Πρίγκιπας Γεώργιος της Ελλάδας και της Δανίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Γεώργιος της Ελλάδας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Πρίγκιπας Γεώργιος
Πρίγκιπας της Ελλάδας και της Δανίας
Prince George of Greece in 1902, High Commissioner in Crete.jpg
Ο Πρίγκιπας Γεώργιος το 1902
Περίοδος 1898 - 1906
Προκάτοχος (κανένας)
Διάδοχος Αλέξανδρος Ζαΐμης
Σύζυγος Πριγκίπισσα Μαρία Βοναπάρτη
Επίγονοι Πρίγκιπας Πέτρος
Πριγκίπισσα Ευγενία
Οίκος Γκλύξμπουργκ
Πατέρας Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας
Μητέρα Όλγα της Ελλάδας
Γέννηση 24 Ιουνίου 1869
Κέρκυρα, Ελλάδα
Θάνατος 25 Νοεμβρίου 1957 (88 ετών)
Σεν-Κλου, Γαλλία
Τόπος ταφής Βασιλικό Κοιμητήριο Τατοΐου, Τατόι, Ελλάδα
Θρησκεία Ελληνορθόδοξος
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )
Προσφωνήσεις του
Πρίγκιπα Γεωργίου της Ελλάδας και της Δανίας
Arms of a Prince of Greece.svg
Προσφώνηση αναφοράς Υψηλότατος
Προφορική προσφώνηση Υψηλότατε
Εναλλακτική προσφώνηση Δ/Δ

Ο Πρίγκιπας Γεώργιος της Ελλάδας και της Δανίας (24 Ιουνίου 1869 - 25 Νοεμβρίου 1957) ήταν πρίγκιπας της Ελλάδας και της Δανίας, Ύπατος Αρμοστής της Κρητικής Πολιτείας από το 1898 έως το 1906. Ήταν δευτερότοκος γιος του βασιλιά Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας και της Μεγάλης Δούκισσας Όλγας Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας. Υπήρξε ο μοναδικός στην παγκόσμια ιστορία αξιωματούχος που έφερε ταυτόχρονα το βαθμό του ναυάρχου τριών στόλων, της Ρωσίας, της Ελλάδας και της Δανίας.

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τις πρώτες εγκύκλιες σπουδές, που έλαβε κατ' οίκον, μετέβη στη Δανία όπου και σπούδασε στη Βασιλική Ναυτική Σχολή της Κοπεγχάγης. Αποφοιτώντας επέστρεψε στην Ελλάδα και κατατάχθηκε ως αξιωματικός στο Βασιλικό Ναυτικό, γενόμενος ταυτόχρονα υπασπιστής του Βασιλιά Γεωργίου Α΄. Κατά την περίοδο εκείνη, συνοδεύοντας τον διάδοχο της Ρωσίας και μετέπειτα Αυτοκράτορα Νικόλαο Β' σε περίπλου της γης, όταν βρίσκονταν στην Ιαπωνία σε γενόμενη απόπειρα δολοφονίας σε βάρος του Νικολάου από κάποιο φανατικό Ιάπωνα, ο πρίγκιπας Γεώργιος πρόλαβε και απέκρουσε αυτόν έγκαιρα, σώζοντας τον Νικόλαο. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης ο Τσάρος της Ρωσίας απέδωσε στον Γεώργιο τον βαθμό του ναυάρχου του ρωσικού στόλου με τα διάσημα αυτού.[1]

Το 1897 ο Πρίγκιπας Γεώργιος ήταν διοικητής του ελληνικού τορπιλικού στόλου με τον οποίο και συμμετείχε στον αποκλεισμό της Κρήτης, κατ' εντολή της ελληνικής κυβέρνησης του Θ. Δηλιγιάννη.

Ύπατος Αρμοστής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα χρόνο μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο, που ακολούθησε, που μπορεί να χαρακτηρίστηκε ατυχής, πλην όμως υπήρξε ιδιαίτερα σημαντικός για τη μετέπειτα στρατιωτική αναδιοργάνωση της Ελλάδας, οι Μεγάλες Δυνάμεις: (Αγγλία, Αυστρουγγαρία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία και Ρωσία), ανάγκασαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία να εγκαταλείψει την Κρήτη, δημιουργώντας υπό την προστασία τους ένα αυτόνομο κατ' εντολή κράτος, την Κρητική Πολιτεία, υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου, όπου ως Ύπατο Αρμοστή (γενικό διοικητή) εγκατέστησαν κατόπιν προτροπής της Ρωσίας τον πρίγκιπα Γεώργιο.

