Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1958
| Το Venue : |
|
| Ημερομηνία: |
12 Μαρτίου, 1958 |
| Παρουσιαστής: |
Hannie Lips |
| Διοργανωτής Τηλεοπτικός Φορέας: |
NOS |
| Εγκατάσταση: |
AVRO Studios, Hilversum, Κάτω Χώρες |
| 1η Θέση: |
"Dors, mon amour" από τον André Claveau (μουσική: Pierre Delanoë, στίχοι: Hubert Giraud) για τη Γαλλία |
| Μέθοδος Ψηφοφορίας: |
Κάθε χώρα είχε δέκα μέλη στην κριτική επιτροπή, καθένα από τα οποία έδινε ένα πόντο στο αγαπημένο του τραγούδι. |
| Αριθμός Κομματιών: |
10 |
| Πρωτοεμφανιζόμενες: |
 Σουηδία |
| Επέστρεψαν: |
Κανένας |
| Αποχώρισαν: |
 Ηνωμένο Βασίλειο |
| Μηδέν πόντοι: |
Κανείς |
|
Η μάχη διεξήχθη ανάμεσα στη Γαλλία και την Ελβετία, οι οποίες συγκέντρωσαν μεγάλους βαθμούς από πολλές χώρες. Η Ιταλία, παρά το κλασσικό τραγούδι που εμφάνισε και το γεγονός ότι μεταδόθηκε δύο φορές, αποτέλεσε –μικρό μόνο- αντίβαρο στη μονομαχία. Περισσότερο δίκαιες η Ελβετία και η Σουηδία (ψήφισαν από 7 χώρες), ενώ πιο σφιχτή η Δανία. Είναι απορίας άξιο πως για τα 9 από τα 10 μέλη της επιτροπής της το γαλλικό τραγούδι ήταν το πιο αγαπημένο. Θριαμβευτική επάνοδος για τη Lys Assia και παταγώδης αποτυχία για την προηγούμενη νικήτρια, Corrie Brokken.
Καθιερώθηκε –άτυπα- η νικήτρια χώρα να διοργανώνει το επόμενο φεστιβάλ, κάτι που όμως δεν συνέβη πάντοτε. Με μια πρωτοεμφανιζόμενη (τη Σουηδία) και μια αποχή (του Ηνωμένου Βασιλείου), ο αριθμός των χωρών διατηρήθηκε στις δέκα. Παρέμειναν οι ίδιοι κανονισμοί, αλλά και το ίδιο στυλ στο στήσιμο του σκηνικού : η ορχήστρα στα αριστερά, μια σκάλα στο κέντρο για τους καλλιτέχνες, ο πίνακας βαθμολογίας στα δεξιά. Το ντεκόρ περιελάμβανε 20.000 τουλίπες. Ο διαγωνισμός έγινε στα στούντιο της ολλανδικής κρατικής τηλεόρασης, στο Hilversum.
Το αρχικό πλάνο δείχνει τον πίνακα. Ακολουθεί σύντομη μουσική από την ορχήστρα και αμέσως αρχίζει το πρώτο τραγούδι. Ορισμένοι από τους διευθυντές ορχήστρας παραδίδουν τη μπαγκέτα τους στον επόμενο. Οι καλλιτέχνες μπαίνουν από μια μικρή σκάλα. Ώσπου να αλλάξει η χώρα, η ορχήστρα παίζει ένα πολύ μικρό μουσικό θέμα. Υπήρχαν δύο ορχηστρικά διαλείμματα, ένα μεταξύ του 5ου και του 6ου τραγουδιού (με ένα αραβούργημα), και ένα στο τέλος όλων των τραγουδιών. Κάθε τραγούδι είχε το δικό του σκηνικό, ενώ έβγαινε λεζάντα με τον τίτλο και τον καλλιτέχνη. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλα τα τραγούδια «χειροκροτεί» και η ορχήστρα, χτυπώντας τα δοξάρια.
