Μαρανέλι Αιτωλοακαρνανίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 38°54′56.41″N 21°21′24.23″E / 38.9156694°N 21.3567306°E / 38.9156694; 21.3567306

Μαρανέλι
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Μαρανέλι
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
ΠεριφέρειαΔυτικής Ελλάδας
ΔήμοςΑμφιλοχίας
Δημοτική ενότηταΙνάχου
Τοπική κοινότηταΜαλεσιάδας
Γεωγραφία και στατιστική
Γεωγραφικό διαμέρισμαΣτερεάς Ελλάδας
Περιφερειακή ενότηταΑιτωλοακαρνανίας
Υψόμετρο190
Πληθυσμός36 (2011)
Άλλα
Ταχ. κωδ.30018
Τηλ. κωδ.+30 26470

Το Μαρανέλι είναι χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 190 μέτρα[1][2].

Γεωγραφία - Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Μαρανέλι βρίσκεται στην κοιλάδα που σχηματίζει ο Ίναχος ποταμός, στη δυτική του πλευρά και απέχει 32 χλμ. ΒΑ.-Α. από την Αμφιλοχία. Βόρεια σε απόσταση περίπου 2 χλμ. είναι το πέτρινο μονότοξο Γεφύρι της Βέργας, μήκους 36 μέτρων, που ενώνει την Πετρώνα (Α.-ΒΑ.) με τη Νέα Μαλεσιάδα (Ν.-ΝΑ.) και το Νέο Χαλκιόπουλο (ΒΑ.)[3]. Κτίστηκε από τον Αλή πασά και έχει το όνομα της κόρης του. Το χωριό αναφέρεται το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Φυτείας, ενώ το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα της κοινότητας Μαλεσιάδας[4]. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Νέα Μαλεσιάδα και τον Άνω Κάμπο αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Μαλεσιάδας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 36 κατοίκους[5].

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή. Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996, σελ. 81, τομ. 21. 
  2. «ΜΑΡΑΝΕΛΙ (Οικισμός) ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑ - GTP». www.gtp.gr. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2019. 
  3. «Γεφύρι Της Βέργας | Τα Πέτρινα Γεφύρια της Ελλάδος». www.petrinagefiria.com. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2019. 
  4. «ΕΕΤΑΑ-Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης Α.Ε.». www.eetaa.gr. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2019. 
  5. «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού», σελ. 10715 (σελ. 241 του pdf)