Κατάρ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 25°16′10″N 51°12′46″E / 25.2695°N 51.2128°E / 25.2695; 51.2128

Κράτος του Κατάρ
دولة قطر

Σημαία

Εθνόσημο
Η θέση του Κατάρ (σκούρο πράσινο)
και μεγαλύτερη πόλη Ντόχα
25°17′N 51°32′E / 25.283°N 51.533°E / 25.283; 51.533 (Ντόχα)
Αραβικά
Απόλυτη Μοναρχία
Σεΐχης Ταμίμ μπιν
Χαμάντ αλ Θανί

Σεΐχης Αμπντάλα μπιν
Νασέρ αλ Χαλίφα Αλ Θανί
Ανεξαρτησία
από το Ην. Βασίλειο
Ισχύον Σύνταγμα

3 Σεπτεμβρίου 1971
9 Ιουνίου 2005
 • Σύνολο
 • % Νερό
 • Σύνορα
Ακτογραμμή

11.627[1] km2 (163η)
Αμελητέο
60 km
563 km
Πληθυσμός
 • Εκτίμηση 1-2017 
 • Απογραφή 2008 
 • Πυκνότητα 

2.576.181[2] (142η) 
1.448.446[3]  
221,6 κατ./km2 (61η) 
Α.Ε.Π. (PPP)
 • Ολικό  (2016)
 • Κατά κεφαλή 

329,161 δισ. $[4]  
127.659 $[4]  
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)
 • Ολικό  (2016)
 • Κατά κεφαλή 

156,734 δισ. $[4]  
60.786 $[4]  
ΔΑΑ (2015) Αύξηση 0,856 [5] (33η) – πολύ υψηλός
Νόμισμα Ριάλ Κατάρ (QAR)
AST (UTC +3)
ISO 3166-1 QA
Internet TLD .qa
Οδηγούν από δεξιά
Κωδικός κλήσης +974

Το Κράτος του Κατάρ είναι ένα ανεξάρτητο εμιράτο της Μέσης Ανατολής, που καταλαμβάνει τη χερσόνησο Κατάρ, επί της ανατολικής ακτής της Αραβίκής Χερσονήσου, στον Αραβικό ή Περσικό Κόλπο. Έχει έκταση 11.627[1] τ.χλμ. και πληθυσμό (142η στον κόσμο) 2.576.181[2] κατοίκους, σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2017. Πλούσιο σε πετρελαιοπηγές, έχει ένα από τα υψηλότερα κατά κεφαλή εισοδήματα στον κόσμο. Ένας πορθμός του Περσικού Κόλπου χωρίζει το Κατάρ από την κοντινή νησιωτική χώρα του Μπαχρέιν.

Μετά την Οθωμανική κυριαρχία, το Κατάρ έγινε Βρετανικό προτεκτοράτο στις αρχές του 20ού αιώνα, μέχρις ότου απέκτησε ανεξαρτησία το 1971. Από τις αρχές του 19ου αιώνα, το Κατάρ κυβερνιέται από τον Οίκο των Αλ Θανί. Ο Σεΐχης Τζασίμ μπιν Μοχαμέντ αλ Θανί ήταν ο ιδρυτής του Κράτους του Κατάρ.Το Κατάρ είναι κληρονομική νομαρχία και ο ηγέτης είναι ο Εμίρης Ταμίμ μπιν Χαμάντ. Σχετικά με το πολίτευμα, το εάν η χώρα είναι συνταγματική[6][7] ή απόλυτη μοναρχία[8][9][10][11] είναι θέμα γνώμης. Το 2003, το σύνταγμα εγκρίθηκε με συντριπτική πλειοψηφία, καθώς περίπου το 98% των ψηφοφόρων ψήφισαν υπέρ.[12][13] Στις αρχές του 2017, ο συνολικός πληθυσμός του Κατάρ ανερχόταν στα 2,6 εκατομμύρια, οι οποίοι αποτελούνταν από 313,000 πολίτες του Κατάρ και 2,3 εκατομμύρια μετανάστες.[14]

Το Κατάρ είναι μια οικονομία υψηλού εισοδήματος, έχοντας τα τρίτα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου και μεγάλα αποθέματα πετρελαίου.[15] Η χώρα έχει το μεγαλύτερο κατά κεφαλή εισόδημα στον κόσμο. Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, το Κατάρ είναι μια χώρα πολύ υψηλής ανθρώπινης ανάπτυξης και το πιο προχωρημένο Αραβικό κράτος στην ανθρώπινη ανάπτυξη.[16] Το Κατάρ είναι σημαντική δύναμη στον αραβικό κόσμο, υποστηρίζοντας οικονομικά αρκετές ομάδες ανταρτών κατά την διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης. Επίσης, το Αλ Τζαζίρα, ειδησεογραφικό δίκτυο δορυφορικής τηλεόρασης, έχει την έδρα του στο Κατάρ.[17][18][19] Για το μέγεθός του, το Κατάρ ασκεί δυσανάλογα μεγάλη επιρροή στον κόσμο, και έχει αναγνωριστεί ως μέση δύναμη.[20][21] Επίσης, το Κατάρ θα διοργανώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2022, και θα είναι η πρώτη Αραβική χώρα που θα διοργανώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο.[22]

Ετυμολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το όνομα, (Qatara), πιστεύεται ότι αναφέρεται στην πόλη της Ζουμπάρα, ένα σημαντικό εμπορικό λιμάνι στην περιοχή κατά την αρχαιότητα. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, ένας Ρωμαίος συγγραφέας, κατέγραψε την παλαιότερη αναφορά που σχετιζόταν με τους κατοίκους της Χερσονήσου γύρω στα μέσα του 1ου αιώνα μ.Χ., αναφέροντάς τους ως Catharrei, μια ονομασία που μπορεί να προέρχεται από το όνομα ενός προεξέχοντος τοπικού οικισμού.[23][24] Έναν αιώνα αργότερα, ο Πτολεμαίος δημιούργησε τον πρώτο γνωστό χάρτη που εμφάνιζε την χερσόνησο, αναφέροντας το ως Κατάρα.[24][25] Ο χάρτης ανέφερε επίσης μια πόλη που ονομαζόταν ''Καντάρα'', στα ανατολικά της χερσονήσου.[26] Ο όρος ''Κατάρα'' (ή εναλλακτικώς, Cataraei)[27] χρησιμοποιόταν αποκλειστικά μέχρι τον 18ο αιώνα, καθώς μετά ο όρος 'Katara' έγινε η πιο κοινά χρησιμοποιούμενη ονομασία της χώρας.[26] Τελικά, η σύγχρονη παράγωγη λέξη ''Κατάρ'' υιοθετήθηκε ως το όνομα της χώρας.[26]

Στα πρότυπα Αραβικά, το όνομα προφέρεται ˈqɑtˤɑr, ενώ στην τοπική διάλεκτο προφέρεται ˈɡitˤar.