Ως Αρμοστής εξέδωσε σύνταγμα, και όρισε Συμβούλιο του Ηγεμόνα (δηλαδή κυβέρνηση) από τους Κρητικούς αρχηγούς. Το 1899 οργάνωσε την Κρητική Χωροφυλακή. Οι απόψεις του πάνω στο κρητικό ζήτημα τον έφεραν σε σύγκρουση με τον πολιτικό και πρωταγωνιστή της επανάστασης Ελευθέριο Βενιζέλο αλλά και με μεγάλο μέρος του λαού της Κρήτης. Η σύγκρουση κορυφώθηκε με την επανάσταση του Θερίσου το 1905, κατά την οποία η Κρητική Χωροφυλακή του έμεινε πιστή, αλλά χρειάστηκε να ζητήσει και την στρατιωτική συνδρομή των ξένων δυνάμεων. Για την αντιμετώπιση της κρίσης οι Μεγάλες Δυνάμεις έστειλαν στην Κρήτη ειδική εξεταστική επιτροπή. Ο Γεώργιος θεωρώντας πως μ' αυτήν τους την ενέργεια οι Δυνάμεις τον έθιγαν προσωπικά παραιτήθηκε του αξιώματός του τον Σεπτέμβριο του 1906. Μετά την άφιξη του αντικαταστάτη του, Αλέξανδρου Ζαΐμη, αναχώρησε για την Αθήνα. Το επόμενο χρόνο η Κρητική Συνέλευση ανακήρυξε την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, που πραγματοποιήθηκε επίσημα το 1913. Το 1907 νυμφέφθηκε την Πριγκίπισσα Μαρία Βοναπάρτη.[2] Μετά την επανάσταση στο Γουδί το 1909 ο πρίγκιπας Γεώργιος εγκαταστάθηκε στη Γαλλία χωρίς να πάψει να επισκέπτεται τακτικά την Ελλάδα.
Μετά τον θάνατό του η σορός του μεταφέρθηκε στην Ελλάδα, όπου και ετάφη στο βασιλικό κοιμητήριο στο Τατόι.

Η Γεωργιούπολη, ένα παραλιακό θέρετρο ανάμεσα στα Χανιά και το Ρέθυμνο, ονομάστηκε προς τιμήν του.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Πριγκίπισσα Μαρία Βοναπάρτη

Ο Γεώργιος παντρεύτηκε το 1907 την Πριγκίπισσα Μαρία Βοναπάρτη, κόρη του πρίγκιπα Ρολάνδου Βοναπάρτη, με την οποία απέκτησε ένα γιο και μια κόρη:

  • τον Πρίγκιπα Πέτρο (1908-1980), ανθρωπολόγος, παντρεύτηκε το 1941 την Ειρήνη Αλεξάνδροβνα Οβτσινίκοβα. Δεν απέκτησαν παιδιά.
  • την Πριγκίπισσα Ευγενία (1910-1989),[3][4][5][6] παντρεύτηκε στις 30 Μαΐου 1938, τον Πρίγκιπα Ντομινίκ Ράντζιβιλ, στο Παρίσι και χώρισαν το 1946. Απέκτησαν μια κόρη και ένα γιο:
  • την Πριγκίπισσα Τατιάνα Ράτνζιβιλ (28 Αυγούστου 1939-), παντρεύτηκε τον Ζαν Ανρί Φρυσώ
    • την Φαμπιόλα Φρυσώ (7 Φεβρουαρίου 1967-), παντρεύτηκε τον Τιερύ Χέρμαν, μία κόρη
    • τον Αλέξη Φρυσώ (25 Νοεμβρίου 1969-), παντρεύτηκε την Ναταλί Τσάντλερ
  • τον Πρίγκιπα Γεώργιο Ανδρέα Ράτνζιβιλ (4 Νοεμβρίου 1947 - 27 Αυγούστου 2001)

Η Ευγενία ξαναπαντρεύτηκε στις 28 Νοεμβρίου 1949 τον Πρίγκιπα Ραϊμόνδο του Τόρε-Τάσσο, Δούκα του Καστέλο Ντουίνο τον οποίο επίσης χώρισε το 1965. Απέκτησαν ένα γιο:

  • τον Πρίγκιπα Κάρολο Αλλεσάντρο, Δούκα του Καστέλο Ντουίνο (10 Φεβρουαρίου 1952-), παντρεύτηκε το 1976 την Βερόνικα Λάντς. Απέκτησαν δύο γιους και μια κόρη:
  • τον Πρίγκιπα Ντιμίτρι του Θερν και Τάξις (1977-)
  • τον Πρίγκιπα Μαξιμιλιανό του Θερν και Τάξις (1979-)
  • την Πριγκίπισσα Κονστάνζα του Θερν και Τάξις (1989-)

Τίτλος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 24 Ιουνίου 1869 - 25 Νοεμβρίου 1957: Η Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Γεώργιος της Ελλάδας και της Δανίας

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Bertin, Celia (1982). «A False Happiness». Marie Bonaparte: A Life. New York: Harcourt Brace Jovanovich, σελ. 85–86. ISBN 0-15-157252-6. «From that day, from that moment on, I loved him and I have never had any other friend but him...You will love him too, when you meet him.» 
  2. Bertin, Celia (1982). «A False Happiness». Marie Bonaparte: A Life. New York: Harcourt Brace Jovanovich, σελ. 109–112. ISBN 0-15-157252-6. 
  3. Bertin, Celia (1982). «A False Happiness». Marie Bonaparte: A Life. New York: Harcourt Brace Jovanovich, σελ. 82–84. ISBN 0-15-157252-6. 
  4. Bertin, Celia (1982). «A False Happiness». Marie Bonaparte: A Life. New York: Harcourt Brace Jovanovich, σελ. 83–88. ISBN 0-15-157252-6. 
  5. Bertin, Celia (1982). Marie Bonaparte: A Life. New York: Harcourt Brace Jovanovich, σελ. 16, 25, 68. ISBN 0-15-157252-6. 
  6. Bertin, Celia (1982). «A False Happiness». Marie Bonaparte: A Life. New York: Harcourt Brace Jovanovich, σελ. 88, 91. ISBN 0-15-157252-6. 
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα