Δακτυλιοειδής παπαγάλος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Δακτυλιοειδής παπαγάλος
Αρσενικό
Αρσενικό
Θηλυκό
Θηλυκό
Συστηματική ταξινόμηση
Βασίλειο: Ζώα
Συνομοταξία: Χορδωτά
Ομοταξία: Πτηνά (Aves)
Τάξη: Ψιττακόμορφα
Οικογένεια: Πσιτακουλίδες
Γένος: Πσιτακούλα
Είδος: P. krameri
Δακτυλιοειδείς παπαγάλοι

Ο Δακτυλιοειδής παπαγάλος (Psittacula krameri), ή στην Καθομιλουμένη ringneck parakeet (ρινκγ-νεκ πάρακιτ, που σημαίνει "Δακτυλιολαίμικο παπαγαλάκι") είναι μεσαίου μεγέθους παπαγάλος που ανήκει στο γένος Psittacula, της οικογένειας των Ψιττακιδών. Ζει κυρίως στην Αφρική και τη Νότια Ασία και τώρα εισάγεται σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου όπου πρώην παπαγάλοι σε αιχμαλωσία έχουν απελευθερωθεί και εγκλιματιστεί στις αντίστοιχες περιοχές[1] (Πληθυσμοί τους απαντώνται κα εν Ελλάδι.) και εκτρέφονται για το εξωτικό εμπόριο κατοικίδιων ζώων.

Έχει περίπου 40 εκ. μήκος, μαζί με τα φτερά της ουράς. Το κάθε φτερό του έχει άνοιγμα 15 με 17,5 εκ. Και τα δύο φύλα έχουν χαρακτηριστικό πράσινο χρώμα παρατηρείται όμως φυλετικός διμορφισμός καθώς το ενήλικο αρσενικό έχει ένα κόκκινο ή μαύρο δακτύλιο στο λαιμό (Εξ ου και το προσωνύμιο "Ringneck") ενώ τα θηλυκά κ τα νεότερα πουλιά και των δύο φύλων ή δεν έχουν καθόλου τον εν λόγω δακτύλιο ή αυτός έχει χρώμα από ανοιχτό έως σκούρο γκρι. Είναι φυτοφάγος, κάνει ένα χαρακτηριστικό έντονο ήχο και όταν ζει στην αιχμαλωσία μπορεί να μάθει να μιλάει.

Αν και δεν είναι μεταναστευτικό πτηνό μεγάλοι αριθμοί Δακτυλιοειδών παπαγάλων ζουν και σε ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα, και στις Η.Π.Α καθώς πτηνά του είδους που χρησιμοποιούνταν ως κατοικίδια αφού ξέφυγαν από την αιχμαλωσία προσαρμόστηκαν στο νέο περιβάλλον και ζουν ακόμα και μέσα στις πόλεις.[2][3] Αυτά τα παπαγαλάκια έχουν επίσης αποδειχθεί ικανά να ζήσουν σε μια ποικιλία κλιμάτων εκτός της φυσικής τους περιοχής και είναι σε θέση να επιβιώσουν σε χαμηλές χειμερινές θερμοκρασίες στη Βόρεια Ευρώπη.[4] Το είδος αναφέρεται ως λιγότερο ανησυχητικό από τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) επειδή ο πληθυσμός του φαίνεται να αυξάνεται, αλλά η δημοτικότητά του ως κατοικίδιων ζώων και η έλλειψη δημοτικότητας με τους αγρότες έχουν μειώσει τον αριθμό του σε ορισμένα μέρη της ιθαγενούς του περιοχής.[5]

Ταξονομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Δακτυλιοειδής παπαγάλος έχει αναγνωρισμένα τέσσερα υποείδη, με ελάχιστες διαφορές το κάθε ένα. Τα δύο συναντώνται στην Αφρική και τα άλλα δύο στην Ινδία και σε γειτονικές της χώρες. Ειδικότερα:

  1. ο Αφρικανικός Δακτυλιοειδής παπαγάλος (P. k. krameri) ζει στη Γουινέα, στη Σενεγάλη, στην νότια Μαυριτανία, σε περιοχές της Ουγκάντα, στο νότιο Σουδάν και στην Αίγυπτο.
  2. Ο Αβυσσινιακός Δακτυλιοειδής παπαγάλος (P. k. parvirostris) ζει στη βορειοδυτική Σομαλία καθώς και σε περιοχές της Αιθιοπίας και του Σουδάν.

