Ηλίας Ηλιού

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ηλίας Ηλιού
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση Μαΐου 1904
Μύρινα Λήμνου
Θάνατος 25  Ιανουαρίου 1985
Αθήνα
Εθνικότητα Έλληνες
Υπηκοότητα Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες ελληνικά
ελληνικά
Σπουδές Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα συγγραφέας
πολιτικός
δικηγόρος
δικαστής
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά, Ενωμένη Αριστερά, Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων
Οικογένεια
Τέκνα Φίλιππος Ηλιού
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα μέλος της Βουλής των Ελλήνων (1956–1967; εκλογική περιφέρεια Λέσβου; Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά)
μέλος της Βουλής των Ελλήνων (1974–1981; εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθηνών; Ενωμένη Αριστερά και Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων)

Ο Ηλίας Ηλιού του Φιλίππου (Μύρινα Λήμνου, Μάιος 1904 - Αθήνα, 25 Ιανουαρίου 1985) ήταν Έλληνας βουλευτής, δικηγόρος, συγγραφέας και πρόεδρος του κόμματος Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ).

Βίος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οικογενειακή καταγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Κάστρο (σημερινή ονομασία Μύρινα) της Λήμνου στις 18/31 Μαΐου του 1904. Ο πατέρας του Φίλιππος και η μητέρα του Ευαθαλία δεν κατάγονταν από την Λήμνο. Η μακρυνή καταγωγή του πατέρα του ήταν από την Κρήτη: ο προπάπππος του Λευτέρης Δουκουδάκης εκπατρίστηκε γύρω στα 1830-1840 και εγκαταστάθηκε στις Σέρρες. Είχε δύο γιους τον Θανάση, που τον πήρε μαζί του και τον Ηλία που τον άφησε ψυχοπάιδι σε ένα μπαλωματή στο Πράβι (Ελευθερούπολη) Το επώνυμο Δουκουδάκης διατηρήθηκε από τον κλάδο της οικογένειας που εγκαταστάθηκε στις Σέρρες ενώ οι απόπγονοι του μικρού Ηλία, κι αυτός έγινε μπαλωματής, δεν είχαν σταθερό επώνυμο. Γιος του Ηλία ήταν ο Φίλιππος, πατέρας του Ηλία Ηλιού, γεννημένος στα 1864. Αρχικά εργάστηκε ως καπνεργάτης, ενώ στη συνέχεια διεύθυνε το κατάστημα του εμπόρου Μιχάλη Βάρδα στη Λήμνο, τον οποίο γνώρισε στην Καβάλα. Στην Πλατεία του Τούρκικου Γυαλού στο Κάστρο έγινε ανεξάρτητος έμπορος και αντιπρόσπωπος της ατμοπλοΐας Πανταλέων. Ο Φίλιππος γνωστός τότε ως Πραβινός ή Πραβλής, υιοθέτησε με παρύτρυνση των φίλων δασκάλων του του επώνυμο Ηλιού.[1] Η μητέρα του Ευθαλία, το γένος Ιωάννη Ζάννα ή Ζαννού γεννήθηκε στη Βέροια γύρω στα 1880. Σπόυδασε στο Ζάππειο Διδασκαλείο της Κωνσταντινούπολης, διορίστηκε από το Πατριαρχείο στο Παντελίδειο Παρθεναγωγείο στη Λήμνο, όπου το 1903 γνώρισε και παντρεύτηκε τον Φίλιππο.[2]

Παιδικά χρόνια-σπουδές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ηλίας Ηλιού ήταν πρωτότοκος γιος της οικογένειας. Είχε τρία αδέλφια: τον Κώστα (1906-1982) και τον Γιάννη (1909-1970), ο οποίος πήρε το όνομα ενός τρίτου παιδιού που πέθανε σε βρεφική ηλικία και την Ελένη (1911-2011) παντρεμένη με τον γεωπόνο Δημήτρη Χρυσοχού. Ο Ηλίας Ηλιού φοίτησε στο Πραδίσειο νηπιαγωγείο στο Κάστρο και στην επτατάξια Αστική Σχολή. [3]Τον Ιανουάριο του 1916 σε ηλικία 36 ετών πέθανε η μητέρα του από νεφρίτιδα. [4]ΓΤο φθινόπωρο του 1919 εγκαταστάθηκε στη Χίο και αποφοιτά από το Γυμνάσιο της Χίου το 1921.[5]

Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών(εγγράφηκε στις 11 Ιανουαρίου 1922), ενώ τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς αρχίζει αρθρογραφία στο Νουμά. Την ίδια χρονιά εκδίδεται η μετάφραση του της νουβέλας του Αιμίλ Ζολά Για μια νύτχα αγάπης.[6]Το 1923 εντάσεται στη Δημοκρατική Νεολαία του Αλέξανδρου Παπαναστασίου.[7] Στις 15 Φεβρουαρίου 1926 λαμβάνει το πτυχίο της νομικής με βαθμό έξι (καλώς). [8]Το 1926-1927 υπηρετεί στη Θράκη στο 29ο Σύνταγμα Πεζικού . Τον Οκτώβριο του 1927 πέθαίνει ο πατέρας του από τύφο . Γυρίζει ασκούμενος δικηγόρος στο Πρωτοδικείο Μυτιλήνης το 1928.[9] Στις 9 Ιανουαρίου 1929 ορκίστηκε στο Πρωτοδικείο Μυτιλήνης και τον επόμενο μήνα άνοιξε δικό του γραφείο με έδρα αρχικά το σπίτι του στον Ρωμέικο Γυαλό, για να το μεταφέρει τον Δεκέμβριο του 1931 σε κεντρικό σημείο κάτω από το Ειρηνοδικείο.[10]

Οικογενειακή κατάσταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στον μεσοπόλεμο αρραβωνιάζεται την Ελευθερία Καλδή. Η σύσζυγός του κόρη της Μαριάνθης Ματσικά (1885-1970) και του Γιώργου Καλδή, ήταν εγγονή του προύχοντα του Μούνδρου Γ. Ματσικά. Από το 1902 έως το 1912 είχε εγκατασταθεί ο πατέρας της αρχικά ως δάσκαλος και στη συνέχεια ως δικηγόρος. Θα παντρευτούν στις 5 Ιανουαρίου 1930 Με τη σύσυγό του έμεινε μαζί 55 χρόνια με τις ενδιάμεσες περιόδους εξορίας. Απέκτησε μαζί της δύο παιδιά: τον Φίλιππο(1931-2004) και της Μαρία (Μάιρη) (γενν. 1934) που από τη δεκαετία του 1950 ζει στην Ελβετία μόνιμα. Απέκτησε και τρία εγγόνια (τον Φιλίπ και Στεφάν Τσιόμπι και τον Ηλία Ηλιού)[11] Ο Ηλίας Ηλιού ήταν μόνιμος κάτοικος κέντρου Αθηνών (στην οδό Βουκουρεστίου) και μιλούσε επίσης γαλλικά. Πέθανε στις 25 Ιανουαρίου 1985 (επιπλοκές διαβήτη). Προς τιμήν του, δόθηκε το όνομά του σε νεοδιανοιγείσα τότε (1986) κεντρική λεωφόρο του Δήμου Αθηναίων στη συνοικία Νέου Κόσμου.

Πολιτική δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Αύγουστο του 1929 εκλέγεται κοινοτικός σύμβουλος Κάστρου.[12] Ως εκλεγμένος κοινοτικός σύμβουλος μετέχει το 1931 στο Πανελλήνιο συνέδριο κοινοτήτων.[13]Στις εκλογές της 25ης Σεπτεμβρίου 1932 θέτει για πρώτη φορά υποψηφιότητα στο νομό Λέσβου με το Αγροτικό Εργατικό Κόμμα του Αλέξανδρου Παπαναστασίου. Με μονοσταυρία αναδείχθηκε δεύτερος σε σταυρούς προτίμησης (με 1004 σταυρούς έναντι του πρώτου που έλαβε 1236). Η κύρια επιρροή του βρισκόταν στη Λήμνο όπου απέσπασε 826 προτιμήσεις, στο Πλωμάρι 71 σταυρούς[14] Στις αρχές του 1935 εγκαθίσταται στην Αθήνα ενώ υπήρξε συναιτέρος του δικηγόρου Στρατή Ανδρεάδη, συμμαθητή του στο Γυμνάσιο της Χίου. Ο Ηλίου βοήθησε τον Ανδρεάδη στη σύνταξη της διδακτορικής διατριβής του. Το 1936 οι δύο άντρες διέρριξαν τις σχέσεις τους και ο Ηλίου άνοιξε δικό του γραφείο. Πελάτες τοπυ ήταν η Ασφαλιστική Εταιρεία Φοίνιξ, Εταιρεία Κύκλωψ, ΕΛΒΙΤΑ, Αγροπόλεων Χολαργός, ΑΕ Ξενοδοχιακές επιχειρήσεις Δελφοί, Ξενοδοχ. επιχειρήσεις Μαζέστικ. Ήταν σύμβουλος της ΓΣΕΕ, της ομοσπονδίας Μεταφορών, της ομοσπονδίας ηλεκτρισμού και κοινής ωφελείας.[15] Τον Ιούλιο του 1935 αρθρογραφεί υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας.[16]