Διοικητικές διαιρέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κύριο λήμμα: Δήμοι του Κατάρ
Οι δήμοι του Κατάρ από το 2004

Από το 2004, το Κατάρ διαιρείται σε εφτά δήμος (αραβικά: μπαλαντίγια).[28]

  1. Μαντινάτ ας-Σαμάλ
  2. Αλ Χορ
  3. Ουμμ Σαλάλ
  4. Αλ Ντάαγιεν
  5. Αλ Ραγιάν
  6. Ντόχα
  7. Αλ Ουάκρα

Για στατιστικούς λόγους, το 2010 οι δήμοι διαιρούνταν περαιτέρω μέσω 98 ζωνών.[29] Οι ζώνες διαιρούνταν περαιτέρω σε οικοδομικά τετράγωνα.[30]

Γεωγραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ερημική ακτή
Ερημικό τοπίο στο Κατάρ

Η χερσόνησος του Κατάρ έχει μήκος 160 χιλιόμετρα και διεισδύει στον Περσικό Κόλπο, βόρεια της Σαουδικής Αραβίας. Βρίσκεται ανάμεσα στα γεωγραφικά μήκη 24° και 27° βόρεια και γεωγραφικά πλάτη 50° και 52° ανατολικά. Η χώρα αποτελείται από μια άνυδρη πεδιάδα η οποία καλύπτεται με άμμο. Το ψηλότερο σημείο της χώρας είναι το Κουραΐν Αμπού αλ Μπαούλ, με ύψος 103 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας[31], στην περιοχή Τζεμπέλ Ντουκχάν στα δυτικά. Στην περιοχή Τζεμπέλ Ντουκχάν βρίσκονται τα κυριότερα αποθέματα πετρελαίου της χώρας. Στα νοτιοανατολικά βρίσκεται η Χορ αλ Ανταΐντ (εσωτερική θάλασσα), μια περιοχή με αμμόλοφους η οποία περιβάλλει έναν όρμο του Περσικού Κόλπου. Οι χειμώνες είναι ήπιες και τα καλοκαίρια πολύ ζεστά και υγρά.

Βιοποικιλότητα και περιβάλλον[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δείτε επίσης: Άγρια ζωή του Κατάρ
Στρουθοκάμηλοι στο Κατάρ

Το Κατάρ υπέγραψε την Σύμβαση για την Βιολογική Ποικιλότητα του Ρίο στις 11 Ιουνίου 1992 και έγινε μέλος της σύμβασης στις 21 Αυγούστου του 1996.[32] Μετά, παρήγαγε ένα Σχέδιο Δράσης και Στρατηγικής της Βιοποικιλότητας, το οποίο έγινε αποδεκτό από το συνέδριο στις 18 Μαΐου 2005.[33] Μέχρι σήμερα, 142 είδη μυκήτων έχουν καταγραφεί από το Κατάρ.[34] Ένα βιβλίο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα από το Υπουργείο Περιβάλλοντος, περιέχει έγγραφα σχετικά με τους μύκητες, βασισμένο σε έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί από μια διεθνή ομάδα επιστημόνων και άλλων συνεργατών.[35]

Για δύο δεκαετίες, το Κατάρ είχε τους μεγαλύτερες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, με 49.1 μετρικούς τόνους ανά κάτοικο το 2008.[36] Οι Καταριανοί καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες νερού την ημέρα, χρησιμοποιώντας περίπου 400 λίτρα.[37]

Το 2008, το Κατάρ ξεκίνησε το Εθνικό Όραμα 2030, με την περιβαλλοντική ανάπτυξη να είναι ένας από τους τέσσερις κύριους στόχους του Κατάρ για τις επόμενες δύο δεκαετίες. Το Εθνικό Όραμα σκοπεύει στην ανάπτυξη βιώσιμων εναλλακτικών στην ενέργεια βασισμένη στο πετρέλαιο για την διατήρηση του τοπικού και παγκόσμιου περιβάλλοντος.[38]

Κλίμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κλιματικά δεδομένα Κατάρ
Μήνας Ιαν Φεβ Μαρ Απρ Μαι Ιουν Ιουλ Αυγ Σεπ Οκτ Νοε Δεκ Έτος
Μέση Υψηλότερη° C (°F) 22
(72)
23
(73)
27
(81)
33
(91)
39
(102)
42
(108)
42
(108)
42
(108)
39
(102)
35
(95)
30
(86)
25
(77)
Μέση Χαμηλότερη °C (°F) 14
(57)
15
(59)
17
(63)
21
(70)
27
(81)
29
(84)
31
(88)
31
(88)
29
(84)
25
(77)
21
(70)
16
(61)
Κατακρημνίσεις mm (ίντσες) 12,7 17,8 15,2 7,6 2,5 0
(0)
0
(0)
0
(0)
0
(0)
0
(0)
2,5 12,7 71
Πηγή: http://us.worldweatheronline.com/doha-weather-averages/ad-dawhah/qa.aspx

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Κατάρ αναγνωρίσθηκε ως ανεξάρτητο κράτος στις 3 Σεπτεμβρίου του 1971, ως καταληκτική ημερομηνία της από 3 Νοεμβρίου 1916 διμερούς συνθήκης φιλίας μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Κατάρ.

Πολιτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κύριο λήμμα: Πολιτική του Κατάρ

Το Κατάρ είναι συνταγματική μοναρχία που κυβερνάται από τον Οίκο των Αλ Θανί.[39][40] Η δυναστεία Αλ Θανί κυβερνάει το Κατάρ σχεδόν δύο αιώνες, από την ίδρυση του βασιλικού οίκου το 1825.Το 2003, το Κατάρ υιοθέτησε ένα σύνταγμα που παρείχε την άμεση εκλογή των 30 από τα 45 μέλη του Νομοθετικού Συμβουλίου.[41][42] Το σύνταγμα εγκρίθηκε με συντριπτική πλειοψηφία, όπου σχεδόν το 98% των ψηφοφόρων ψήφισε υπέρ.