Στην Ασία, και ειδικότερα στην νότια Ινδία, συναντάται ο Ινδικός Δακτυλιοειδής παπαγάλος (P. k. manillensis) ενώ ο Boreal Δακτυλιοειδής παπαγάλος (P. k. borealis) στο Μπαγκλαντές, το Πακιστάν, τη βόρεια Ινδία, το Νεπάλ και τη κεντρική Μπούρμα.

Το όνομα του γένους Psittacula είναι χαϊδευτικό του λατινικού "Psittacus" (Ψιττάκος), που σημαίνει «παπαγάλος», και το "krameri" τιμά τον αυστριακό φυσιολόγο Γουίλελμ Χέινριχ Κράμερ.[6] Επομένως, η επιστημονική τους ονομασία μεταφράζεται στα Ελληνικά ως "Ψιττακούλα η Κραμέρια".

Κατανομή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κάλεσμα του Δακτυλιοειδούς παπαγάλου

Από τον 19ο αιώνα, ο Δακτυλοειδής παπαγάλος έχει αποικίσει με επιτυχία πολλές άλλες χώρες. Αναπαράγεται πιο βόρεια από οποιοδήποτε άλλο είδος παπαγάλου. Έχει καθιερωθεί σε μεγάλη κλίμακα στη Γερμανία, τη Γαλλία, το Βέλγιο, τις Κάτω Χώρες, την Ιταλία και ιδιαίτερα το Ηνωμένο Βασίλειο.[7] Πληθυσμοί του απαντώνται και στην Ελλάδα.

Παπαγάλοι, που τρώνε συσκευασμένους σπόρους

Οικολογία και συμπεριφορά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην άγρια φύση, οι Δακτυλιοειδείς παπαγάλοι τρώνε συνήθως μπουμπούκια, φρούτα, λαχανικά, καρύδια, μούρα και σπόρους. Τα άγρια κοπάδια πετούν επίσης αρκετά μίλια για τροφή σε χωράφια και περιβόλια, προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές.

Στην Ινδία, τρέφονται με δημητριακά, και κατά τη διάρκεια του χειμώνα και με όσπρια. [8] Στην Αίγυπτο κατά την άνοιξη, τρέφονται με μούρα και το καλοκαίρι τρέφονται με χουρμάδες και φωλιάζουν μέσα σε φοίνικες και τρώνε από χωράφια ηλίανθων και καλαμποκιού.

Σε αιχμαλωσία, τα Δακτειλιοειδή παπαγαλάκια θα πάρουν μια μεγάλη ποικιλία τροφίμων και μπορούν να τρέφονται με διάφορα φρούτα, λαχανικά, σφαιρίδια, σπόρους και ακόμη και μικρές ποσότητες μαγειρεμένου κρέατος για πρωτεΐνες. Τα έλαια, τα άλατα, η σοκολάτα, το αλκοόλ και άλλα συντηρητικά πρέπει να αποφεύγονται.[9][10]

Ζευγάρι

Αναπαραγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ζευγαρώνουν από Σεπτέμβριο έως Δεκέμβριο. Δεν έχουν συντρόφους και συχνά αναπαράγονται με άλλο σύντροφο κατά την επόμενη περίοδο αναπαραγωγής. Κατά τη διάρκεια αυτής της ψυχρής περιόδου, επιλέγουν και υπερασπίζονται τοποθεσίες φωλιών, αποφεύγοντας έτσι τον ανταγωνισμό για τοποθεσίες με άλλα πουλιά. Η διατροφή των χειμερινών καλλιεργειών μπιζελιών παρέχει στα θηλυκά θρεπτικά συστατικά απαραίτητα για την παραγωγή αυγών. Από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο, φροντίζουν τα μικρά τους. Οι πετούμενοι νεοσσοί είναι έτοιμοι να φύγουν από τη φωλιά πριν από τον μουσώνα.[11]