Στην κατοχική περίοδο, στα Δεκεμβριανά και στον Εμφύλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος με τους Ιατλούς επιστρατεύτηκε αμέσως, αλλά παρέμεινε στην Αθήνα λόγω ηλικίας στη διάθεση του Α' Σώματος Στρατού έως την κατάρρευση του μετώπου. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής προσχώρησε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) και πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Αυτό έγινε μετά από παρότρυνση συναδέλφων του δικηγόρων που είχαν τα γραφεία τους στο ίδιο κτήριο με τον Ηλιού (Αριστείδου 3) και του φίλου του Ασημάκη Πανσέληνου. [17]Τον Μάρτιο του 1942 προάγεται παρά Πρωτοδίκαις και παρά τω Εφετείω Αθηνών και τον Άρειο Πάγο. [18] Σταδιακά προσεγγίζοντας το ΚΚΕ ως απλό μέλος του ΕΑΜ. Στα Δεκεμβριανά όταν η Εθνοφυλακή και τα αγγλικά στρατεύματα καταλάβουν του Αμπελόκηπους , όπου έμενε, (με ενοίκιο στην οδό Αμπελακίων 3 από τα τέλη της δεκαετίας του 1930 ως τις αρχές της δεκαετίας του 1960), θα συλληφθεί μαζί με τον 13χρονο γιο του και τον 70χρονο πεθερό του και θα παραμείνει στο ΙΔ' Αστυνομικό Τμήμα Αμπελοκήπων για ένα μήνα.[19] Το 1945 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας ύστερα και από πρόταση του Μιλτιάδη Πορφυρογένη. Παράλληλα ανέλαβε ενεργά δικηγορική δράση υποστηρίζοντας διωκόμενοςυ αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης.[20] Αρχές Μαρτίου 1947 συλλαμβάνεται επειδή μεταξύ άλλων είχε καταθέσει αυτοβούλως στην Επιτροπή του ΟΗΕ και παρίστατο ως συνήγορος στο Πρωτοδικείο για να υπερασπιστεί την ΕΠΟΝ που απειλείτο με διάλυση. Εστάλη στην Ικαρία και τον Οκτώβριο με τα μέτρα κατευνασμού της κυβέρνησης Σοφούλη επιστρέφει στην Αθήνα. Τον Μάρτιο του 1948 εκτοπίζεται στην Ικαρία (παρά την έκκληση του πεθερού του, πρώην βουλετή του Κόμματος των Φιλελευθέρων, προς τον πρωθυπουργό Θεμιστοκλή Σοφούλη) αφήνοντας στη γυναίκα του να μεγαλώσει δύο ανήλικα παιδιά και παραδίδοντας ιδιαίτερα μαθήματα γαλλικών, καθώς είχε φοιτήσει στη Γαλλική Σχολή Μυτιλήνης. Στις αρχές του 1949 μεταφέρθηκε στη Μακρόνησο. Τον Ιούλιο του 1950 μεταφέρθηκε στον Αη Στράτη.[21]