Το διαγωνιστικό μέρος ξεκίνησε με ένα από τα κλασσικότερα τραγούδια του διαγωνισμού, το Volare, με τον Ντομένικο Μοντούνιο. Η νικήτρια της περυσινής χρονιάς, Corrie Brokken, δεν τα κατάφερε καλά και ήρθε τελευταία, κάνοντάς την τη μόνη διαγωνιζόμενη που πήρε ποτέ την πρώτη και την τελευταία θέση. Ο 42χρονος ndré Claveau για τη Γαλλία κινείτο στο κλίμα των crooner της εποχής, ιδίως του Μωρίς Σεβαλιέ. Η Σουηδία – στην πρώτη της συμμετοχή στο διαγωνισμό- αποφάσισε να επιστρατεύσει την Alice Babs, η οποία φορούσε παραδοσιακή στολή (και όχι τουαλέτα, όπως απαιτούνταν), κάνοντας έτσι τη διαφορά (βεβαίως, τα «λα, λα, λα» δεν έλειψαν). Χαρακτηριστική η δανέζικη εμφάνιση με την Raquel Rastenni να «σκίζει σελίδες από το ημερολόγιό της» καθισμένη σε ένα σκαμνί επί σκηνής. Ο Βέλγος Fud Leclercq ερμήνευσε το διφορούμενο Ma petite chatte, υπομειδιώντας και ο ίδιος με νόημα. Η Γερμανίδα Margot Hielscher με τα δισκάκια στο χέρι έκανε την πιο αλησμόνητη εμφάνιση, ενώ η τελευταία συμμετοχή ήταν ένα χαρούμενο και απλοϊκό τραγουδάκι βουκολικών αποχρώσεων από τη Lys Assia για την Ελβετία (το πρώτο δίγλωσσο όλων των εποχών).
Η παρουσιάστρια περιορίστηκε μόνο στο να δώσει την ψηφοφορία (ήταν “Telefoonmeisje” (Κορίτσι του τηλεφώνου / τηλεφωνήτρια), κάτι που επαναλήφθηκε και το 70, πάλι στην Ολλανδία), έτσι την πρωτοείδαμε μετά το πέρας όλων των συμμετοχών, όταν βγήκε για να πει στα ολλανδικά, αγγλικά και γαλλικά ότι -λόγω τεχνικού προβλήματος (στις Σκανδιναβικές χώρες), το Volare έπρεπε να επαναληφθεί (είναι το μόνο τραγούδι στην ιστορία του διαγωνισμού για το οποίο έγινε αυτό). Ακολουθεί ένα διάλειμμα με κρουστά και την ορχήστρα. Η παρουσιάστρια ξαναβγαίνει, ενώ έχουν φέρει και τον –χειροκίνητο- πίνακα, ο οποίος περιλαμβάνει τα τραγούδια, τους βαθμούς και τους συνολικούς βαθμούς. Αρχίζει αμέσως, χωρίς εξηγήσεις (κάτι που κάνει μόνο ο σχολιαστής). Δίνουν αριθμό τραγουδιού, χώρα και βαθμούς. Υπάρχει τηλεφωνητής, από τον οποίο ζητά κάθε φορά να τη συνδέσει με την τάδε ή τη δείνα χώρα.
Υπήρχαν δυσκολίες στη σύνδεση με τον Αυστριακό, εκείνος δεν την ακούει, βιάζεται να τα πει και τον διακόπτει. Ζητά επιβεβαίωση για τον άσσο στη Σουηδία, αλλά δεν της απαντά. Στο τέλος τής εκφωνεί ένα ξερό: «That’s all!». Βλέπουν τότε ένα λάθος με τη Σουηδία, η οποία έπρεπε να έχει 5 αντί για 4 βαθμούς, για να διαπιστώσουν τελικά ότι ήταν σωστό : «Oh, there was no mistake!». Η Γερμανίδα εκφωνήτρια επιβεβαιώνει τις ψήφους της, όταν η παρουσιάστρια επαναλαμβάνει: «Yes, that’s correct». Ο Δανός δίνει 9 στη Γαλλία, χωρίς αριθμό τραγουδιού, κάτι που την μπερδεύει. Εκφωνεί: «I see, thank you Copenhagen!» και γελά. Παθαίνει τεράστια έκπληξη με το βαθμό αυτό (κάτι που έμελλε να πάθει και η Ολλανδή του 70, με το αντίστοιχο 9άρι του Βελγίου προς την Ιρλανδία). Όταν ψηφίζει το Λουξεμβούργο τη Γαλλία, εκφωνεί: «Pardon, vous dites? Un point?» {Συγνώμη, τι είπατε; Ένας βαθμός;} και της απαντούν : «C’est ça» {Αυτό είναι}. Ζητά από το Γάλλο (ο οποίος -σημειωτέον- ψηφίζει ανάποδα) να τα πει αργά. Εκείνος ψηφίζει την Αυστρία και του ζητά τον αριθμό τραγουδιού, γιατί μπερδεύεται και εκφωνεί το κορυφαίο: «J’entends très mal. Voulez-vous répéter encore une fois. Trois? Un, deux, trois?» {Ακούω πολύ άσχημα. Θέλετε να επαναλάβετε ακόμα μια φορά; Τρία; Ένα, δύο, τρία;}! Όταν τελειώνει, η παρουσιάστρια εκφωνεί μόνη της: «C’étaient les résultats du jury français» {Ήσαν τα αποτελέσματα της γαλλικής επιτροπής}. Η κάμερα τής κάνει ωραία πλάγια πλάνα, με τον πίνακα από πίσω της. Όταν ολοκληρώνει η Ιταλία, κλείνει ξερά: «C’est ça».
