Γουλιέλμος Β΄ της Σικελίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Γουλιέλμος Β'
WilliamIIOfSicily.JPG
Βασιλιάς της Σικελίας
Περίοδος 1166 - 1189
Προκάτοχος Γουλιέλμος Α'
Διάδοχος Τανκρέδος
Γέννηση Δεκέμβριος 1153
Παλέρμο
Θάνατος 18 Νοεμβρίου 1189 (36 ετών)
Σύζυγος Ιωάννα Ανζού
Οίκος Οίκος των Ωτβίλ
Πατέρας Γουλιέλμος Α'
Μητέρα Μαργαρίτα Χιμένες
Θρησκεία Καθολικός Χριστιανός
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Ο Γουλιέλμος Β΄ (Guglielmo II di Sicilia, Δεκέμβριος 1153 - 18 Νοεμβρίου 1189), που επονομάζεται "Καλός", ήταν βασιλιάς της Σικελίας από το 1166 έως 1189. Η βασιλεία του χαρακτηρίζεται από μια φιλόδοξη εξωτερική πολιτική και μια έντονη διπλωματία. Στη Θεία Κωμωδία, ο Δάντης τον τοποθετεί στον παράδεισο.

Βασιλεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αντιβασιλεία της μητέρας του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γουλιέλμος ήταν μόλις έντεκα ετών κατά το θάνατο του πατέρα του Γουλιέλμου Α΄, όταν τέθηκε υπό την κηδεμονία της μητέρας του, Μαργαρίτας της Ναβάρρας. Μέχρι να ανακηρυχθεί ενήλικος το 1171 ώστε να γίνει βασιλιάς, η κυβέρνηση ελεγχόταν αρχικά από τον καγκελάριο Stephen du Perche (1166-1168), εξάδελφο της Μαργαρίτας, και στη συνέχεια από τον Walter Ophamil, αρχιεπίσκοπο του Παλέρμο, και τον αντικαγκελάριο Ματθαίο ντ' Αϊέλο.

Γάμος και συμμαχίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1174 και το 1175 ο Γουλιέλμος έκανε συνθήκες με τη Γένοβα και τη Βενετία και ο γάμος του τον Φεβρουάριο του 1177 με την Ιωάννα, κόρη του βασιλιά Ερρίκου Β' της Αγγλίας και της Δούκισσας Ελεονώρας της Ακουιτανίας, σηματοδοτεί την υψηλή θέση του στην ευρωπαϊκή πολιτική. Αυτή δεν ήταν η πρώτη του απόπειρα να παντρευτεί: Μια προηγούμενη προσπάθεια από τον Μπερτράνδο Β΄, αρχιεπίσκοπο του Τράνι, να διαπραγματευτεί το χέρι μιας Βυζαντινής πριγκίπισσας δεν απέδωσε καρπούς.

Τον Ιούλιο του 1177, ο Γουλιέλμος έστειλε μια αντιπροσωπεία με τον Ρομουάλδο, Αρχιεπίσκοπο του Σαλέρνο και τον κόμητα Ρογήρο της Άντρια να υπογράψει τη Συνθήκη της Βενετίας με τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Α' Μπαρμπαρόσα. Για την εξασφάλιση της ειρήνης, πάντρεψε τη θεία του Κωνσταντία με το γιο του αυτοκράτορα, τον μετέπειτα αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ΄, και την όρισε με όρκο ως πιθανή κληρονόμο του. [1] Αυτό το βήμα, με μεγάλες συνέπειες στη σφαίρα των Νορμανδών, ίσως έγινε ώστε ο Γουλιέλμος να μπορεί να αφιερωθεί σε ξένες κατακτήσεις.

Πόλεμοι με την Αίγυπτο και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μην μπορώντας να ανακτήσει την κυριαρχία στην Αφρική, ο Γουλιέλμος Β΄ κατηύθυνε την επίθεσή του στην Αίγυπτο, από την οποία ο Σαλαντίν απειλούσε το λατινικό βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Τον Ιούλιο του 1174, 30.000 άνδρες αποβιβάστηκαν στην Αλεξάνδρεια, αλλά η άφιξη του Σαλαντίν τους ανάγκασε να φύγουν ξανά σε ταραχή.[2] Μια καλύτερη προοπτική ανοίχτηκε μέσα στη σύγχυση στις βυζαντινές υποθέσεις, που ακολούθησε το θάνατο του Μανουήλ Α' Κομνηνού (1180). Το Δυρράχιο καταλήφθηκε στις 11 Ιουνίου του 1185. Στη συνέχεια, ενώ ο στρατός (80.000 άνδρες συμπεριλαμβανομένων 5.000 ιπποτών) βάδιζε κατά της Θεσσαλονίκης, ο στόλος (200 πλοία) απέπλευσε προς τον ίδιο στόχο, κατακτώντας στο δρόμο του τα Ιόνια νησιά Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Ιθάκη και Ζάκυνθο. Τον Αύγουστο η Θεσσαλονίκη έπεσε στην κοινή επίθεση του Σικελικού στόλου και στρατού και στη συνέχεια λεηλατήθηκε (7.000 Έλληνες έχασαν τη ζωή τους).