Μετά τον Εμφύλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1951 εξελέγη βουλευτής της ΕΔΑ στην Εκλογική περιφέρεια Λέσβου-Λήμνου αν και ήταν εξόριστος, αλλά η εκλογή του ακυρώθηκε. Εκλέχτηκε ξανά το 1956 και στη συνέχεια σε όλες τις επόμενες εκλογές. Ως το 1963 στο νομό Λέσβου και το 1964 στην Α΄ Αθήνας. Ως το 1967 ο Ηλίας Ηλιού ήταν μόνιμος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΕΔΑ. Ως νομικός με σπάνια γενική παιδεία και ως μετριοπαθής πολιτικός έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης από όλες τις πολιτικές πτέρυγες της Βουλής. Προφητική υπήρξε η καταγγελία του από το βήμα της Βουλής κατά της επερχόμενης τότε «χούντας των στρατοκρατών» και συγκεκριμένα κατά του αντισυνταγματάρχη Γεώργιου Παπαδόπουλου στις 23 Ιουλίου 1965, που όλοι τότε έδειξαν ότι κώφευαν. Ακόμα και η στρατιωτική δικαιοσύνη.

Στην πέριοδο της δικτατορίας 1967-1974[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λίγο πρι τις 6 το πρωί ο επικεφαλής ασφαλείας του Γ' Αστυνομικού Τμήματος στο Κολωνάκι με δύο αστφύλακες τον συνέλαβε , βάσει των καταλόγων που υπήρχαν προληπτικά στα διάφορα αστυνομικά τμήματα στο πλαίσιο του σχεδίου Προμηθεύς. Το απόγευμα μεταφέρθηκε στον Ιππόδρομο. Στις 23 Απριλίου ο ανθυπίλαρχος Ηλίας Κώτσαρης έδωσε εντολή να μεταφερθεί σε ιδιαίτερο χώρο όπου τον υποχρέωσαν να σταθεί με το ένα πόδι και στη συνέχεια εδάρη. Αιμόφυρτος μεταφέρθηκε την επομένη στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο, γιατό παρουσίασε οξόνη και ο διαβήτης του είχε επιδεινωθεί. Παρά την αντίθετη γνώμη των γιατρών τον γύρισαν στον Ιππόδρομο.[22]Τις επόμενες ημέρες μεταφέρθηκε στη Γυάρο ενώ τον Σεπτέμβριο του 1967 συγκλήθηκε ιατρικό συμβούλιο, επειδή είχε επιδεινωθεί η υγεία του. Ο καθηγητής Νικόλαος Χρηστέας αποφάνθηκε πως έπρεπε να μεταφερθεί στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών, επειδή εμφάνιζε συμπτώματα αποφρακτικής αρθροίτιδας και στο δεξί κάτω άκρο, ενώ έπασχε από σακχαρώδη διαβήτη. Στις 20 Νοεμβρίου 1967 μεταφέρθηκε από το νοσκομείο κρατουμένων Άγιος Παύλος των φυλακών Αβέρωφ στην Α' Πανεπιστημιακή Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών Βασιλεύς Παύλος Εκεί έμεινε για πέντε μήνες αυστηρά φρουρούμενος. Στις 2 Μαΐου 1968 επέστρεψε στο νοσοκομείο των φυλακών Αβέρωφ.[23]Τυπικά φερόταν εκτοπισμένος στο Παρθένι της Λέρου.[24] Τον Ιανουάριο του 1970 του δώθηκε δίωρη άδεια να παρακολουθήσει την κηδεία της πεθεράς του στο Α' Νεκροταφείο (με τη συνοδεία αστυνομικών με πολιτικά) και τον Μάρτιο την κηδεία του αδελφού του Γιάννη στο Νεκροταφείο της Νέας Φιλαδέλφειας. Αποφυλακίστηκε στις 5 Ιουνίου 1970. Επιστρέφει για ιατρική παρακολούθηση στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών και για λόγους υγείας στο Λουτρά της Υπάτης παρακολουθούμενος από την Ασφάλεια.[25]

Στην περίοδο της μεταπολίτευσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας των συνταγματαρχών (μεταπολίτευση) ανασυγκρότησε την ΕΔΑ της οποίας και έγινε πρόεδρoς. Εξελέγη δε για δύο κοινοβουλευτικές περιόδους βουλευτής με την Ενωμένη Αριστερά (1974) και με τη Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων (1977). Αποσύρθηκε από την πολιτική το 1981 δηλώνοντας σε συνέντευξη[εκκρεμεί παραπομπή] που παραχώρησε:

