Αλέκα Παΐζη

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αλέκα Παΐζη
Γέννηση1919
Ηράκλειο, Κρήτη
Θάνατος4 Φεβρουαρίου 2009 (90 ετών)
Αθήνα
Τόπος ταφήςΒ' Νεκροταφείο Αθηνών[1]
ΕθνικότηταΕλληνική
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
ΣπουδέςΔραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Ιδιότηταηθοποιός θεάτρου, ηθοποιός ταινιών και ηθοποιός τηλεόρασης
ΣύζυγοςΤίτος Βανδής
Είδος τέχνηςηθοποιός
ΒραβεύσειςΈπαθλο "Μαρίκα Κοτοπούλη"

Η Αλέκα Παΐζη (Ηράκλειο Κρήτης, 19194 Φεβρουαρίου 2009) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Η οικογένειά της είχε οικονομική άνεση, καθώς ο πατέρας της ήταν καπνοβιομήχανος και βίωσε δύσκολες στιγμές όταν έχασε την επιχείρησή του[2].

Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1941, ερμηνεύοντας τη Σουζάνα στη Βεντάλια του Κάρλο Γκολντόνι, στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Το 1945 και 1946 συμμετείχε στην θεατρική ομάδα "Ενωμένοι Καλλιτέχνες", που ιδρύθηκε με εντολή του ΚΚΕ ως πολιτιστικός βραχίονας του κόμματος. Το 1946, συγκρότησε θίασο με το Δήμο Σταρένιο και τον Τίτο Βανδή, τον πρώτο της σύζυγο.

Συνεργάστηκε με το θίασο του Κ. Μουσούρη, της Κατερίνας, της Έλσας Βεργή και άλλων. Από το 1963 ως το 1966, ερμήνευσε διάφορους ρόλους σε έργα από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1957, στην ταινία Μπαρμπα-Γιάννης, ο κανατάς. Έπαιξε επίσης στις ταινίες Ο Μιμίκος και η Μαίρη του Γρηγόριου Ξενόπουλου, Το παιδί του δρόμου του Τ. Αλιφέρη, Συνοικία το όνειρο του Α. Αλεξανδράκη κ.ά..

Στο εξωτερικό εργάστηκε στον ιταλικό κινηματογράφο. Εμφανίστηκε και στην τηλεόραση, με πιο διάσημο τον ρόλο της Χρυσοστόμης στους Πανθέους του Τάσου Αθανασιάδη, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη.

Διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 28 Νοεμβρίου 1994, σε εκδήλωση του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου, της απονεμήθηκε για τη συνολική της προσφορά το έπαθλο «Μαρίκα Κοτοπούλη»[3].

Το 2008 συμμετείχε στην έκθεση και στο αντίστοιχο φωτογραφικό λεύκωμα γυμνών πορτρέτων με τίτλο «Λευκό βιβλίο» του φωτογράφου Τάκη Διαμαντόπουλου[4][5].

Αγώνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Αλέκα Παΐζη υπήρξε παράλληλα αγωνίστρια της Αριστεράς: συμμετείχε στην Ελληνική Αντίσταση κατά την Κατοχή, μέσα από το ΕΑΜ, πέρασε από τη Μακρόνησο, το Τρίκερι, ενώ συνελήφθη αρκετές φορές. Μετά την κήρυξη της δικτατορίας τον Απρίλιο του 1967, έφυγε στο εξωτερικό. Επιστρέφοντας μετά τη Μεταπολίτευση στην Ελλάδα, συνεργάστηκε με το Λαϊκό Πειραματικό Θέατρο του Λεωνίδα Τριβιζά, με το Μάνο Κατράκη, με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν κ.ά.

Θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου 2009, έπειτα από πολύμηνη περιπέτεια που είχε με την υγεία της[6], περίπου ένα μήνα πριν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη «Σονάτα του Σεληνόφωτος», σκηνική μεταφορά του ποιήματος του Γιάννη Ρίτσου, έχοντας υπηρετήσει το θέατρο για περισσότερο από 60 χρόνια. Κηδεύθηκε στο Β΄ Νεκροταφείο.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 (Αγγλικά) Find A Grave. 169081685. Ανακτήθηκε στις 22  Μαρτίου 2020.
  2. Κατερίνα Κόμητα (30 Ιουνίου 2008). «Αλέκα Παΐζη - «Δεν με απορρόφησε η τέχνη, η ζωή με απορρόφησε»». Εφημερίδα του Ελληνικού Φεστιβάλ. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2009. 
  3. «Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου - Θεατρικό Μουσείο - Θεατρικά Έπαθλα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιανουαρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2009. 
  4. «mixtape.gr ΤΕΧΝΕΣ - Εγκαίνια για την νέα έκθεση του Τάκη Διαμαντόπουλου (Προσοχή: Αλλαγή ημέρας εγκαινίων!)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Φεβρουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2009. 
  5. Κώστας Ζαλίγκας (18 Φεβρουαρίου 2008). «Γυμνές στα φλας». Τέχνες. Ελεύθερος Τύπος. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2009. 
  6. Ιωάννα Μπλάτσου (5 Φεβρουαρίου 2009). «Τελευταία υπόκλιση… για την Αλέκα Παΐζη». Ελεύθερος Τύπος. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2009. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]