Βρουβιανά Αιτωλοακαρνανίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 39°06′29.31″N 21°24′31.37″E / 39.1081417°N 21.4087139°E / 39.1081417; 21.4087139

Βρουβιανά
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Βρουβιανά
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
ΠεριφέρειαΔυτικής Ελλάδας
ΔήμοςΑμφιλοχίας
Δημοτική ενότηταΙνάχου
Γεωγραφία και στατιστική
Γεωγραφικό διαμέρισμαΣτερεάς Ελλάδας
Περιφερειακή ενότηταΑιτωλοακαρνανίας
Υψόμετρο500
Πληθυσμός221 (2011)
Άλλα
Παλαιά ονομασίαΠροβιανά
Ταχ. κωδ.30017
Τηλ. κωδ.+30 26470

Τα Βρουβιανά είναι συνοικισμός του Νέου Χαλκιόπουλου στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 500 μέτρα[1].

Γεωγραφία - Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα Βρουβιανά βρίσκονται στα βορειοανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και δυτικά του Αχελώου ποταμού. Το σημαντικότερο αξιοθέατο είναι στα νοτιοανατολικά του χωριού το πέτρινο γεφύρι της Τέμπλας που ενώνει τον ορεινό Βάλτο με τα χωριά της Δυτικής Ευρυτανίας. Κτίστηκε το 1909 από τον Ηπειρώτη μάστορα Νικόλαο Σούλη, με χρηματοδότηση του Βαλτινού πολιτικού Νικολάου Στράτου[2].

Ονομασία - Διοικητικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το παλιό όνομα του χωριού είναι Προβιανά και έτσι αναφέρονται το 1908 στο ΦΕΚ 28Α - 08/02/1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ιδομένης. Το 1940 διορθώνεται σε Βρουβιανά. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1908 να ανήκει στην τότε κοινότητα Χαλκιοπούλων[3]. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Αυλάκι αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Βρουβιανών που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 221 κατοίκους[4].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή. Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 127, τομ. 25. 
  2. «Γεφύρι Της Τέμπλας | Τα Πέτρινα Γεφύρια της Ελλάδος». www.petrinagefiria.com. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2019. 
  3. «ΕΕΤΑΑ-Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης Α.Ε.». www.eetaa.gr. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2019. 
  4. «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού», σελ. 10715 (σελ. 241 του pdf)