Γάιος Σεμπρόνιος Γράκχος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Γάιος Σεμπρόνιος Γράκχος
Félix Auvray Caio Gracco.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Gaius Sempronius Gracchus (Λατινικά)
Γέννηση 154 π.Χ.
Ρώμη
Θάνατος 121 π.Χ.
Ρώμη
Συνθήκες θανάτου αυτοκτονία
Υπηκοότητα Αρχαία Ρώμη
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
Οικογένεια
Γονείς Tiberius Gracchus the Elder και Κορνηλία Σκιπιώνις Αφρικάνα
Αδέλφια Τιβέριος Σεμπρόνιος Γράκχος (αδελφός)
Sempronia (αδελφή)
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα Τριβώνιος των πληβείων
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Γάιος Σεμπρόνιος Γράκχος (Λατινική γλώσσα: Gaius Sempronius Gracchus), γεννήθηκε το 154 π.Χ και πέθανε το 121 π.Χ. Ήταν αδελφός του Τιβέριου.[1] Το 123 π.Χ. εκλέγεται δήμαρχος (tribunus plebis), δηλαδή εκπρόσωπος των πληβείων, και θέλησε να συνεχίσει την μεταρρυθμιστική πολιτική του αδελφού του.

Μέτρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για να συντρίψει τους ευγενείς προσπάθησε να στηριχθεί όχι μόνο στο λαό, αλλά και στους ιππείς και στους συμμάχους τους.

Πολλαπλασιάζει τους κλήρους του ager publicus, της δημόσιας γης[2], και παρεμποδίζει την εγκατάσταση των ευγενών στις εύφορες περιοχές. Στους ιππείς παραχώρησε το δικαίωμα της δεκάτης στις νέες ασιατικές επαρχίες και το δικαίωμα της εισόδου στα δικαστήρια στο πλευρό των μελών της Συγκλήτου και τους όρισε ειδικές τιμητικές θέσεις στα θέατρα.

Φρόντισε ακόμη για την διευθέτηση των αγορών, για σιταποθήκες και τους δημόσιους δρόμους. Τα μέτρα αυτά τον βοήθησαν να επανεκλεγεί δήμαρχος το επόμενο έτος.

Αντιδράσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι ευγενείς προσεταιρίστηκαν έναν άλλο δήμαρχο, τον Λίβιο Δρούσο και μέσω αυτού πρότειναν στον λαό ευνοϊκότερα μέτρα. Ο Γάιος έχασε τη δημοτικότητά του και γι' αυτό θέλησε να στηριχθεί στους Συμμάχους. Τον Μάιο του 122 π.Χ. πρότεινε να δοθούν στους κατοίκους του Λάτιου δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη και σε άλλους συμμάχους να δοθούν τα δικαιώματα των Λατίνων.

Αποτελέσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι ευγενείς ερέθισαν τον εγωισμό του ρωμαϊκού λαού, που δεν ήθελε να μοιραστεί τα προνόμιά του. Οι καινοτομίες του Γάιου θεωρήθηκαν ανόσια έργα και οι υποστηριχτές του τον εγκατέλειψαν.[3]

Προκλήθηκαν ταραχές, πολλοί οπαδοί του σκοτώθηκαν, ενώ ο ίδιος, για να μην συλληφθεί, διέταξε τον δούλο του να τον σκοτώσει το καλοκαίρι του 121 π.Χ.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]