Μπλε

Πτηνοτροφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νεοσσοί

Οι δακτυλιοειδείς παπαγάλοι είναι δημοφιλείς ως κατοικίδια ζώα και έχουν μακρά ιστορία στην πτηνοτροφία. Οι αρχαίοι Έλληνες κράτησαν τα ινδικά υποείδη P. krameri manillensis, και οι αρχαίοι Ρωμαίοι κράτησαν τα αφρικανικά υποείδη P. krameri krameri. Οι χρωματικές μεταλλάξεις του ινδικού υποείδους έχουν γίνει ευρέως διαθέσιμες τα τελευταία χρόνια.[12] Μία μεταλλαγή μορφής μπλε χρώματος του παπαγάλου διατηρείται επίσης συνήθως στην πτηνοτροφία. Τα πουλιά που εμφανίζουν αυτή τη μετάλλαξη έχουν ανοιχτό μπλε φτερά αντί για πράσινα και δεν έχουν τους δακτυλίους των φυσιολογικών ομολόγων τους.

Μίμιση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ομίλων δακτυλιοειδής παπαγάλος (ηχητικό αρχείο)

Τόσο τα αρσενικά όσο και τα θηλυκά έχουν τη δυνατότητα να μιμούνται την ανθρώπινη ομιλία. Πρώτον, το πουλί ακούει τα περίχωρά του και στη συνέχεια αντιγράφει τη φωνή του ανθρώπινου ομιλιτή. Μερικοί άνθρωποι μεγαλώνουν στο χέρι νεοσσούς του είδους για αυτόν τον σκοπό. Τέτοιοι παπαγάλοι στη συνέχεια γίνονται αρκετά ήσυχοι και δεκτικοί στη μάθηση.[13] Εκτιμάται ότι μπορούν να μάθουν μέχρι 250 λέξεις, ή να σχηματίσουν ακόμη και και εκφράσεις.[14]

Ελεύθερη θηλυκιά

Ελεύθερα πτηνά εκτός του του φυσικού τους περιβάλλοντός τους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως ένα δημοφιλές είδος κατοικίδιου ζώου, κυκλοφόρησε σε ένα ευρύ φάσμα πόλεων σε όλο τον κόσμο, δίνοντάς του ένα περιβάλλον με λίγους θηρευτές όπου η προτιμώμενη διατροφή σπόρων, ξηρών καρπών, φρούτων και μούρων είναι διαθέσιμη από προαστιακούς κήπους και τροφοδότες πουλιών . Οι προσαρμογές του στους κρύους χειμώνες στους πρόποδες των Ιμαλαΐων του επιτρέπουν να αντέχει εύκολα στις ευρωπαϊκές χειμερινές συνθήκες.[2] Έχει δημιουργήσει ελεύθερους (feral) πληθυσμούς σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, τη Νότια Αφρική και την Ιαπωνία. Υπάρχουν επίσης φαινομενικά σταθεροί πληθυσμοί στις ΗΠΑ (Φλόριντα, Καλιφόρνια και Χαβάη) και μικροί αυτοσυντηρούμενοι πληθυσμοί στην Άγκυρα, την Σμύρνη, την Κωνσταντινούπολη (συγκεντρωμένα σε πάρκα), την Τύνιδα, την Τρίπολη Λιβύης και την Τεχεράνη (συγκεντρωμένα στη βόρεια πλευρά της πόλης). Βρίσκεται επίσης σε όλο τον Λίβανο, το Ισραήλ, το Ιράν, τα ΗΑΕ, το Μπαχρέιν, το Κατάρ και το Ομάν. Ένας μικρός αριθμός διαφυγόντων πτηνών είναι παρόντες στην Αυστραλία.[15]

Οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί καθιερώθηκαν στα μέσα έως τα τέλη του 20ού αιώνα. Τα δείγματα σε αυτούς τους πολιτογραφημένους πληθυσμούς αντιπροσωπεύουν συχνά ενδο-ειδικά υβρίδια, αρχικά μεταξύ διαφορετικών αριθμών (ανάλογα με την τοποθεσία) του υποείδους manillensis, borealis[εκκρεμεί παραπομπή] ή / και (σε μικρότερο βαθμό) krameri μαζί με ορισμένα δια-ειδικά υβρίδια με το φυσικοποιημένο Psittacula eupatria (Αλεξανδρινό παπαγαλάκι).[16]

Όπου παρουσιάζονται, τα δακτυλιοειδή παπαγαλάκια μπορεί να επηρεάσουν τη φυσική βιοποικιλότητα και την ανθρώπινη οικονομία και ευεξία.[17][18]

Ελλάδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην Ελλάδα, εκτός από τα απελευθερωμένα κατοικίδια, συναντώνται και παπαγάλοι, οι οποίοι απελευθερώθηκαν από αεροπλάνο που τους μετέφερε. Άρχισαν να αναπαράγονται στο πάρκο του Παλαιού Φαλήρου και βρίσκουν καταφύγιο καταφύγιο στον Εθνικό κήπο, το Πεδίον του Άρεως, το πάρκο της Χωροφυλακής, στο Πάρκο Τρίτση, αλλά και σε άλλες περιοχές. Οι παπαγάλοι αυτοί δεν κατόρθωσαν να συμβιώσουν με ανθρώπους σε αιχμαλωσία, και έτσι απελευθερώθηκαν εκ νέου.[3]

Ηνωμένο Βασίλειο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υπάρχει ένας αυξανόμενος πληθυσμός άγριων παπαγαλακίων στη Μεγάλη Βρετανία, ο οποίος επικεντρώνεται στα προάστια του Λονδίνου και στις εγχώριες χώρες της Νοτιοανατολικής Αγγλίας.[19] Οι αριθμοί παπαγάλων ήταν οι υψηλότεροι στα νοτιοδυτικά του Λονδίνου, αν και ο πληθυσμός έχει εξαπλωθεί γρήγορα, και μεγάλα κοπάδια πουλιών μπορούν να παρατηρηθούν σε μέρη όπως το Κρύσταλ Παλάς Παρκ, το πάρκο Μπάτερσι, το Μπάκχαρστ Χιλ, το Ρίτσμοντ Παρκ, το Γουίμπλετον Κόμμον, το Γκρίνουιτς Παρκ, και Χάμπστιντ Χιθ, καθώς και Σάρρεϋ και Μπέρκσαϊρ. Ελεύθερα παπαγαλάκια έχουν επίσης παρατηρηθεί στα Άμπεϊ Παρκ, Μπόσταλ Χιθ, Μπόσταλ Γουντς και Πλάμπστιν Κόμμον. Ο χειμώνας του 2006 είχε τρία ξεχωριστά σημεία ξεκούρασης πουλιών, περίπου 6000 έκαστος γύρω από το Λονδίνο.[20] Ένας μικρότερος πληθυσμός εμφανίζεται γύρω από το Μάργκεϊτ,, το Μπρόουντστέϊρς και το Ράμσκγκεϊτ Κεντ. Υπάρχει επίσης ένας καθιερωμένος πληθυσμός στα βορειοανατολικά του Λονδίνου στο Έσσεξ στο Λούγκτον και στο Χέντον Μπόις από το Έππινγκ Φόρεστ. Αλλού στη Βρετανία, μικρότεροι ελεύθεροι πληθυσμοί έχουν καθιερωθεί από καιρό σε καιρό (π.χ., στο Σέφτον Παρκ και στο Γκρίνμπανκ Παρκ στο Λίβερπουλ, στο Στάντλαντ και στο Σβάινεϊτζ Ντόρσετ, στο Κένινγκστον Γκάρντενς, στο Νόττινγκχαμ, στο νότιο Μάντσεστερ και ακόμη και στο βορρά του Εδιμβούργου).[21] Έχει προταθεί ότι οι ελεύθεροι παπαγάλοι θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο πληθυσμούς ιθαγενών βρετανικών πτηνών και ότι το δακτυλιοειδές παπαγαλάκι θα μπορούσε ακόμη και να θανατωθεί ως αποτέλεσμα,[22] αν και αυτό δεν συνιστάται από οργανισμούς διατήρησης.[23] Ένα σημαντικό γεωργικό παράσιτο σε τοποθεσίες όπως η Ινδία, από το 2011 ο πληθυσμός του παπαγαλακίου αυξήθηκε ραγδαία, αλλά περιορίζεται γενικά σε αστικές περιοχές στη νότια Αγγλία.[24]