Ο όγδοος Εμίρης του Κατάρ είναι ο Ταμίμ μπιν Χαμάντ, του οποίου ο πατέρας του, ο Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θανί παραιτήθηκε υπέρ του γιου στις 25 Ιουνίου του 2013.[43] Ο ανώτατος καγκελάριος έχει την αποκλειστική εξουσία του διορισμού και της απομάκρυνσης του πρωθυπουργού και των υπουργών. Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί αποτελούν το Συμβούλιο των Υπουργών, που είναι η ανώτατη εκτελεστική αρχή στην χώρα.[44] Επίσης, το Συμβούλιο των Υπουργών εισάγει την νομοθεσία. Οι νόμοι και τα διατάγματα που προτείνονται από το Συμβούλιο των Υπουργών αναφέρονται στο Συμβουλευτικό Συμβούλιο (Ματζιλίς Αλ Σούρα) για συζήτηση, μετά την υποβολή τους στον Εμίρη για επικύρωση.[44] Η Συμβουλευτική Συνέλευση έχει περιορισμένη νομοθετική αρμοδιότητα, αλλά ο Εμίρης έχει την τελευταία λέξη σε όλα τα ζητήματα. Η τρέχουσα συνέλευση αποτελείται από μέλη διορισμένα από τον Εμίρη, καθώς δεν έχουν πραγματοποιηθεί νομοθετικές εκλογές από το 1970, όπου μέχρι τότε υπήρχαν τμηματικές εκλογές στο σώμα. Οι νομοθετικές εκλογές έχουν αναβληθεί τουλάχιστον μέχρι το 2019.[45]

Ο Καταριανός νόμος δεν απαγορεύει την ίδρυση πολιτικών σωμάτων ή εμπορικών ενώσεων.[46]

Δημογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άποψη της Ντόχα
Άποψη της Ντόχα

Ο αριθμός των ανθρώπων στο Κατάρ κυμαίνεται σημαντικά ανάλογα με την εποχή, από τότε που ο πληθυσμός της χώρας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τους εργάτες-μετανάστες. Στις αρχές του 2017, ο συνολικός πληθυσμός του Κατάρ ήταν 2.6 εκατομμύρια, από τους οποίους οι 313,000 είναι πολίτες του Κατάρ (12%) και οι υπόλοιποι 2.3 εκατομμύρια ήταν μετανάστες. Οι μη-Άραβες ξένοι κάτοικοι αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας, με τους Ινδούς να αποτελούν την μεγαλύτερη κοινότητα, αριθμώντας 650,000 ανθρώπους το 2017. Αυτοί ακολουθούνται από 350,000 Νεπαλέζους, 280,000 Μπανγκλαντεσιανούς, 260,000 Φιλιππινέζους, 200,000 Αιγύπτιους, 145,000 Σριλανκέζους, 125,000 Πακιστανούς και από πολλές άλλες εθνικότητες.

Οι πρώτες δημογραφικές καταγραφές του Κατάρ χρονολογούνται από το 1892, και πραγματοποιήθηκαν από τους Οθωμανούς κυβερνήτες στην περιοχή. Με βάση την απογραφή, που περιελάμβανε μόνο τους κατοίκους των πόλεων, ο συνολικός πληθυσμός του 1892 ανερχόταν στα 9,830 άτομα. Το 1983 μόνο το 20% του πληθυσμού ήταν Καταρινοί, οι υπόλοιποι ήταν από τη Σ. Αραβία, το Πακιστάν και το Ιράν

Ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού του Κατάρ
Έτος Πληθυσμός   ±%  
1904 27.000 —    
1970 111.133 +311.6%
1986 369.079 +232.1%
1997 522.023 +41.4%
2004 744.029 +42.5%
2010 1.699.435 +128.4%
2013 1.903.447 +12.0%
2016 2.545.000 +33.7%

Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός ανερχόταν στα 1,699,435 άτομα. Τον Ιανουάριο του 2013, η Αρχή Στατιστικής του Κατάρ εκτίμησε τον πληθυσμό της χώρας στα 1,903,447 άτομα, από τους οποίους οι 1,405,164 ήταν άνδρες και οι 498,283 ήταν γυναίκες.[47] Την περίοδο της πρώτης απογραφής, που πραγματοποιήθηκε το 1970, ο πληθυσμός ανερχόταν στα 111,133 άτομα.[48] Ο πληθυσμός έχει τριπλασιαστεί την δεκαετία 2001-2011, ενώ οι γνήσιοι Καταριανοί αποτελούν λιγότερο από το 15% του πληθυσμού. Το 2001 ο πληθυσμός βρισκόταν λίγο παραπάνω από τα 600,000 άτομα.[49] Η εισροή ανδρών εργατών έχει παραμορφώσει την ισορροπία των φύλων, με αποτέλεσμα οι γυναίκες να αποτελούν το ένα τέταρτο του πληθυσμού.

Οι δημοσιευμένες προβλέψεις της Αρχής Στατιστικής του Κατάρ δείχνουν ότι ο πληθυσμός του Κατάρ μπορεί να φτάσει τους 2.8 εκατομμύρια κατοίκους μέχρι το 2020. Η Εθνική Αναπτυξιακή Στρατηγική του Κατάρ (2011-2016) εκτιμούσε ότι ο πληθυσμός θα φτάσει τους 1.78 εκατομμύρια κατοίκους το 2013, τους 1.81 εκατομμύρια κατοίκους το 2014, τους 1.84 εκατομμύρια κατοίκους το 2015 και τους 1.86 εκατομμύρια κατοίκους το 2016, με ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 2.1%. Αλλά ο πληθυσμός της χώρας είχε φτάσει τους 1.83 εκατομμύρια κατοίκους από τα τέλη του 2012, εμφανίζοντας αύξηση 7.5% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος.[50] Ο συνολικός πληθυσμός του Κατάρ χτύπησε ιστορικό υψηλό τον Νοέμβριο του 2015, φτάνοντας τα 2.46 εκατομμύρια κατοίκους, σημειώνοντας αύξηση 8.5% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος[51]

Θρησκεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κύριο λήμμα: Θρησκεία στο Κατάρ
Τζαμί στο Κατάρ



Circle frame.svg

Θρησκεία στο Κατάρ (2010)[52][53]

  Ισλάμ (67.7%)
  Άλλοι (0.7%)
  Λοιπές θρησκείες (0.9%)

Το Ισλάμ είναι η κυριαρχούσα θρησκεία του Κατάρ και απολαμβάνει επίσημο καθεστώς.[54] Οι περισσότεροι πολίτες του Κατάρ ανήκουν στο Σουνιτικό κίνημα Σαλάφι, ενώ περίπου το 20% των Μουσουλμάνων του Κατάρ είναι Σιίτες. Τα άλλα μουσουλμανικά δόγματα εξασκούνται από πολύ μικρό μέρος του πληθυσμού.[55] [56][57] Το 67.7% του πληθυσμού του Κατάρ είναι μουσουλμάνοι, το 13.8% είναι Χριστιανοί, το 13.8% είναι Ινδουιστές και το 3.1% είναι Βουδιστές. Οι άλλες θρησκείες αποτελούν το εναπομείναν 1.6%.[58] Ο νόμος της Σαρίας είναι η κύρια πηγή της δικαιοσύνης της χώρας, σύμφωνα με το σύνταγμα του Κατάρ.

