι τρισύλλαβο με τονισμό στην 1η και 2η συλλαβή,[59] αλλά είναι δύσκολο να αναγνωριστεί μόνο από αυτό. Ωστόσο, το αρθρώνει είτε στο έδαφος, είτε ψηλά στον αέρα, πολλές φορές σε ύψος 30-60 μ. από την επιφάνεια του εδάφους, μετά από χαρακτηριστική κατακόρυφη (κάθετη προς το έδαφος πτήση). Αυτή η κίνηση αποτελεί μια μορφή της λεγόμενης κυματοειδούς μετακίνησης» (undulating locomotion), που παρατηρείται σε πολλούς ζωικούς οργανισμούς.

Σπανιότερα, μπορεί να κελαηδάει από σταθερό σημείο «επόπτευσης» (perching spot).[60] Σε αντίθεση με τον κατσουλιέρη, η συγγενική σταρήθρα αρθρώνει το τραγούδι της και κατά τη διάρκεια της ανόδου, μέχρι το άνω σημείο της κατακόρυφης πτήσης.

Αναπαραγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις περιοχές φωλιάσματος προτιμάει τις χέρσες, καλλιεργημένες περιοχές και είναι περισσότερο «ανεκτικό» είδος στην παρουσία δένδρων από την σταρήθρα. Μπορεί, ωστόσο, να φωλιάσει και σε βραχώδεις ή αμμώδεις θέσεις, ενώ η φωλιά βρίσκεται στο έδαφος, αλλά είναι ανασηκωμένη στις άκρες της. Είναι μια κυπελοειδής κατασκευή μέσα σε μια κοιλότητα του εδάφους, η οποία σκάβεται, εάν δεν υπάρχει κάποια ήδη διαθέσιμη. Η φωλιά είναι πολύ απλή στην δομή της, κατασκευάζεται και από τα δύο φύλα από γρασίδι και πόες και επιστρώνεται με χορτάρι και τρίχες.[61]

Η περίοδος φωλιάσματος, συνήθως, ξεκινάει στα μέσα Απριλίου, αλλά μπορεί να ξεκινήσει από τον Μάρτιο στα νότια και να επεκταθεί μέχρι τον Ιούλιο στις βόρειες ευρωπαϊκές επικράτειες. Η ωοτοκία πραγματοποιείται δύο ή και τρεις φορές, σε μερικές περιπτώσεις. Η γέννα αποτελείται από 3 έως 5 (-6) υποελλειπτικά, γυαλιστερά αβγά, διαστάσεων 22,7 Χ 16,8 χιλιοστών. Η επώαση πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό και διαρκεί 12 έως 13 ημέρες, περίπου. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι (altricial) και χρήζουν της άμεσης προστασίας των γονέων. Εγκαταλείπουν την φωλιά στις 9-11 ημέρες, ενώ η πτέρωση πραγματοποιείται στις 17-18 ημέρες, περίπου.[62][63]

Κατάσταση πληθυσμού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το είδος, λόγω του ευρέος φάσματος κατανομής του και των λίγων κινδύνων που αντιμετωπίζει. δεν κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο, ως εκ τούτου, χαρακτηρίζεται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC) από την IUCN. Ωστόσο, παρά το ευρύ φάσμα κατανομής του, η τάση των πληθυσμών του είναι καθοδική,[64][65] πιθανόν λόγω αλλαγής χρήσης των ενδιαιτημάτων του.

Κατάσταση στην Ελλάδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο κατσουλιέρης είναι από τα κοινά στρουθιόμορφα της χώρας, ευρισκόμενος σε όλη την ηπειρωτική επικράτεια και, σχεδόν, σε όλα τα νησιά. Ωστόσο, η προτίμησή του σε συγκεκριμένα ενδιαιτήματα (βλ. Βιότοπος) έχει ως αποτέλεσμα να απουσιάζει από σημαντικά μεσογειακά οικοσυστήματα (μακία γή, δάση, ελαιώνες κ.λπ.)[66] και να καθιστά τους πληθυσμούς του μικρότερους από εκείνους που θα μπορούσαν να είναι.