Είμαι πικραμένος. Όχι τόσο από τους αντιπάλους μου, που έκαναν στο κάτω κάτω τη δουλειά τους, αλλά από τους ομόφρονές μου. Δεν άφησαν πεπονόφλουδα που τους πετούσε η ντόπια ή η ξένη αντίδραση που να μην την πατήσουν... Αν ήθελε κάποιος να γράψει για τις αστοχίες της ηγεσίας του αριστερού κινήματος στην Ελλάδα, δεν θα χρειαζόταν τόμους χειρογράφων με σοβαρές αναλύσεις... Θα του αρκούσαν μερικά χειρόγραφα για να γράψει ένα μικρό χιουμοριστικό βιβλίο με τίτλο «Ο δρόμος με τις πεπονόφλουδες». Δυστυχώς, οι γκάφες των ομοφρόνων μου κατέστρεψαν ένα πανίσχυρο προοδευτικό κίνημα και μας πήγαν πολλές δεκαετίες πίσω.

Η αποχώρηση από την πολιτική και το τέλος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τελευταία φορά στη Βουλή μίλησε στις 29 Ιουνίου 1981, κατά τη συζήτηση του νόμου για την καθιέρωση της απλής αναλογικής στις Ευρωεκλογές. Μετά την αποχώρησή του από την πολιτική συνέχισε να πηγαίνει καθημερινά στα γραφεία της ΕΔΑ. Στις 26 Σεπτεμβρίου προχώρησε σε δήλωση στήριξης του ΠΑΣΟΚ. Συνάντηθηκε συχνάκις με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ καταδίκασε την εισβολή των Σοβιετικών στην Πολωνία, λέγοντας, ο υπαρκτός σοσιαλισμός είναι σοσιαλισμός ανύπαρκτος. Το φθινόπωρο του 1984 εισήχθη στον Ευαγγελισμό λόγω επιπλοκών με τον διαβήτη και στις 25 Ιανουαρίου 1985 πέθανε στο Νοσοκομείο ΚΑΤ, αφού είχε υποστεί όλο και βαρύτερους ακρωτηριασμούς στο δεξί του πόδι.Η κηδεία του έγινε την επόμενη ημέρα δημοσία δαπάνη με τιμή υπουργού εν ενεργεία από το Α' Νεκροταφείο.[26]

Συγγραφική δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ηλίας Ηλιού ήταν τακτικός συνεργάτης του Νουμά από τον Απρίλιο του 1922 έως τον Ιούνιο του 1923 με ενδιαφέρον τον γαλλική μεταφρασμένη λογοτεχνία, της θεατρική κριτική και την ποίηση. Πρώιμα ταυτίζεται με το κίνημα του δημοτικισμού και χρησιμοποιεί αρκετούς ψυχαρισμούς (βνωμοσύνη, συνεπούεμενα) [27] Στο περιοδικό Ερανιστής στα 1923-1924 με το ψευδώνυμο Επαρχιώτης δημοσιεύει ένα ποίημα και ένα πεζό-σατιρικά κείμενα με τίτλο Εις εαυτόν. Στην εφημερίδα Πολιτεία στις 7 Ιανουαρίου 1925 δημοσιεύει μια ποιητική παρωδία με τίτλο Κεραυνός όπου σχολιάζει τις πολιτικές επιλογές του Γεώργιου Κονδύλη. Με ψευδώνυμο Κ. Βάφης, μιμούμενος ειρωνικά τον Αλεξανδρινό Καβάφη .[28]Από τον Ιούνιο του 1924 ως τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς συνεργάζεται με την εφημερίδα Νέα Λήμνος: με τη χρήση ψευδωνύμων όπως Γκρινιάρης, Ασυρματιστής και Άγιος Ονούφριος θίγει θέματα, όπως η ίδρυση Γυμνασίου στο νησί, η αγροτική αποκατάσταση των προσφύγων.[29]Το 1937 δημοσιεύει σε τέσσερις συνέχειες στο περιοδικό Νεοελληνικά Γράμματα του Δημήτρη Φωτιάδη ένα εκτενές δοκίμιο με τον περιπαιχτικό τίτλο Κουτίων εγκώμιο-σάτιρα της μοντέρνας πολυκατοικίας των Αθηνών. Στη σειρά των εκδόσεων Ζαχαρόπουλος μεταφράζει και σχολιάζει τη Ρητορική του Αριστοτελη, δύλο λόγους του Αισχίνη: Κατά Τιμάρχου και Περί παραπρεσβείας. Η Ρητορική τυπώθηκε σε τρία τεύχη το 1936 και στα 1980-1981 την επεξεργάστηκε εκ νέου μεταφέροντάς την στην δημοτική και πρσθέτωντας στην εισαγωγή μια ομιλία του στη Βουλή τον Δεκέμβριο του 1978 με την ευκαιρία των 2300 ετών από το θάνατο του Αριστοτέλη.[30] Το 1940 εκδίδει ερμηνευτική συνολικά και κατ' άρθρον μονογραφία για το νόμο 2371/1940 περί εργολαβιών δημοσίων έργων με αναφορά στην αγγλική και γαλλική νομολογία.[31]