Ο Χριστιανικός πληθυσμός αποτελείται σχεδόν εξολοκλήρου από ξένους. Από το 2008, η κυβέρνηση έχει επιτρέψει στους Χριστιανούς να χτίζουν εκκλησίες σε έδαφος δωρισμένο από την ίδια,[59] επομένως η ξένη ιεραποστολική δραστηριότητα είναι επισήμως αποθαρρυμένη.[60] Στις ενεργές εκκλησίες περιλαμβάνεται η Εκκλησία Μαρ Θόμα, η Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία Μαλανκάρα, η η Αγγλικανική Εκκλησία των Θεοφανείων.[61][62][63] Επίσης, υπάρχουν Μορμόνοι.[61][62][63]

Γλώσσες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα Αραβικά είναι η επίσημη γλώσσα του Κατάρ. Η τοπική διάλεκτος είναι τα Καταριανά Αραβικά, ενώ η Καταριανή Νοηματική γλώσσα είναι η γλώσσα της κωφάλαλης κοινότητας. Τα αγγλικά χρησιμοποιούνται κοινώς ως δεύτερη γλώσσα,[64] και είναι μια ανερχόμενη lingua franca, ειδικά στο εμπόριο, σε τέτοια έκταση, που υπάρχουν βήματα για την προσπάθεια της διατήρησης των Αραβικών από την καταπάτηση των Αγγλικών.[65] Τα Αγγλικά είναι ιδιαίτερα χρήσιμα για την επικοινωνία με την μεγάλη μεταναστευτική κοινότητα του Κατάρ. Αντανακλώντας τον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της χώρας, ομιλούνται και πολλές άλλες γλώσσες, όπως τα Μπαλούτσι, τα Χίντι, τα Μαλαγιάλαμ, τα Ουρντού, τα Ταμιλικά, τα Τελούγκου, τα Νεπαλικά, τα Σινχαλεζικά, τα Μπενγκάλι, τα Ταγκαλόγκ και τα Ινδονησιακά.[66]

Το 2012, το Κατάρ έγινε μέλος του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλοφωνίας, ως ένα νέο συνδεδεμένο μέλος. Ωστόσο, τον Δεκέμβριο του 2013, η Γαλλική καθημερινή εφημερίδα Le Monde αποκάλυψε ότι το Κατάρ, που έχει πολύ λίγους μητρικούς ομιλητές των Γαλλικών, δεν έχει πληρώσει κάποια συνεισφορά στον ΔΟΓ,[67] ενώ ο απερχόμενος Διαχειριστής του ΔΟΓ παραπονέθηκε το 2015 ότι το Κατάρ δεν έχει τηρήσει καμία από τις υποσχέσεις του όταν έγινε μέλος του οργανισμού και δεν έχει πληρώσει ποτέ τα ετήσια τέλη συμμετοχής.[68]

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2015 τα 78,59 χρόνια (76,58 χρόνια οι άνδρες και 80,65 οι γυναίκες).[69]

Πρωτεύουσα - πόλεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρωτεύουσα και κυριότερος λιμένας της χώρας είναι η Ντόχα (Doha). Άλλες πόλεις είναι το Ντούκχαν (Dukhan), που αποτελεί το κέντρο της πετρελαϊκής παραγωγής, το Ουμ Σαΐντ (Umm Said), όπου βρίσκονται και τα μεγάλα διυλιστήρια, γνωστότατος λιμένας εξαγωγής - φόρτωσης δεξαμενόπλοιων, καθώς και οι Γουάκρα (Wakra), Αλ Χουρ (Al Khour) και Ουμ Μπαμπ (Umm Bab), όλες πρώην οάσεις που εξελίχθηκαν σε πόλεις.

Διακυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η χώρα έχει απόλυτη μοναρχία με αρχηγό κράτους τον Εμίρη του Κατάρ. Από τις 25 Ιουνίου του 2013 στο αξίωμα αυτό τελεί ο Ταμίμ μπιν Χαμάντ αλ-Θανί, μετά την ειρηνική παράδοση της εξουσίας από τον πατέρα του, Χαμάντ μπιν Χαλίφα[70]. Αρχηγός της κυβερνήσεως είναι ο πρωθυπουργός Αμπντάλα μπιν Νασέρ αλ Χαλίφα Αλ Θανί από τις 26 Ιουνίου του 2013. Το δικαίωμα ψήφου χορηγείται στα άτομα ηλικίας 18 ετών και άνω. Το Σύνταγμα τέθηκε σε ισχύ στις 9 Ιουνίου του 2005, αφού πρώτα εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα στις 29 Απριλίου του 2003 και έλαβε την έγκριση του εμίρη στις 8 Ιουνίου του 2004. Οι πρώτες εκλογές για τοπικό συμβούλιο διενεργήθηκαν το 1999.

Εξωτερικές σχέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Κατάρ ήταν επίσης ένα από τα πρώτα μέλη του ΟΠΕΚ και ιδρυτικό μέλος του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου. Είναι μέλος του Αραβικού Συνδέσμου. Η χώρα δεν έχει αποδεχθεί την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου.

Το Κατάρ φιλοξενεί την αμερικανική βάση Al Udeid Air Base, το οποίο λειτουργεί ως κομβικό σημείο για όλες τις αμερικανικές αεροπορικές δραστηριότητες στον Κόλπο. Το Κατάρ έχει διμερείς σχέσεις με πολλές ξένες χώρες. Επέτρεψε στις αμερικανικές δυνάμεις να χρησιμοποιήσουν την αεροπορική βάση για να στείλει προμήθειες προς το Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Το Κατάρ υπέγραψε συμφωνία αμυντικής συνεργασίας με τη Σαουδική Αραβία, με την οποία μοιράζεται το μεγαλύτερο ενιαίο μη συναφή τομέα του φυσικού αερίου στον κόσμο. Οι σχέσεις του με το Μπαχρέιν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι τεταμένες, λόγω της θεωρούμενης εγγύτητας μεταξύ της κυβέρνησης του Κατάρ και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Στις 5 Ιουνίου του 2017 η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν, η Μαυριτανία, η Υεμένη, οι Μαλδίβες και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα με μια συντονισμένη απόφαση διέκοψαν κάθε διπλωματική σχέση με το Κατάρ [71] λόγω «της υποστήριξής του στην τρομοκρατία και τον εξτρεμισμό», ενώ η Λιβύη και η Ιορδανία την υποβάθμισαν.

Το Κατάρ έχει φιλοξενήσει ακαδημαϊκά, θρησκευτικά, πολιτικά και οικονομικά συνέδρια.

Στρατιωτικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Κατάρ διατηρεί μια μικρή στρατιωτική δύναμη περίπου 11.800 ανδρών, συμπεριλαμβανομένου του στρατού, του ναυτικού και της αεροπορίας. Το 2008 το Κατάρ πέρασε τα 2.355 εκατομμύρια αμερικανικού δολαρίου στις στρατιωτικές δαπάνες, το 2,3% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος.

Οι ειδικές δυνάμεις του Κατάρ έχουν εκπαιδευτεί από τη Γαλλία και άλλες δυτικές χώρες και πιστεύεται ότι έχουν σημαντικές δεξιότητες. Βοήθησαν επίσης τους αντάρτες της Λιβύης κατά τη διάρκεια της μάχης της Τρίπολης το 2011.

Οικονομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η εμπορική συνοικία της Ντόχα

Πριν την ανακάλυψη του πετρελαίου, η οικονομία του Κατάρ βασιζόταν στην αλιεία ψαριών και μαργαριταριών. Αναφορές των τοπικών κυβερνητών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1892 αναφέρουν ότι το συνολικό εισόδημα από τα μαργαριτάρια το 1892 ήταν 2.450.000 γρόσια. Μετά την είσοδο των καλλιεργημένων μαργαριταριών στην παγκόσμια αγορά το 1920 και το 1930, η βιομηχανία μαργαριταριών του Κατάρ κατέρρευσε. Το 1940 ανακαλύφθηκε στο πεδίο Ντουκχάν πετρέλαιο.[72] Η ανακάλυψη μεταμόρφωσε την οικονομία της χώρας. Σήμερα, η χώρα διαθέτει υψηλό βιωτικό επίπεδο για τους νόμιμους πολίτες του. Χωρίς φόρο εισοδήματος, το Κατάρ (μαζί με το Μπαχρέιν) είναι μια από τις χώρες με τη χαμηλότερη φορολογία στον κόσμο. Η ανεργία τον Ιούνιο του 2013 ήταν 0,1%.[73] Ο νόμος για τις επιχειρήσεις ορίζει ότι το 51% κάθε επιχείρησης στην χώρα πρέπει να ελέγχεται από Καταριανούς.

Όσον αφορά το 2016, το Κατάρ διαθέτει το τέταρτο υψηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ στον κόσμο, σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Βασίζεται σε ξένους για εργατικό δυναμικό ώστε να αναπτυχθεί η οικονομία του, σε τέτοιο βαθμό ώστε οι μετανάστες εργάτες να αποτελούν το 86% του πληθυσμού και το 94% του εργατικού δυναμικού.[74][75] Το Κατάρ έχει κατακριθεί από την Διεθνή Συνομοσπονδία Εργατικών Ενώσεων.[76] Η οικονομική ανάπτυξη του Κατάρ βασίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στο πετρέλαιο και στο φυσικό αέριο.[77] Το Κατάρ είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας υγροποιημένου φυσικού αέριου. Το 2012, εκτιμήθηκε ότι το Κατάρ θα επένδυε πάνω από 120 δις δολάρια στον ενεργειακό τομέα στα επόμενα δέκα χρόνια.[78] Η χώρα είναι μέλος του ΟΠΕΚ από το 1961.[79]

Το 2005 ιδρύθηκε η Αρχής Επενδύσεων του Κατάρ, η οποία εξειδικεύεται στην επένδυση κρατικού πλούτου στο εξωτερικό.[80] Εξαιτίας του πλεονάσματος ύψους δισεκατομμυρίων δολαρίων από τη βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου, η κυβέρνηση του Κατάρ έχει διευθύνει επενδύσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και την Ασία. Όσον αφορά το 2013, κατείχε ατού τα οποία αποτιμήθηκαν σε 100 δις δολάρια. Ανάμεσα στις επενδύσεις περιλαμβάνονται οι Valentino, Siemens, Printemps, Harrods, The Shard, Barclays Bank, αεροδρόμιο Χίθροου, Παρί Σεν Ζερμέν, όμιλος Volkswagen, Royal Dutch Shell, Bank of America, Tiffany, Αγροτική Τράπεζα της Κίνας, Sainsbury's, BlackBerry[81] και Santander Brasil.[82][83]

Όσον αφορά το 2012, το Κατάρ διαθέτει αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου ύψους 15 δις βαρελιών και αποθέματα φυσικού αερίου το οποία αποτελούν το 13% των παγκόσμιων αποθεμάτων. Ως αποτέλεσμα, είναι από τα πλουσιότερα κράτη όσον αφορά το κατά κεφαλήν εισόδημα. Κανείς από τα δύο εκατομμύρια κατοίκους του δε ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και λιγότερο από 1% είναι άνεργοι.[84]

Πολιτισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πολιτισμός του Κατάρ είναι παρόμοιος με εκείνο των άλλων αραβικών χωρών του Περσικού Κόλπου και της Ανατολικής Αραβίας, και είναι σημαντικά επηρεασμένος από το Ισλάμ. Αραβικές φυλές από τη Σαουδική Αραβία μετακινήθηκαν στο Κατάρ και σε άλλα μέρη στον Περσικό Κόλπο. Η Εθνική Ημέρα του Κατάρ, που εορτάζεται ετησίως στις 18 Δεκεμβρίου, έχει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του αισθήματος της εθνικής ταυτότητας, και εορτάζεται η ιστορία τους.[85] Εορτάζεται προς τιμήν της αλληλεγγύης και της υπακοής που έδειξαν οι πολίτες του Κατάρ στον Σεΐχη Γιασίμ Μπιν Μοχάμεντ Αλ Θανί, και την ένωση των διαφόρων φυλών της χώρας το 1878.[86][87] Από τις 1 Ιουλίου του 2008, ο Χαμάντ μπιν Αμπντουλαζίζ αλ-Καουάρι είναι ο Υπουργός Πολιτισμού, Τεχνών και Κληρονομιάς του Κατάρ.

Τέχνες και μουσεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Μουσείο των Ισλαμικών Τεχνών στην Ντόχα

Αρκετά ανώτερα μέλη της κυβερνώσας δυναστείας Αλ Θανί του Κατάρ είναι αξιοσημείωτοι συλλέκτες Ισλαμικής και σύγχρονης τέχνης.

Το Μουσείο Ισλαμικών Τεχνών, που άνοιξε το 2008, θεωρείται ως ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου.[88] Αυτό, καθώς και άλλα Καταριανά μουσεία, όπως το Αραβικό Μουσείο Σύγχρονων Τεχνών, είναι υπό τον έλεγχο της Αρχής Μουσείων του Κατάρ, της οποίας επικεφαλής είναι η Σέιχα Αλ-Μαγιάσσα μπιντ Χαμάντ μπιν Χαλίφα Αλ-Θανί, η αδερφή του Εμίρη του Κατάρ, και ο προεξέχων συλλέκτης Σέιχ Χασσάν μπιν Μοχάμμεντ αλ Θανί.[89] Η Αρχή Μουσείων του Κατάρ χορηγεί καλλιτεχνικά γεγονότα στο εξωτερικό, όπως στις εκθέσεις του Τακαχάσι Μουρακάμι στις Βερσαλλίες το 2010, και του Ντάμιεν Χερστ στο Λονδίνο το 2012.