  • Η Ελλάδα φιλοξενεί 3 διαφορετικά υποείδη, με ιδιαίτερα σημαντικό το ενδημικό Galerida cristata cypriaca.

Άλλες ονομασίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στον ελλαδικό χώρο ο Κατσουλιέρης απαντά και με τις ονομασίες: Ασκορδηλός, Κατσαβός, Κατσιλαϊνός, Κατσουλιανός, Κατσουλιέρος (Αχαΐα), Κατσουλογιάννης, Κορδιαλός, Κόρυδος και Κορυδός, Κουρκουλιάνος (Μακεδονία), Κουρτσολιός, Σκορδιαλός, Τσολοβίτης (Καρδίτσα), Τσουρτσουλιάνος (Έβρος), Τσουτσουλίγκα και Τσουτσουλίγκας, Χλούφτης (Ρέθυμνο),[67] Σκαρτσουλιέρα,[68] Λοφιοκορυδαλός,[69] Σκορταλλός (Κύπρος),[70] Τσιουτσιουλιάνος (Νικήτη Χαλκιδικής, Σιθωνία).

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

i. ^ Για την ορθότητα της γραφής με ένα (1) -λ- βλ. Ονοματολογία

ii. ^ Στην ελληνική βιβλιογραφία υπάρχει καταγεγραμμένος ο όρος Γαλερίδη η λοφιοφόρος[71] που, προφανώς, είναι προσπάθεια άμεσου εξελληνισμού της λατινικής επιστημονικής ονομασίας. Ωστόσο, κρίνεται αρκετά εξεζητημένος ως απόδοση, δεδομένου και του γεγονότος ότι, ο όρος Κορυδαλός είναι πλησιέστερος ετυμολογικά στο Galerida (βλ. Ονοματολογία)

iii. ^ Στο παρόν λήμμα ακολουθείται η κατά Howard & Moore (4th ed.) ταξινομική. Ωστόσο, αυτό κατ’ ουδένα τρόπο αποτελεί στατική κατάσταση, αλλά ως εκ της δυναμικής φύσεως του αντικειμένου, μπορεί να υπόκειται σε τυχόν αλλαγές (βλ. Συστηματική ταξινομική)