Τρέχει η ίδια να φέρει το νικητή και μένει πάνω στη σκάλα, αφού ανακοινώσει τον τίτλο. Ο παρουσιαστής του βραβείου βγάζει ένα λογύδριο. Το δώρο δεν ανοίγει εύκολα και το κοινό γελά. Μιλά λίγο και ο νικητής, κάνει τη reprise και η βραδιά τελειώνει δίχως αποφώνηση: η ορχήστρα μόνο παίζει κάτι και κλείνει η μετάδοση με τον πίνακα και το μετάλλιο, σε εναλλαγή πλάνων. Η μεγαλύτερη ανατροπή ήταν αυτή της Ολλανδής (αν και είχε έρθει πρώτη το 57, κατέληξε να είναι τελευταία το 58). Ήταν έντονη η αντίδραση των χωρών, οι οποίες δεν ήθελαν να αμερικανοποιηθεί ο διαγωνισμός, έτσι πρόβαλαν σθεναρή αντίσταση σε αυτού του είδους τα τραγούδια. Υπήρχε ωστόσο μια γκρίνια, διότι κανένα τραγούδι έως τότε δεν είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Ευτυχώς το Volare ξέφυγε από την κακοδαιμονία της Γιουροβίζιον και έδωσε μεγάλη ώθηση, όσον αφορά στην απήχηση του διαγωνισμού. Όσο για το νικητήριο τραγούδι, ακούστηκε αρκετά, μόνο όμως στις γαλλόφωνες χώρες.
|
Επιτροπές |
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
| Χώρες |
Ιταλία |
13 |
|
1 |
1 |
0 |
1 |
0 |
4 |
4 |
1 |
1 |
| Ολλανδία |
1 |
0 |
|
0 |
0 |
0 |
0 |
0 |
0 |
0 |
1 |
| Γαλλία |
27 |
6 |
0 |
|
1 |
1 |
9 |
1 |
1 |
7 |
1 |
| Λουξεμβούργο |
1 |
0 |
0 |
0 |
|
0 |
0 |
0 |
0 |
0 |
1 |
| Σουηδία |
10 |
0 |
2 |
0 |
3 |
|
0 |
1 |
0 |
1 |
3 |
| Δανία |
3 |
0 |
1 |
1 |
0 |
1 |
|
0 |
0 |
0 |
0 |
| Βέλγιο |
8 |
0 |
0 |
0 |
0 |
1 |
1 |
|
5 |
0 |
1 |
| Γερμανία |
5 |
0 |
0 |
2 |
0 |
1 |
0 |
1 |
|
1 |
0 |
| Αυστρία |
8 |
0 |
0 |
3 |
1 |
1 |
0 |
1 |
0 |
|
2 |
| Ελβετία |
24 |
4 |
6 |
3 |
5 |
4 |
0 |
2 |
0 |
0 |
|
- Πράσινο = Χώρες που έλαβαν μέρος.
- Κίτρινο = Χώρες που έλαβαν μέρος στο παρελθόν,αλλά όχι αυτή τη χρονιά.
Το επίσημο λογότυπο της Γιουροβίζιον 1958
|
|
Η συμμετοχή της Ολλανδίας
|
|
Η συμμετοχή του Λουξεμβούργου
|
|
|
|
|
Η συμμετοχή της Γερμανίας
|
|
|
Εξωτερικές συνδέσεις [Επεξεργασία]
The Greek Eurovision Fanclub
Σουηδία.svg){kind=small}
Ηνωμένο Βασίλειο
Ιταλία
Ολλανδία
Γαλλία
Λουξεμβούργο
Δανία
Βέλγιο
Γερμανία
Αυστρία
Ελβετία