Στο Ηνωμένο Βασίλειο και ειδικά στο Λονδίνο, τα παπαγαλάκια αντιμετωπίζουν την αρπαγή από γηγενή αρπακτικά πουλιά και κουκουβάγιες, όπως τον Πετρίτη (Falco peregrinus), το Δεντρογέρακο (F. subbuteo) και τον Χουχουριστή (Strix aluco).

Ολλανδία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις Κάτω Χώρες, ο άγριος πληθυσμός στις τέσσερις μεγαλύτερες αστικές περιοχές (Άμστερνταμ, Ρότερνταμ, Ουτρέχτη και ειδικά στη Χάγη) υπολογίστηκε σε 10.000 πτηνά το 2010, σχεδόν διπλάσιο από τον αριθμό των πτηνών που υπολογίστηκε το 2004.[25]

Βέλγιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υπάρχει επίσης ένας ελεύθερος πληθυσμός στο Βέλγιο, με περίπου 5.000 ζευγάρια να εκτιμώνται στις Βρυξέλλες.[26] Αυτά προέρχονται από έναν αρχικό πληθυσμό που απελευθερώθηκε το 1974 από τον ιδιοκτήτη του Meli Zoo and Attraction Park κοντά στο Atomium που ήθελε να κάνει τις Βρυξέλλες πιο πολύχρωμες.[27]

Γερμανία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη Γερμανία, αυτά τα πουλιά βρίσκονται κατά μήκος του Ρήνου σε όλες τις μεγάλες αστικές περιοχές όπως η Κολωνία, το Ντίσελντορφ (περίπου 800 πουλιά),[28] στη Βόννη, στο Λούντβιχσχαφεν, στη Χαϊδελβέργη και στο Σπέιερ, στο Βισμπάντεν και στο Μάιντς, και στο Βορμς.

Ιαπωνία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υπάρχει ένας ελεύθερος πληθυσμός των πουλιών και στην Ιαπωνία. Στη δεκαετία του 1960 πολλοί Ιάπωνες έγιναν ιδιοκτήτες κατοικίδιων ζώων για πρώτη φορά και το παπαγαλάκι εισήχθη ευρέως ως κατοικίδιο. Μερικοί παπαγάλοι διέφυγαν ή απελευθερώθηκαν και σχηματίστηκαν πληθυσμοί σε όλη τη χώρα. Μέχρι τη δεκαετία του 1980 θα μπορούσαν να βρεθούν ομάδες στο Τόκιο, την Οζάκα, τη Ναγκόγια, το Νιιγκάτα και το Κιούσου. Μερικές ομάδες από τότε εξαφανίστηκαν, αλλά από το 2009 υπήρχε ένας μεγάλος πληθυσμός που κατοικούσε στην κεντρική πανεπιστημιούπολη του Ινστιτούτου Τεχνολογίας του Τόκιο στο Ookayama, μαζί με μικρές ομάδες στο Μαεμπάσι και στην πόλη Τσίμπα.[29][30][31][32]

Άλλα κράτη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άλλοι πληθυσμοί βρίσκονται γύρω από το Παρίσι, τη Ρώμη - ιδίως στους κήπους του Palatine Hill, στα δέντρα του Trastevere και του Janiculum και στη Villa Borghese, στο Orto Botanico di Palermo στο Παλέρμο, στη Γένοβα,[33] στη Βαρκελώνη και στη Λισαβόνα.[34]

Υπάρχει ένας πληθυσμός αναπαραγωγής στο νησί της Μαδέρας, στην Πορτογαλία.[35]

Γενικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μια πανευρωπαϊκή καταμέτρηση πραγματοποιήθηκε το 2015 και βρήκε 85.220 δακτυλιοειδείς παπαγάλους σε 10 ευρωπαϊκές χώρες.[36]

Χώρα Αριθμός
Βέλγιο 10.800
Γαλλία 7.250
Γερμανία 10.960
Ελλάδα 1.000
ΗΒ 31.100
Ισπανία 3.000
Ιταλία 9.170
Ολλανδία 10.100
Πορτογαλία 800
Τουρκία 1.040

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Indian και African Ringneck | Papagaloi.eu». | Papagaloi.eu |. 9 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2020. 
  2. 2,0 2,1 «How do parakeets survive in the UK?» (στα αγγλικά). 2007-03-22. http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/magazine/6478911.stm. Ανακτήθηκε στις 2020-11-16. 
  3. 3,0 3,1 «Πως οι εξωτικοί πράσινοι παπαγάλοι μετανάστευσαν κατά λάθος στην Ελλάδα και έστησαν αποικίες σε όλη την Αττική. Είναι "φωνακλάδες" και δεν αντέχουν τα κλουβιά - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ». www.mixanitouxronou.gr. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2020. 
  4. «Ring Necked Parakeets in the UK». The RSPB (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2020. 
  5. International), BirdLife International (BirdLife (1 Οκτωβρίου 2016). «IUCN Red List of Threatened Species: Psittacula krameri». IUCN Red List of Threatened Species. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2020. 
  6. Jobling, James A. (2010). The Helm dictionary of scientific bird names : from aalge to zusii. London: Christopher Helm. ISBN 978-1-4081-3326-2. 659731768. 
  7. Pârâu, Liviu G.; Strubbe, Diederik; Mori, Emiliano; Menchetti, Mattia; Ancillotto, Leonardo; Kleunen, André van; White, Rachel L.; Luna, Álvaro και άλλοι. (2016-04-27). «Rose-ringed Parakeet Psittacula krameri Populations and Numbers in Europe: A Complete Overview» (στα αγγλικά). The Open Ornithology Journal 9 (1): 1–13. doi:10.2174/1874453201609010001. ISSN 1874-4532. https://openornithologyjournal.com/VOLUME/9/PAGE/1/. 
  8. Sailaja, R., Kotak, V. C., Sharp, P. J., Schmedemann, R., Haase, E. (1988). Environmental, dietary, and hormonal factors in the regulation of seasonal breeding in free-living female Indian rose-ringed parakeets (Psittacula krameri). Hormones and Behavior 22 (4): 518–527.
  9. «Feeding Your Indian Ringneck or Asiatic Parrot | IndianRingneck.com» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2020. 
  10. «Indian Ring-Necked Parakeet Personality, Food & Care – Pet Birds by Lafeber Co». Lafeber® Pet Birds (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2020. 
  11. Krishnaprasadan, T. N., Kotak, V. C., Sharp, P. J., Schmedemann, R., Haase, E. (1988). Environmental and hormonal factors in seasonal breeding in free-living male Indian rose-ringed parakeets (Psittacula krameri). Hormones and Behavior 22 (4): 488–496.
  12. Alderton, David (2003). The Ultimate Encyclopedia of Caged and Aviary Birds. London, England: Hermes House. σελίδες 189–190. ISBN 1-84309-164-X. 
  13. «Rose-Ringed Parakeet». Calm Zoo. 20 Δεκεμβρίου 1977. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2020. 
  14. «Παπαγάλοι ρίνγκνεκ - Indian ringneck (Psittacula krameri)». PetBirds. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2020. 
  15. Krishnaprasadan, T. N., Kotak, V. C., Sharp, P. J., Schmedemann, R., Haase, E. (1988). Environmental and hormonal factors in seasonal breeding in free-living male Indian rose-ringed parakeets (Psittacula krameri). Hormones and Behavior 22 (4): 488–496.
  16. Ancillotto, Leonardo; Strubbe, Diederik; Menchetti, Mattia; Mori, Emiliano (2016-02). «An overlooked invader? Ecological niche, invasion success and range dynamics of the Alexandrine parakeet in the invaded range» (στα αγγλικά). Biological Invasions 18 (2): 583–595. doi:10.1007/s10530-015-1032-y. ISSN 1387-3547. http://link.springer.com/10.1007/s10530-015-1032-y. 