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Howard and Moore, p. 547-8
  2. http://www.iucnredlist.org/details/full/22717383/0
  3. http://www.archives.nd.edu/cgi-bin/wordz.pl?keyword=galea
  4. Valpy, p. 171
  5. ΠΛΜ, 35:455
  6. Μπαμπινιώτης, σ. 935
  7. ΠΛΜ, 35:455
  8. ΠΛΜ, 35:454
  9. Valpy, p. 107
  10. ΠΛΜ, 33:429
  11. http://ibc.lynxeds.com/species/crested-lark-galerida-cristata
  12. Harrison
  13. http://ibc.lynxeds.com/species/crested-lark-galerida-cristata
  14. http://ibc.lynxeds.com/species/crested-lark-galerida-cristata
  15. http://maps.iucnredlist.org/map.html?id=22717383
  16. Howard and Moore, p. 548, footnote 1
  17. http://ibc.lynxeds.com/species/crested-lark-galerida-cristata
  18. http://ibc.lynxeds.com/species/crested-lark-galerida-cristata
  19. http://ibc.lynxeds.com/species/crested-lark-galerida-cristata
  20. http://ibc.lynxeds.com/species/crested-lark-galerida-cristata
  21. Guillaumet et al
  22. http://ibc.lynxeds.com/species/crested-lark-galerida-cristata
  23. http://ibc.lynxeds.com/species/crested-lark-galerida-cristata
  24. http://ibc.lynxeds.com/species/crested-lark-galerida-cristata
  25. Howard and Moore, p. 547-8
  26. http://maps.iucnredlist.org/map.html?id=22717383
  27. http://ibc.lynxeds.com/species/crested-lark-galerida-cristata
  28. Hayman & Hume
  29. http://www.iucnredlist.org/details/full/22717383/0
  30. Όντρια (Ι), σ. 171
  31. Σφήκας, σ. 56
  32. Σφήκας, σ. 70
  33. Mullarney et al. p. 248
  34. planetofbirds.com
  35. Όντρια (Ι), σ. 171
  36. Handrinos & Akriotis, p. 219
  37. Όντρια (Ι), σ. 171
  38. Mullarney et al, p. 248
  39. Harrison & Greensmith, p. 267
  40. Grimmett et al, p. 238
  41. Flegg, p. 164
  42. Heinzel et al, p. 230
  43. Perrins, p. 150
  44. Bruun, p. 196
  45. Όντρια, σ. 171
  46. Scott & Forrest, p. 154
  47. Singer, p. 260
  48. Mullarney et al, p. 248
  49. http://www.ibercajalav.net
  50. Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα
  51. http://ibc.lynxeds.com/species/mallard-anas-platyrhynchos
  52. planetofbirds.com
  53. Harbard
  54. Černý
  55. Scott & Forrest, p. 154
  56. Bruun, p. 196
  57. Harrison & Greensmith, p. 267
  58. Scott & Forrest, p. 154
  59. Heinzel et al, p. 230
  60. Bruun, p. 196
  61. Harrison, p. 222
  62. Harrison, p. 222
  63. Perrins, p. 150
  64. http://www.iucnredlist.org/details/full/22717383/0
  65. birdlife.org
  66. Handrinos & Akriotis, p. 219
  67. Απαλοδήμος, σ. 36
  68. ΠΛ, 4:704
  69. Όντρια, σ. 171
  70. avibase.bsc-eoc.org
  71. ΠΛ, 4:704

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Howard and Moore, Checklist of the Birds of the World, 2003.
  • Bertel Bruun, Birds of Britain and Europe, Hamlyn 1980.
  • Bob Scott and Don Forrest, The Birdwatcher’s Key, Frederick Warne & Co, 1979
  • Christopher Perrins, Birds of Britain and Europe, Collins 1987.
  • Colin Harrison & Alan Greensmith, Birds of the World, Eyewitness Handbooks, London 1993
  • Colin Harrison, Nests, Eggs and Nestlings Of British and European Birds, Collins, 1988.
  • Dennis Avon and Tony Tilford, Birds of Britain and Europe, a Guide in Photographs, Blandford 1989
  • Detlef Singer, Field Guide to Birds of Britain and Northern Europe, The Crowood Press, Swindon 1988
  • Gray, Mary Taylor The Guide to Colorado Birds, Westcliffe Publishers, 1998
  • Hermann Heinzel, RSR Fitter & John Parslow, Birds of Britain and Europe with North Africa and Middle East, Collins, 1995
  • Jim Flegg, Field Guide to the Birds of Britain and Europe, New Holland, London 1990
  • Killian Mullarney, Lars Svensson, Dan Zetterström, Peter J. Grant, Τα Πουλιά της Ελλάδας Της Κύπρου και της Ευρώπης, ΕΟΕ, 2007
  • Killian Mullarney, Lars Svensson, Dan Zetterström, Peter J. Grant, Τα Πουλιά της Ελλάδας Της Κύπρου και της Ευρώπης, Collins
  • Peter Colston and Philip Burton, Waders of Britain and Europe, Hodder & Stoughton, 1988
  • Rob Hume, RSPB Complete Birds of Britain and Europe DK, 2002
  • Handrinos & Akriotis, The Birds of Greece, Helm 1997
  • R. Grimmett, C. Inskipp, T. Inskipp, Birds of Nepal, Helm 2000
  • Γιώργος Σφήκας, Πουλιά και Θηλαστικά της Κρήτης, Ευσταθιάδης, 1989
  • Γιώργος Σφήκας, Πουλιά και Θηλαστικά της Κύπρου, Ευσταθιάδης, 1991
  • Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
  • Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1996 (ΠΛΜ)
  • Ιωάννη Όντρια (I), Πανίδα της Ελλάδας, τόμος Πτηνά.
  • Ιωάννη Όντρια (II), Συστηματική Ζωολογία, τεύχος 3.
  • Ντίνου Απαλοδήμου, Λεξικό των ονομάτων των πουλιών της Ελλάδας, 1988.
  • Σημαντικές Περιοχές για τα Πουλιά της Ελλάδας (ΣΠΕΕ), ΕΟΕ 1994
  • «Το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλουμένων Σπονδυλοζώων της Ελλάδας», Αθήνα 1992
  • Χανδρινός Γιώργος (Ι), «Το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλουμένων Σπονδυλοζώων της Ελλάδας»
  • Ιωάννου Χατζημηνά, Επίτομος Φυσιολογία, εκδ. Γρ. Παρισιάνου, Αθήνα 1979
  • Βασίλη Κλεισούρα, Εργοφυσιολογία, εκδ. Συμμετρία, Αθήνα 1990
  • Γεωργίου Δ. Μπαμπινιώτη, Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Αθήνα 2002
  • Valpy, Francis Edward Jackson, An Etymological Dictionary of the Latin Language
  • Linnaeus, Carolus (1758). Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Tomus I. Editio decima, reformata (in Latin). Holmiae (Laurentii Salvii).