Το Κατάρ είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής παγκοσμίως στην καλλιτεχνική αγορά ανά αξία.[90] Ο πολιτισμός τομέας του Κατάρ έχει αναπτυχθεί, και έχει επιτρέψει στην χώρα να φτάσει στην παγκόσμια αναγνώριση για να συνεισφέρει στην ανάπτυξη μιας χώρας που το εισόδημα προέρχεται κυρίως από την βιομηχανία φυσικού αερίου και πετρελαίου.[91]

Μέσα ενημέρωσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το γραφείο ειδήσεων του Αγγλόφωνου Αλ Τζαζίρα, ενός Καταριανού τηλεοπτικού καναλιού

Το Κατάρ ταξινομήθηκε ως ''μη ελεύθερο'' στην αναφορά για την Ελευθερία του Τύπου από τον οργανισμό Freedom House το 2014. Οι τηλεοπτικές μεταδόσεις στο Κατάρ ξεκίνησαν το 1970.[92] Το Αλ Τζαζίρα είναι ένα κύριο τηλεοπτικό δίκτυο που εδρεύει στην Ντόχα του Κατάρ. Αρχικά, το Αλ Τζαζίρα ιδρύθηκε ως ένα Αραβικό ενημερωτικό τηλεοπτικό δίκτυο, ωστόσο σήμερα λειτουργεί και το ομώνυμο δορυφορικό κανάλι. Επίσης, έχει επεκταθεί σε ένα παγκόσμιο δίκτυο με πολλά θεματικά τηλεοπτικά κανάλια.

Μεταφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι εναέριες συγκοινωνίες εξυπηρετούνται από 5 αεροδρόμια και ένα ελικοδρόμιο, σύμφωνα με στοιχεία του 2007[69]. Σημαντικό λιμάνι εκτός από την Ντόχα είναι και το Ρας Λαφάν.

Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Επίσημα στοιχεία Κατάρ
  2. 2,0 2,1 Επίσημη εκτίμηση
  3. Στατιστική Υπηρεσία Κατάρ
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 «Κατάρ». ΔΝΤ. Απρίλιος 2017. https://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2017/01/weodata/weorept.aspx?sy=2016&ey=2016&scsm=1&ssd=1&sort=country&ds=.&br=1&pr1.x=25&pr1.y=12&c=453&s=NGDPD%2CNGDPDPC%2CPPPGDP%2CPPPPC&grp=0&a=. Ανακτήθηκε στις 09-05-2017. 
  5. «Human Development Report 2016». HDRO (Human Development Report Office). http://hdr.undp.org/en/2016-report. Ανακτήθηκε στις 7-4-2017. 
  6. BBC News, How democratic is the Middle East?, 9 September 2005.
  7. United States Department of State Country Reports on Human Rights Practices for 2011: Qatar, 2011.
  8. «US State Dept's Country Political Profile - Qatar». http://www.state.gov/documents/organization/160077.pdf. 
  9. Gardener, David. «Qatar shows how to manage a modern monarchy». Financial Times. https://www.ft.com/content/2e141faa-dd82-11e2-a756-00144feab7de. 
  10. «The World Factbook». CIA Factbook. https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/fields/2128.html#qa. 
  11. «Canada – Qatar Bilateral Relations». Government of Canada. http://www.canadainternational.gc.ca/qatar/bilateral_relations_bilaterales/index.aspx?lang=eng&pedisable=true. 
  12. «IFES Election Guide - Elections: Qatar Referendum Apr 29 2003». www.electionguide.org. http://www.electionguide.org/results.php?ID=341. Ανακτήθηκε στις 5 June 2017. 
  13. «Qatar 2003». www.princeton.edu. https://www.princeton.edu/~pcwcr/reports/qatar2003.html. Ανακτήθηκε στις 5 June 2017. 
  14. «Population of Qatar by nationality - 2017 report». http://priyadsouza.com/population-of-qatar-by-nationality-in-2017/. Ανακτήθηκε στις 7 February 2017. 
  15. «Indices & Data | Human Development Reports». United Nations Development Programme. 14 March 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 January 2013. https://web.archive.org/web/20130112042847/http://hdr.undp.org/en/statistics/. Ανακτήθηκε στις 27 June 2013. 
  16. «Qatar human development». http://dohanews.co/un-ranks-qatar-highest-among-arab-states-human-development/. 
  17. Dagher, Sam (17 October 2011). «Tiny Kingdom's Huge Role in Libya Draws Concern». Online.wsj.com. https://online.wsj.com/news/articles/SB10001424052970204002304576627000922764650. Ανακτήθηκε στις 30 December 2013. 
  18. «Qatar: Rise of an Underdog». Politicsandpolicy.org. http://politicsandpolicy.org/article/qatar-rise-underdog. Ανακτήθηκε στις 30 December 2013. 
  19. Ian Black in Tripoli. «Qatar admits sending hundreds of troops to support Libya rebels». Theguardian.com. https://www.theguardian.com/world/2011/oct/26/qatar-troops-libya-rebels-support. Ανακτήθηκε στις 30 December 2013. 
  20. Cooper, Andrew F.. «Middle Powers: Squeezed out or Adaptive?». Public Diplomacy Magazine. http://publicdiplomacymagazine.com/middle-powers-squeezed-out-or-adaptive/. Ανακτήθηκε στις 12 March 2015. 
  21. Kamrava, Mehran. «Mediation and Qatari Foreign Policy». http://www18.georgetown.edu/data/people/mk556/publication-61175.pdf. Ανακτήθηκε στις 12 March 2015. 
  22. Paul Rhys in Doha. «Blatter reaches out to Arabia». Aljazeera.com. http://www.aljazeera.com/sport/2010/04/2010424184010305993.html. Ανακτήθηκε στις 30 December 2013. 
  23. Casey, Paula. Vine, Peter (1992). The heritage of Qatar. Immel Publishing, σελ. 17. 
  24. 24,0 24,1 «History of Qatar». Qatar Statistics Authority. http://www.qsa.gov.qa/QatarCensus/History.aspx. Ανακτήθηκε στις 11 May 2015. 
  25. «Maps». Qatar National Library. http://www.qnl.qa/collections/aihl/maps. Ανακτήθηκε στις 11 May 2015. 
  26. 26,0 26,1 26,2 «About us». Katara. http://www.katara.net/english/about-katara/about-us/. Ανακτήθηκε στις 11 May 2015. 
  27. Hazlitt, William (1851). The Classical Gazetteer: A Dictionary of Ancient Geography, Sacred and Profane. Whittaker & co.. https://archive.org/details/classicalgazett02hazlgoog. 
  28. «Qatar Municipalities». Qatar Ministry of Municipality and Urban Planning. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 December 2011. http://www.webcitation.org/648BEr4aA. 
  29. «Administrative Division of the State». The General Census of Population and Housing, and Establishment Apr 2010. State of Qatar Statistics Authority, σ. 25. http://www.qsa.gov.qa/eng/publication/pdf-file/Social/Population_Households_Establishment_QSA_Census_AE_2010.pdf. 
  30. «Population By Gender, Municipality And Zone, March 2004». General Secretariat for Development Planning. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 December 2006. https://web.archive.org/web/20061212202517/http://www.planning.gov.qa/Qatar-Census-2004/pubulation-eng/Tabels/Pubulation/T02.htm. 
  31. «Qatar». CIA World Factbook. Central Intelligence Agency. 8 February 2012. https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/qa.html. Ανακτήθηκε στις 4 March 2012. 
  32. «List of Parties». Convention on Biological Diversity. http://www.cbd.int/convention/parties/list/. Ανακτήθηκε στις 8 December 2012. 
  33. «National Biodiversity Strategy and Action Plan. State of Qatar». Convention on Biological Diversity. http://www.cbd.int/doc/world/qa/qa-nbsap-01-en.pdf. Ανακτήθηκε στις 9 December 2012. 
  34. A. H. Moubasher (1993). Soil Fungi in Qatar and Other Arab Countries. Centre for Scientific and Applied Research, University of Qatar, σελ. i–xvi, 570 pp., 86 plates. ISBN 978-99921-21-02-3. 
  35. The Lizards Living in Qatar. 2014. First edition, Published in Doha (Qatar), 2014, 5 June (World Environment Day). 570 pages. Archived 8 July 2014 at the Wayback Machine.
  36. «CO2 emissions (metric tons per capita)». Data.worldbank.org. http://data.worldbank.org/indicator/EN.ATM.CO2E.PC?page=2. Ανακτήθηκε στις 7 January 2013. 
  37. Pearce, Fred (14 January 2010). «Qatar to use biofuels? What about the country's energy consumption?». The Guardian (London). https://www.theguardian.com/environment/2010/jan/14/qatar-biofuels-energy-consumption. 
  38. «Qatar National Vision 2030». Ministry of Development Planning and Statistics. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 November 2012. https://web.archive.org/web/20121113150935/http://www.gsdp.gov.qa/portal/page/portal/gsdp_en/qatar_national_vision. 
  39. «BBC NEWS - Middle East - How democratic is the Middle East?». news.bbc.co.uk. http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/3784765.stm. Ανακτήθηκε στις 5 June 2017. 
  40. http://www.state.gov/documents/organization/186656.pdf
  41. Lambert, Jennifer (2011). Political Reform in Qatar: Participation, Legitimacy and Security. 19. Middle East Policy Council. http://mepc.org/journal/middle-east-policy-archives/political-reform-qatar-participation-legitimacy-and-security?print. 
  42. «Qatar to hold advisory council elections in 2013». Reuters (UK edition) (Reuters). 1 November 2011. http://uk.reuters.com/article/2011/11/01/uk-qatar-election-idUKTRE7A01US20111101. Ανακτήθηκε στις 4 March 2012. 
  43. «Qatari emir Sheikh Hamad hands power to son Tamim». BBC. 25 June 2013. http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-23026870. Ανακτήθηκε στις 25 June 2013. 
  44. 44,0 44,1 «Council of Ministers». Embassy of the State of Qatar in Washington DC. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 June 2010. https://web.archive.org/web/20100612090451/http://qatarembassy.net/council.asp. Ανακτήθηκε στις 4 March 2012. 
  45. «Legislative elections in Qatar postponed until at least 2019» (στα αγγλικά). Doha News. 2016-06-17. https://dohanews.co/legislative-elections-in-qatar-postponed-until-at-least-2019/. Ανακτήθηκε στις 2017-05-26. 
  46. «The People Want Reform… In Qatar, Too.». Jadaliyya. http://www.jadaliyya.com/pages/index/8880/the-people-want-reform%E2%80%A6-in-qatar-too.. 
  47. «Population structure». Qatar Statistics Authority. 31 January 2013. http://www.qsa.gov.qa/eng/population_census/2013/PopulationStructure_jan.htm. 
  48. «History of Census in Qatar». Qatar Statistics Authority. http://www.qsa.gov.qa/QatarCensus/HistoryOfCensus.aspx. Ανακτήθηκε στις 16 June 2013. 
  49. «Qatar's delicate balancing act». BBC News. 16 January 2013. http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-21029018. Ανακτήθηκε στις 23 May 2013. 
  50. Pandit, Mobin (5 January 2013). «Population rise will push up rents». The Peninsula Qatar. http://www.thepeninsulaqatar.com/qatar/220686-population-rise-will-push-up-rents.html. 
