Βαλδουίνος Β΄ της Ιερουσαλήμ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
O βασιλιάς της Ιερουσαλήμ Βαλδουίνος Β΄ με τους ιδρυτές του τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών Ούγο ντε Πεγιέ και Γοδεφρείδο του Σαίν - Ομέρ.

Ο Βαλδουίνος Β΄ των Ιεροσολύμων ή Βαλδουίνος του Μπούρκ (πέθανε στις 21 Αυγούστου 1131) ήταν δεύτερος κόμης της Έδεσσας (1100 - 1118) και τρίτος βασιλιάς των Ιεροσολύμων (1118 - 1131). Ήταν γιος του Ούγου κόμητος του Ρεθέλ και της Μελισσάνθης. Είχε δύο νεότερους αδελφούς, τους Γερβάση και Μανασσή, και δύο αδελφές, τις Ματθίλντα και Οντιέρνα. Θεωρείται ότι ήταν ξάδελφος των αδελφών Ευστάθιου Γ΄ της Βουλώνης, Γοδεφρείδου της Μπουγιόν και Βαλδουίνου της Βουλώνης. Η σχέση αυτή δεν έχει αποδειχτεί, όμως είναι γνωστό ότι ο Βαλδουίνος ακολούθησε τα τρία αδέλφια στην Α΄ Σταυροφορία.

Με το πέρας της Σταυροφορίας, ο Βαλδουίνος της Βουλώνης έγινε ο πρώτος κόμης της Έδεσσας, ενώ ο Βαλδουίνος του Μπούρκ μπήκε στην υπηρεσία του Βοιμούνδου του Τάραντα, πρίγκηπα της Αντιόχειας, χρησιμοποιούμενος ως πρεσβευτής μεταξύ Αντιόχειας και Έδεσσας. Έγινε αντιβασιλιάς της Αντιόχειας (1100) όταν ο Βοιμούνδος αιχμαλωτίστηκε από τους Βίκινγκς εισβολείς, ενώ την ίδια χρονιά που ο Βαλδουίνος της Βουλώνης ανήλθε στο θρόνο των Ιεροσολύμων, ο Βαλδουίνος του Μπουρκ διορίστηκε στη θέση του ως κόμης της Έδεσσας. Στην Αντιόχεια έμεινε αντιβασιλιάς ο ανιψιός του Βοημούνδου Τανκρέδος.

Το 1102 ο Βαλδουίνος και ο Τανκρέδος υποστήριξαν τον βασιλιά των Ιεροσολύμων Βαλδουίνο Α΄ σε πόλεμο εναντίον των Αιγυπτίων στην Ασκαλόν. Οι Σελτζούκοι Τούρκοι επιτέθηκαν στην Έδεσσα (1104), και στην αιματηρή μάχη της Χαρράν νίκησαν τις ενωμένες δυνάμεις Αντιόχειας και Έδεσσας. Ο Βαλδουίνος του Μπούρκ πιάστηκε αιχμάλωτος των Σελτζούκων και στη θέση του στην Έδεσσα έγινε αντιβασιλιάς ο Τανκρέδος. Ο κόμης παρέμεινε σε αιχμαλωσία στην Μοσούλη ως το 1108 αφού ο Βοημούνδος και ο Τανκρέδος προτιμούσαν να πληρώσουν λύτρα προκειμένου να απελευθερώσουν τους δικούς τους αιχμαλώτους παρά τον Βαλδουίνο. Το 1108 πληρώθηκαν τα 60.000 δηνάρια που απαιτούνταν ως λύτρα για την απελευθέρωσή του από τον Ζοσελέν του Κουρτεναί. Ο Τανκρέδος αρνήθηκε να του παραχωρήσει την θέση του στην Έδεσσα αλλά με την υποστήριξη των Βυζαντινών και των Αρμενίων στον Βαλδουίνο υποχώρησε, και αργότερα (1109) συμφιλιώθηκαν και συμμετείχαν μαζί στην πολιορκία της Τρίπολης.