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • European news. British Birds (British Birds Ltd) 88: 274. June 1995. ISSN 0007-0335.
  • Species factsheet: Galerida cristata. Birdlife International. Retrieved 28 July 2013.
  • Thousands flock to see rare bird. BBC News. 2 May 2009.
  • Armstrong, Edward A. (1973). Saint Francis, Nature Mystic: The Derivation and Significance of the Nature Stories in the Franciscan Legend. Berkeley and Los Angeles, California: University of California Press. pp. 90–91. ISBN 0520019660.
  • Burnie, David (2001). Animal: The Definitive Visual Guide to the World's Wildlife. London: Dorling Kindersley. p. 342. ISBN 9780789477644.
  • Černý, Walter (1975). A Field Guide in Colour to Birds. Translated by Margot Schierlová; Illustrated by Karel Drchal. London: Octopus Books Limited. pp. 156–157. ISBN 070640405X.
  • Clements, J.F.; Schulenberg, S.; Iliff, M.J.; Sullivan, B.L.; Wood, C.L.; Roberson, D. (2012). The Clements Checklist. Cornell Lab of Ornithology. Retrieved July 2015.
  • Gill, F & D Donsker (Eds.) (30 June 2013). Waxwings to swallows. IOC World Bird List: Version 3.4. International Ornithologists’ Union. Retrieved July 2015.
  • Guillaumet, Alban; Pons, Jean-Marc; Godelle, Bernard; Crochet, Pierre-Andre (2006). History of the Crested Lark in the Mediterranean region as revealed by mtDNA sequences and morphology. Molecular Phylogenetics and Evolution 39 (3): 645–56. doi:10.1016/j.ympev.2006.01.002.
  • Harbard, Chris (1989). Songbirds: How to attract them and identify their song. London: Kingfisher Books. p. 52. ISBN 0862724597.
  • Hayman, Peter; Burton, Philip (1979). Crested Lark. The Birdlife of Britain (2nd ed.). London: Mitchell Beazley Publishers Limited. p. 80. ISBN 0855330872.
  • Hayman, Peter; Hume, Rob. The complete guide to the bird life of Britain and Europe. 2004: Bounty Books. p. 185. ISBN 9781857327953.
  • IUCN. 2012. IUCN Red List of Threatened Species (ver. 2012.1). Available at:http://www.iucnredlist.org. (Accessed: July 2015).
  • Robinson, R.A. (16 January 2013). Crested Lark Galerida cristata. BirdFacts. British Trust for Ornithology. Retrieved July 2015.
  • Snow, David; Perrins, Christopher M (editors) (1998). The Birds of the Western Palearctic concise edition 2. Oxford: Oxford University Press. pp. 1037–1040. ISBN 0198501889.