Κοινωνική δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το καλοκαίρι του 1925 εκλέγεται γραμματεάς στο Διοικητικό Συμβούλιο της Φιλαρμονικής Λήμνου.[32]Το 1931 εκλέγεται αντιπρόεδρος του νεοσύστατου Παλλημνιακού Αθλητικού Ομίλου και ως γραμματέας στην αιρετή δεκαμελή επιτροπή του Παλλημνιακού Ταμείου Εκπαιδευτικής Πρόνοιας (Σεπτέμβριος 1931-Νοέμβριος 1934).[33] Επίσης υπήρξε μέλος της Εταιρίας μελέτης και σχεδιασμού ΕΠΑΝ (Επιστήμη Ανοικοδόμησης του δημοκρατικού Συλλόγου Ελλήνων Επιστημόνων), των Δικηγορικών Συλλόγων Μυτιλήνης και Αθηνών. Πήρε μέρος στα Συνέδρια της Διεθνούς Εταιρίας Δημοκρατικών Νομικών (Βρυξέλλες 1956, Σόφια 1960) και στα Συνέδρια της Οργάνωσης για την αμνηστία στην Ελλάδα (Παρίσι 1960 και 1962).

Αυτοτελή δημοσιεύματα Ηλία Ηλιού[34][Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Η αναθεώρησις των τιμών των εργολαβιών δημοσίων έργων, εκδ. Πυρσού ΑΕ, Αθήνα, 1940
  • εισ. μτφρ. Ηλία Ηλιού, Δημόσιον και Ιδιωτικόν Δίκαιον του καθηγητού του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου Eisenmann, εκδ. Ορίζοντες, Αθήνα, 1953
  • Η αλήθεια για την Κοινή Αγορά, αυτοέκδοση, Αθήνα, 1962
  • Οικονομικοινωνική υποδομή και προσδιορσιμός πολιτικών στόχων, εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα, 1965
  • Η κρίση εξουσίας, εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα, 1966
  • Το Σύνταγμα και η αναθεώρησή του, εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα, 1975
  • Οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εκλδ.Ερμείας, Αθήνα, 1977
  • Το μήνυμα του Θουκιδίδη, εκδ.Κέδρος, Αθήνα, 1980
  • Κριτικά κείμενα για την Τέχνη, 1925-1937, εκδ.Θεμέλιο, Αθήνα, 2005

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.1-2
  2. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.2
  3. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.3
  4. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.4
  5. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.5
  6. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.5-6
  7. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.9
  8. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.11
  9. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.18
  10. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.20
  11. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.21
  12. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.20
  13. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.22
  14. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.23-24
  15. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.24-25
  16. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.25, 28
  17. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.33
  18. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.25
  19. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.35
  20. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.36-37
  21. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.43-45, 47
  22. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.215-216
  23. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.217, 220
  24. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.221
  25. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.222
  26. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.254-255, 257
  27. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.8-9
  28. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.12-13
  29. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.17
  30. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.30-31
  31. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.25
  32. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.17
  33. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.22-23
  34. Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017, σελ.265

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Who's Who 1979" σελ. 205
  • Ηλίας Νικολακόπουλος, Ηλίας Ηλιού, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2017

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]