  51. Kovessy, Peter. «Though many leave Qatar, there are more people here than ever». DohaNews.Co. Doha News. http://dohanews.co/despite-expat-turnover-qatars-population-keeps-climbing/. Ανακτήθηκε στις 17 January 2016. 
  52. Global Religious Landscape. Pew Forum.
  53. «Population By Religion, Gender And Municipality March 2004». Qatar Statistics Authority. http://www.qsa.gov.qa/QatarCensus/sensus_2004/pubulation-eng/Tabels/Pubulation/T06.htm. 
  54. «Report on International Religious Freedom – Qatar». US Department of State. http://m.state.gov/md14011.htm. «The official state religion follows the conservative Wahhabi tradition of the Hanbali school of Islam» 
  55. «Tiny Qatar's growing global clout». BBC. 30 April 2011. http://www.bbc.com/news/world-middle-east-13229852. Ανακτήθηκε στις 12 March 2015. 
  56. «Rising power Qatar stirs unease among some Mideast neighbors». Reuters. 12 February 2013. http://www.reuters.com/article/2013/02/12/us-qatar-neighbours-idUSBRE91B0R920130212. Ανακτήθηκε στις 13 June 2013. 
  57. «2011 Report on International Religious Freedom – Qatar». US Department of State. http://www.refworld.org/docid/50210591c.html. 
  58. «Religious Composition by Country». Global Religious Landscape. Pew Forum. http://www.pewforum.org/uploadedFiles/Topics/Religious_Affiliation/globalReligion-tables.pdf. Ανακτήθηκε στις 9 July 2013. 
  59. «Christians to Welcome Qatar's First Christian Church». Christianpost.com. 24 February 2008. http://www.christianpost.com/news/christians-to-welcome-qatars-first-christian-church-31302/. Ανακτήθηκε στις 22 January 2013. 
  60. «CIA The World Fact Book». State.gov. 29 June 2006. http://www.state.gov/g/drl/rls/irf/2007/90219.htm. Ανακτήθηκε στις 28 March 2010. 
  61. 61,0 61,1 «Report on Qatar». Cumorah Project. http://www.cumorah.com/index.php?target=view_country_reports&story_id=90. Ανακτήθηκε στις 12 March 2015. 
  62. 62,0 62,1 «The Anglican Centre in Qatar». Epiphany-qatar.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 January 2013. https://web.archive.org/web/20130116235828/http://www.epiphany-qatar.org/buildingproject.html. Ανακτήθηκε στις 22 January 2013. 
  63. 63,0 63,1 David B. Barrett. George Thomas Kurian. Todd M. Johnson (2001). World Christian encyclopedia: a comparative survey of churches and religions in the modern world. 1. Oxford University Press, σελ. 617. ISBN 978-0-19-510318-2. 
  64. Baker, Colin. Jones, Sylvia Prys (1998). Encyclopedia of Bilingualism and Bilingual Education. Multilingual Matters, σελ. 429. ISBN 978-1853593628. https://books.google.com/books?id=YgtSqB9oqDIC. 
  65. Guttenplan, D. D. (11 June 2012). «Battling to Preserve Arabic From English's Onslaught». The New York Times. https://www.nytimes.com/2012/06/11/world/middleeast/11iht-educlede11.html. Ανακτήθηκε στις 24 November 2013. 
  66. «Qatar Facts». First Qatar Orthodontic Conference. http://fqoc.hamad.qa/en/venue/about_qatar/about_qatar.aspx. 
  67. Jacot, Martine (23 December 2013). «Le Qatar ne paie pas ses contributions à la francophonie». http://www.lemonde.fr/proche-orient/article/2013/12/23/le-qatar-ne-paie-pas-ses-contributions-a-la-francophonie_4339252_3218.html. Ανακτήθηκε στις 5 June 2017. 
  68. «Clément Duhaime : "Le Qatar n'a pas tenu ses promesses" à l'OIF - JeuneAfrique.com». 22 April 2015. http://www.jeuneafrique.com/229809/politique/cl-ment-duhaime-le-qatar-n-a-pas-tenu-ses-promesses-l-oif/. Ανακτήθηκε στις 5 June 2017. 
  69. 69,0 69,1 Qatar CIA World Factbook
  70. «Qatari emir Sheikh Hamad hands power to son Tamim». BBC. 25-6-2013. http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-23026870. 
  71. REUTERS (2017-06-05). «Πέντε αραβικά κράτη απομονώνουν το Κατάρ: Το χρονικό της κρίσης». Καθημερινή. http://www.kathimerini.gr/912586/gallery/epikairothta/kosmos/pente-aravika-krath-apomonwnoyn-to-katar-to-xroniko-ths-krishs. Ανακτήθηκε στις 2017-06-10. 
  72. Rasoul Sorkhabi (2010). «The Qatar Oil Discoveries». http://www.geoexpro.com/articles/2010/01/the-qatar-oil-discoveries. 
  73. Nordland, Rod (25 June 2013). «New Hope for Democracy in a Dynastic Land». NYTimes.com. https://www.nytimes.com/2013/06/26/world/middleeast/emir-of-qatar-abdicates-handing-power-to-his-son.html?pagewanted=all&_r=0. Ανακτήθηκε στις 26 June 2013. 
  74. Bill Crane (20 April 2015). Gravediggers of the Gulf. Jacobin. Retrieved 20 April 2015.
  75. «Qatar: Migrant Construction Workers Face Abuse». Human Rights Watch. https://www.hrw.org/news/2012/06/12/qatar-migrant-construction-workers-face-abuse. 
  76. Robert Tuttle (22 May 2014). World Cup Host Qatar Ranked Among Worst Places to Work by Unions. Bloomberg. Retrieved 29 July 2014.
  77. «Qatar tourist guide». http://www.onlineqatar.com/info/tourist-info.aspx. Ανακτήθηκε στις 14 February 2012. 
  78. «Doing Business in Qatar: 2012 Country Commercial Guide for U.S. Companies». US & Foreign Commercial Service And US Department of State. http://export.gov/qatar/static/2012%20CCG%20Qatar%20Final_Latest_eg_qa_050999.pdf. Ανακτήθηκε στις 7 January 2013. 
  79. «Qatar». OPEC. http://www.opec.org/opec_web/en/about_us/168.htm. Ανακτήθηκε στις 16 June 2013. 
  80. Kortekaas, Vanessa (28 October 2013). «New Qatar emir shakes up sovereign wealth fund». Financial Times. http://www.ft.com/intl/cms/s/0/90b2885a-3d85-11e3-9928-00144feab7de.html#axzz2kYginHGM. Ανακτήθηκε στις 30 December 2013. 
  81. «Qatar Holding LLC Among Investors in BlackBerrys $1 Billion Convertible Debt». Berryreview.com. 6 November 2013. http://www.berryreview.com/2013/11/06/quatar-holding-llc-among-investors-in-blackberrys-1-billion-convertible-debt/. Ανακτήθηκε στις 30 December 2013. 
  82. Hall, Camilla (30 October 2013). «Qatar fund quietly builds $1bn Bank of America stake». Financial Times. http://www.ft.com/intl/cms/s/0/2b1628f4-40b3-11e3-ae19-00144feabdc0.html#axzz2kYkTnRz9. Ανακτήθηκε στις 30 December 2013. 
  83. Hall, Camilla (4 July 2013). «Qatar: what's next for the world's most aggressive deal hunter?». Financial Times. http://www.ft.com/intl/cms/s/2/dc99ef1e-de45-11e2-9b47-00144feab7de.html#slide0. Ανακτήθηκε στις 30 December 2013. 
  84. Simon Lincoln Reader (12 November 2013). «Qatar shows how money can solve most problems». Bdlive.co.za. http://www.bdlive.co.za/opinion/columnists/2013/11/12/qatar-shows-how-money-can-solve-most-problems. Ανακτήθηκε στις 30 December 2013. 
  85. Kamrava, Mehran (2013). Qatar: Small State, Big Politics. Cornell University Press. ISBN 978-0801452093. https://books.google.com/books?id=oT_3XpqlgQoC. 
  86. «Qatar National Day 2011». Time Out Doha. 29 November 2011. http://www.timeoutdoha.com/gallery/28438-qatar-national-day-2011#.ULXViaysiSo. Ανακτήθηκε στις 12 March 2015. 
  87. «Everything you need to know about Qatar National Day 2012». Doha News. 10 December 2012. http://dohanews.co/everything-you-need-to-know-about-qatar-national-day/. Ανακτήθηκε στις 18 February 2015. 
  88. «Art in Qatar: A Smithsonian in the sand». The Economist. 1 January 2011. http://www.economist.com/node/17797006. Ανακτήθηκε στις 16 June 2013. 
  89. «QMA Board of Trustees». Qatar Museums Authority. http://www.qma.org.qa/online/index.php/en/about-us/board-of-trustees. Ανακτήθηκε στις 12 March 2015. 
  90. «Qatar revealed as the world's biggest contemporary art buyer». The Art Newspaper. http://www.theartnewspaper.com/articles/Qatar+revealed+as+the+world%E2%80%99s+biggest+contemporary+art+buyer/24185. Ανακτήθηκε στις 16 June 2013. 
  91. Bohas, Alexander. «The Political Trump-Cards of Cultural Potency Qatar's Policy of 'Cultural Grandeur'». Chaos International. http://www.chaos-international.org/index.php?option=com_content&view=article&id=580%3Athe-political-trump-cards-of-cultural-potency-qatars-policy-of-cultural-grandeur&catid=49%3Alist-of-pac&directory=65&lang=fr&d0be771fd5b4869be0ea91b8cce6b72e=306e651d1e1820724639ce6e92e6acf3. Ανακτήθηκε στις 13 April 2013. 
  92. Barrie Gunter. Roger Dickinson (6 June 2013). News Media in the Arab World: A Study of 10 Arab and Muslim Countries. A&C Black, σελ. 33. ISBN 1-4411-0239-6. https://books.google.com/books?id=89pMZd0JhDsC&pg=PA33. Ανακτήθηκε στις 8 February 2014. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

wiktionary logo
Το Βικιλεξικό έχει σχετικό λήμμα:
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα