Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1204)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης
PriseDeConstantinople1204PalmaLeJeune.JPG
Χρονολογία 8-13 Απριλίου 1204
Τόπος Κωνσταντινούπολη
Έκβαση Νίκη των σταυροφόρων
Αντιμαχόμενοι
Ηγετικά πρόσωπα
Δυνάμεις

Βυζαντινοί: 15.000 πολεμιστές

  • Βυζαντινοί: 20 πλοία

Σταυροφόροι: 10.000 πολεμιστές
Βενετοί: 10.000 πολεμιστές

  • Βενετοί: 210 πλοία
Απώλειες
Άγνωστος αριθμός
Άγνωστος αριθμός

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης υπήρξε το αποτέλεσμα της πολιορκίας της βυζαντινής πρωτεύουσας, της οποίας Αυτοκράτορες ήταν ο Αλέξιος Δ' , ο Αλέξιος Ε' Μούρτζουφλος και ο Θεόδωρος Α', από την Δ' Σταυροφορία, με επικεφαλής τον Ερρίκο Δάνδολο, τον Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό και τον Βαλδουίνο Α'. Η σταυροφορία διήρκεσε μέχρι το 1204, όταν τελικά η Κωνσταντινούπολη αλώθηκε.

Οι Σταυροφόροι φτάνουν στην Κωνσταντινούπολη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τα τέλη του Ιουνίου του 1204, ο στόλος των Σταυροφόρων έφτασε στην Κωνσταντινούπολη, η οποία την εποχή εκείνη κατά τον Νικήτα Χωνιάτη, θύμιζε στους Δυτικοευρωπαίους «την Σύβαρι, που ήταν γνωστή για την μαλθακότητά της»[1]. Από σύγχρονες δυτικές πηγές, αναφέρεται ο απεριόριστος θαυμασμός που έτρεφαν οι Σταυροφόροι για το πλούτο που κατείχε η Πόλη.

Άλωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Φαινόταν πιθανό ότι η βυζαντινή πρωτεύουσα θα μπορούσε να αντισταθεί με επιτυχία στους Σταυροφόρους, των οποίων ο αριθμός δεν ήταν τόσο μεγάλος. Οι τελευταίοι, όμως, αποβιβάστηκαν στην ευρωπαϊκή ακτή και κατέλαβαν τον Γαλατά, έσπασαν την αλυσίδα που έκλεινε τον Κεράτιο κόλπο και εισχώρησαν σε αυτόν πυρπολώντας τα πλοία που βρίσκονταν εκεί. Ταυτόχρονα οι ιππότες επιτέθηκαν κατά της πόλης, που παρά την απεγνωσμένη αντίσταση, ιδιαίτερα από τους μισθοφόρους Βαράγγους, καταλήφθηκε τον Ιούλιο του 1204 από τους Σταυροφόρους.

Ο Αλέξιος Γ΄, που δεν είχε ούτε τη θέληση ούτε τη δύναμη να αντισταθεί, εγκατέλειψε την πόλη και διέφυγε παίρνοντας μαζί του το δημόσιο θησαυροφυλάκιο. Ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος απελευθερώθηκε από τη φυλακή και επανήλθε στον θρόνο, ενώ ο γιος του Αλέξιος που είχε φτάσει μαζί με τους Σταυροφόρους ανακηρύχθηκε συν-αυτοκράτορας (Αλέξιος Δ΄). Η πρώτη αυτή πολιορκία και κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους έγινε με σκοπό την αποκατάσταση του Ισαακίου Β΄ στον θρόνο.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Historia, έκδοση Bonn, σελ. 717. Νικήτα Χωνιάτη.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Νικηφόρος Γρηγοράς, "Ρωμαϊκή ιστορία", Schopen, L. – Bekker, I. (επιμ.), Nicephori Gregorae historiae Byzantinae 1 (CSHB, Bonn 1829)
  • Σάθας, Κ.Ν., "Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη VII" (Βενετία – Παρίσι 1894).
  • Νικήτας Χωνιάτης, "Χρονική Διήγησις", van Dieten, J. (επιμ.), Nicetae Choniatae historia (CFHB 11, Berlin 1975)
  • Γεώργιος Ακροπολίτης, "Χρονική Συγγραφή", Heisenberg, Α. – Wirth, P. (επιμ.), Georgii Acropolitae Opera I (Stuttgart 1978).
  • Μιχαήλ Χωνιάτης, "Επιστολαί", Kolovou, F. (επιμ.), Michaelis Choniatae epistulae (Corpus Fontium Historiae Byzantinae 41, Berlin – New York 2001).
  • Heisenberg, A., "Neue Quellen zur Geschichte des lateinischen Kaisertums und der Kirchenunion I" (Sitzungsberichte der Bayer. Akademie der Wissenschaften, Philos.-philol. U. Hist. Klasse, Jahrg. 1922, 5. Abh., München 1923)
  • Robert de Clari, "La conquête de Constantinople", Charlot, P. (επιμ.), (Paris 1939)
  • Carile, Α., “Partitio terrarum Imperii Romaniae”, Studi Veneziani 7 (1965)
  • Geoffroy de Villehardouin, "La conquête de Constantinople", Faral, E. (επιμ.), (Paris 1973)
  • Schreiner, P. (επιμ.), "Die byzantinische Kleinchroniken I" (Corpus Fontium Historiae Byzantinae 12, Wien 1975).
  • Gunther von Pairis, "Historia Constantinopolitana", Ort, P. (επιμ.), (Hildesheim – Zürich 1994).


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Siege of Constantinople της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).