"Όταν οι Νορμανδοί κατέλαβαν τη Θεσσαλονίκη, υποχρέωσαν τους Βυζαντινούς να ξυριστούν και να κουρευτούν κατά τον λατινικό συρμό και σε όσους δεν συμμορφώθηκαν, τους τραβούσαν τα μαλλιά και τα γένια ... απο­καλούσαν τους Θεσσαλονικείς διαβόλους. ... Ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης για να δείξει τις ιεροσυλίες των Νορμανδών, αναφέρει, ότι οι κατακτητές ούρησαν στα καντήλια των εκκλησιών και τα χρησιμοποίησαν ως ποτήρια".[3]

Τα στρατεύματα στη συνέχεια βάδισαν προς την Κωνσταντινούπολη, αλλά ο στρατός του Αυτοκράτορα Ισαακίου Β΄ Αγγέλου νίκησε τους εισβολείς στις όχθες του Στρυμόνα (7 Νοεμβρίου του 1185). Η Θεσσαλονίκη αμέσως εγκαταλείφθηκε και το 1189 ο Γουλιέλμος Β΄ έκανε ειρήνη με τον Ισαάκιο Β΄, εγκαταλείποντας όλες του τις κατακτήσεις. Ο Γουλιέλμος Β΄ σχεδίαζε να πείσει το στρατό των σταυροφόρων της Δύσης να περάσει από το έδαφός του και φαινόταν έτοιμος να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην Γ΄ Σταυροφορία. Ο ναύαρχός του Μαργαριτώνης, μια ναυτική ιδιοφυΐα ίση με του Γεωργίου Αντιοχείας, κράτησε με 60 πλοία την ανατολική Μεσόγειο ανοιχτή για τους Φράγκους και ανάγκασε τον πάντα νικηφόρο Σαλαντίν να λύσει την πολιορκία του κάστρου Κρακ των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη, κοντά στην Τρίπολη της Συρίας, την άνοιξη του 1188.

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εσωτερικό του καθεδρικού ναού του Μονρεάλε.

Τον Νοέμβριο του 1189 ο Γουλιέλμος απεβίωσε στο Παλέρμο. Ο τάφος του, όπως και ο τάφος των γονέων του, βρίσκεται στον καθεδρικό ναό του Μονρεάλε που χτίστηκε κατά την βασιλεία του.

Ο τίτλος του Γουλιέλμου ως "Καλού" οφείλεται ίσως λιγότερο στον χαρακτήρα του και περισότερο στην παύση των εσωτερικών προβλημάτων της βασιλείας του.

Τον διαδέχτηκε ο Τανκρέδος της Σικελίας.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1177 νυμφεύτηκε την Ιωάννα Ανζού, κόρη του Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας. Δεν απέκτησε απογόνους, αν και ο Ροβέρτος του Torigni καταγράφει έναν βραχύβιο γιο το 1181: Τον Βοημούνδο, που ονομάστηκε Δούκας της Απουλίας.

O τάφος του Γουλιέλμου Β' στον καθεδρικό του Μονρεάλε

Υποσημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Πιθανός κληρονόμος: πρόσωπο που δικαιούται να κληρονομήσει ένα θρόνο ή άλλες κληρονομικές τιμές, αλλά που μπορεί να εκτοπιστεί από τη γέννηση ενός κληρονόμου, αρσενικού ή θηλυκού, ή ενός νέου διαδόχου με μια καλύτερη αξίωση στην εν λόγω θέση.
  2. D. E. Queller, The Fourth Crusade The Conquest of COnstantinople, σελ. 222
  3. Π. Γουναρίδης, Η εικόνα των Λατίνων την εποχή των Κομνηνών, σσ. 163, 165, 166.

και ενσωματώνει κείμενο από μια δημοσίευση που τώρα είναι στο δημόσιο αρχείο: Chisholm, Hugh, ed. (1911). Encyclopædia Britannica (11η έκδ.). Cambridge University Press.

  • Ματθαίος, Donald. Το Νορμανδικό Βασίλειο της Σικελίας. Cambridge University Press: 1992.