Βασιλιάς των Ιεροσολύμων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η στέψη του βασιλιά της Ιερουσαλήμ Βαλδουίνου Β΄

Με τον θάνατο του Βαλδουίνου Α΄ προτάθηκε το 1118 να πάρει τον θρόνο των Ιεροσολύμων ο μεγαλύτερος αδελφός του Ευστάθιος Γ΄, αλλά ο Ζοσελέν του Κουρτεναί, παρόλο που ο Βαλδουίνος του Μπουρκ τον είχε εξορίσει το 1113, τον πρότεινε για νέο βασιλιά. Η πρόταση της έγινε αποδεκτή και ο Βαλδουίνος Β΄ στέφθηκε βασιλιάς των Ιεροσολύμων στις 14/4/1118. Ταυτόχρονα οι Σελτζούκοι Τούρκοι από τη Συρία και οι Φατιμίδες της Αιγύπτου επιτέθηκαν στο βασίλειο των Ιεροσολύμων, όμως ο Βαλδουίνος κατάφερε να αποκρούσει τους μουσουλμάνους χωρίς καν να δώσει μάχη. Το Σταυροφορικό βασίλειο της Αντιόχειας (1119) δέχθηκε επίθεση και ο Βαλδουίνος Β΄ έσπευσε να το υπερασπιστεί. Ο Ρογήρος του Σαλέρνο, πρίγκηπας της Αντιόχειας, δεν είχε την υπομονή να περιμένει τις ενισχύσεις του Βαλδουίνου και έσπευσε σε μάχη, όπου ο στρατός της Αντιόχειας συνετρίβη.

Τη χρονιά που ανέβηκε ο Βαλδουίνος Β΄ στο θρόνο των Ιεροσολύμων δημιουργήθηκε η ισχυρότερη στρατιωτική συμμαχία όλων των εποχών, οι Ναίτες Ιππότες ή Ιππότες του Ναού από τον Ούγο του Παγιέν. Ο σκοπός της δράσης τους επίσημα ήταν φιλανθρωπικός: να προστατεύουν τους προσκυνητές στα ταξίδια τους στους Αγίους Τόπους. Ο Βαλδουίνος Β΄ στο Συμβούλιο του Νάμπλους εγκατέστησε τους πρώτους γραπτούς νόμους στο βασίλειο των Ιεροσολύμων, ενώ έδωσε ιδιαίτερα προνόμια στις επαρχίες.

Παράλληλα με την στέψη του Βαλδουίνου ώς βασιλιά των Ιεροσολύμων ο Ζοσελέν του Κουρτεναί έγινε κόμης της Έδεσσας αλλά αιχμαλωτίστηκε σε μάχη (1122). Ο Βαλδουίνος προσπάθησε να πάρει την αντιβασιλεία του δουκάτου αλλά σε μιά περιοδεία στα τείχη του δουκάτου αιχμαλωτίστηκε και ο ίδιος (1123) παραμένοντας στην αιχμαλωσία μαζί με τον Ζοσελέν, αλλά την επόμενη χρονιά (1124) δραπέτευσαν. Οι Σταυροφόροι πολιόρκησαν και κατέλαβαν την Τύρο με τη βοήθεια Βενετικού στρατού και αυτό οδήγησε αργότερα στην ίδρυση ανεξάρτητων αποικιών των Ιταλικών πόλεων κατά μήκος των ακτών του βασιλείου.

Οι Ναΐτες και οι Σταυροφόροι συνέτριψαν τους Σελτζούκους στη μάχη του Αζάζ (1125), οπότε ο Βαλδουίνος πήρε υπό τον έλεγχό του την Έδεσσα και την Αντιόχεια, αλλά απέτυχαν να καταλάβουν την Δαμασκό (1129). Δεν είχε γιο προκειμένου να τον διαδεχθεί στο βασίλειο και γι' αυτό επέλεξε τον γενναίο χήρο Ναΐτη Φούλκων Ε΄ του Ανζού προκειμένου να τον παντρέψει με την κόρη του Μελισσάνθη και να τον ορίσει διάδοχό του στον θρόνο. Οι άλλες του κόρες Αλίκη και Οντιέρνα παντρεύτηκαν τον Βοημούνδο Β΄ της Αντιόχειας και τον Ραϊμόνδο Β΄ της Τρίπολης, ενώ η μικρότερη κόρη του Ιοβέτα έγινε μοναχή.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • William of Tyre, A History of Deeds Done Beyond the Sea, trans. E. A. Babcock and A. C. Krey. Columbia University Press, 1943.
  • Hans Mayer, The Crusades. Oxford University Press, 1965.
  • Alan V. Murray, The Crusader Kingdom of Jerusalem: A Dynastic History 1099-1125. Prosopographia & Genealogia, 2000.
  • Steven Runciman, A History of the Crusades, Vol. II: The Kingdom of Jerusalem. Cambridge University Press, 1952.
Προηγούμενος
Βαλδουίνος Α΄ της Ιερουσαλήμ
Βασιλέας της Ιερουσαλήμ
1118-1131
Επόμενος
Μελισάνθη της Ιερουσαλήμ μαζί με το σύζυγό της Φούλκων Ε΄ των Ανζού


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Baldwin II of Jerusalem της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).