  17. Menchetti, M.; Mori, E. (2014-07-03). «Worldwide impact of alien parrots (Aves Psittaciformes) on native biodiversity and environment: a review» (στα αγγλικά). Ethology Ecology & Evolution 26 (2-3): 172–194. doi:10.1080/03949370.2014.905981. ISSN 0394-9370. http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/03949370.2014.905981. 
  18. Angelici, Francesco M. (2016). Problematic wildlife : a cross-disciplinary approach. Cham: Springer. ISBN 3-319-22246-5. 933442954. 
  19. Attenborough, D. 198. The Life of Birds. p.298. BBC (ISBN 0563-38792-0)
  20. London Bird Report 2006. London Natural History Society. 2006. σελ. 93. ISBN 978-0-901009-22-7. 
  21. «Parakeets mystery is causing a bit of a flap». www.scotsman.com (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2020. 
  22. «Parakeet 'threat' to native birds» (στα αγγλικά). 2007-03-22. http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/england/6478815.stm. Ανακτήθηκε στις 2020-11-16. 
  23. «Ring Necked Parakeets in the UK». The RSPB (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2020. 
  24. Rosenthal, Elisabeth (2011-05-13). «British Parakeet Boom Is a Mystery, and a Mess (Published 2011)» (στα αγγλικά). The New York Times. ISSN 0362-4331. https://www.nytimes.com/2011/05/14/science/earth/14parakeet.html. Ανακτήθηκε στις 2020-11-16. 
  25. Aantal halsbandparkieten in Nederland verdubbeld
  26. «Halsbandparkieten». De Standaard (στα Ολλανδικά). Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2020. 
  27. «Invasive Alien Species in Belgium: Psittacula krameri». ias.biodiversity.be. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2020. 
  28. Düsseldorf, Landeshauptstadt. «Seite nicht gefunden». www.duesseldorf.de (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2020. 
  29. Gardener, Alice Feral parakeets March 19, 2009 Japan Times Retrieved March 2, 2017
  30. Rao, Mallika You Might Not Know It, But Parakeets Have Invaded The Skies Of Tokyo July 10, 2014 Huffington Post Retrieved April 11, 2017
  31. Brooks, Raglan Tokyo's Got a Parrot Problem November-December 2014 Auburn Retrieved March 2, 2017
  32. Kail, Ellyn EERIE PHOTOS OF FERAL PARROTS IN TOKYO August 22, 2014 Featureshoot Retrieved March 2, 2017
  33. «Genova web news». Comune di Genova | Sito Istituzionale (στα Ιταλικά). 12 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2020. 
  34. Geraldes, Helena (25 December 2011). «Que misteriosas aves verdes e estridentes são estas que invadiram Lisboa». Público. http://www.publico.pt/Sociedade/que-misteriosas-aves-verdes-e-estridentes-sao-estas-que-invadiram-lisboa-1526430. Ανακτήθηκε στις 25 December 2011. 
  35. «Introduced population of ring-necked parakeets Psittacula krameri in Madeira Island, Portugal – Call for early action - Rocha et al - Management of Biological Invasions (2020) Volume 11, Issue 3: 576–587 - DOI 10.3391/mbi.2020.11.3.15» (PDF). 
  36. Pârâu, Liviu & Strubbe, Diederik & Mori, Emiliano & Menchetti, Mattia & Ancillotto, Leonardo & van Kleunen, André & White, Rachel & Luna, Álvaro & Hernández-Brito, Dailos & Le Louarn, Marine & Clergeau, Philippe & Albayrak, Tamer & Franz, Detlev & Braun, Michael & Schroeder, Julia & Wink, Michael (2016). «Rose-ringed Parakeet Populations and Numbers in Europe: A Complete Overview.». The Open Ornithology Journal 9: 1–13. doi:10.2174/1874453201609010001. 
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Rose-ringed parakeet της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).