Ελαιοχώρι Αιτωλοακαρνανίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 39°02′30.97″N 21°08′42.77″E / 39.0419361°N 21.1452139°E / 39.0419361; 21.1452139 Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ελαιοχώρι (αποσαφήνιση)

Ελαιοχώρι
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Ελαιοχώρι
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
ΠεριφέρειαΔυτικής Ελλάδας
ΔήμοςΑμφιλοχίας
Δημοτική ενότηταΜενιδίου
Τοπική κοινότηταΜενιδίου
Γεωγραφία και στατιστική
Γεωγραφικό διαμέρισμαΣτερεάς Ελλάδας
Περιφερειακή ενότηταΑιτωλοακαρνανίας
Υψόμετρο420
Πληθυσμός25 (2011)
Άλλα
Παλαιά ονομασίαΤσακνοχώρι
Ταχ. κωδ.47040
Τηλ. κωδ.+30 26810

Το Ελαιοχώρι, επίσημα Ελαιοχώριον, είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 420 μέτρα[1].

Γεωγραφία - Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Ελαιοχώρι βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας και δίπλα στον Αμβρακικό κόλπο. Απέχει 25 χλμ. Β. από την Αμφιλοχία και 40 χλμ. ΝΑ. από την Άρτα. Στα δυτικά περνάει η Ιονία Οδός και στο ύψος του χωριού υπάρχει η Γέφυρα Ελαιοχωρίου. Σημαντική θεωρείται η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που είναι κτίσμα του 18ου αιώνα[2]. Η παλιά του ονομασία είναι Τσακνοχώρι και έτσι αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1912 στο ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Βαλμάδας. Το 1968 με το ΦΕΚ 311Α - 31/12/1968 μετονομάστηκε σε Ελαιοχώρι[3]. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μενίδι, το Θεριακήσιο, τη Λαγκάδα, τη Συκούλα και το Κατσούλι αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Μενιδίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μενιδίου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 25 κατοίκους[4].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή. Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996, σελ. 97, τομ. 11. 
  2. «ΔΗΜΟΣ ΜΕΝΙΔΙΟΥ». www-ioa.epcon.gr. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2019. 
  3. «ΕΕΤΑΑ-Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης Α.Ε.». www.eetaa.gr. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2019. 
  4. «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού», σελ. 10716 (σελ. 242 του pdf)