Πολύδωρος Δανιηλίδης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Πολύδωρος Δανιηλίδης
Γέννηση 17  Απριλίου 1899
Κωνσταντινούπολη
Θάνατος 1989
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (μαρξιστικό-λενινιστικό)

Ο Πολύδωρος Δανιηλίδης (17 Απριλίου 1899 - 1989) ήταν Έλληνας πολιτικός, στέλεχος του ΚΚΕ. Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση και στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Ήταν από τους ιδρυτές του ΚΚΕ (μ-λ).

Νεανικά χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Κουρί (ένα μικρό χωριό κοντά στην Κωνσταντινούπολη) στις 17 Απρίλη 1899. Δεν τελείωσε το Δημοτικό αφού λόγω της φτώχειας της πολύτεκνης οικογένειας του, αναγκάστηκε να δουλέψει από την ηλικία των 12 ετών σε μπακάλικο. Λόγω του φόβου διώξεων από τους Τούρκους το 1914 ο πατέρας του τον έστειλε σε συγγενείς στη Ρουμανία και από εκεί πέρασε στην Ελλάδα. Σε ηλικία 17 ετών στήριξε το κίνημα της Άμυνας των Βενιζελικών. Κατατάχθηκε εθελοντής στον στρατό το 1918 όπου έγινε δεκανέας και αργότερα λοχίας. Πήρε μέρος στις μάχες του Σκρά και της Δοϊράνης όπου πολέμησε στη πρώτη γραμμή. Αρνήθηκε να λάβει μέρος στην Εκστρατεία της Κριμαίας ενάντια στην ΕΣΣΔ. Από το 1919 άρχισε να έχει ιδεολογικές επαφές με το αριστερό κίνημα και από το 1920 στήριζε το ΣΕΚΕ το οποίο είχε κατέβει στις εκλογές, καθώς έγινε και μέλος του κόμματος. Για την δράση του (αντιπολεμική προπαγάνδα) καταδικάστηκε από στρατοδικείο σε 18 μήνες φυλακή στην Αδριανούπολη.

Μαζί με την οικογένεια του που ήρθε μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε στα Φιλιατρά όπου συμμετείχε δραστήρια στην Ένωση Παλαιών Πολεμιστών και στο Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας όπου υπηρετούσε ως γραμματέας του, παράλληλα δούλευε ως αγρότης. Για τη δράση του εξορίστηκε στη Σκόπελο και κατόπιν στη Φολέγανδρο το 1926 όπου και γνωρίστηκε με τα ανώτατα στελέχη του ΚΚΕ. Την ίδια χρονιά μαζί με την οικογένεια του εγκαταστάθηκε στον Βόλο όπου και γνωρίστηκε με τον μετέπειτα γενικό γραμματέα του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη, μετά την φυλάκιση του τελευταίου το 1928 πήρε τη θέση του ως πρώτος γραμματέας της Περιφερειακής Επιτροπής Θεσσαλίας και διορίστηκε μέλος της Κ.Ε του κόμματος.

Στέλεχος του ΚΚΕ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετέπειτα με εντολή του κόμματος έδρασε σε διάφορες πόλεις της Μακεδονίας μέχρι που φυλακίστηκε και εξορίστηκε διαδοχικά στη Σκιάθο και στον Άη Στράτη το 1930 με 1932. Σπούδασε στα ΚΟΥΤΒ το 1933 όπου έκανε κριτική στο τρόπο διδασκαλίας και στο αποτέλεσμα της αγροτικής παραγωγής με αποτέλεσμα να κληθεί να κάνει αυτοκριτική, κάτι που αρνήθηκε επανειλημμένα[1]. Όταν επέστρεψε δούλεψε στην εφημερίδα του κόμματος τον Ριζοσπάστη. Πιάστηκε από το δικτατορικό καθεστώς της 4ής Αυγούστου στις 17 Φλεβάρη του 1937 όπου εκτοπίστηκε στις φυλακές της Ακροναυπλίας με εκατοντάδες άλλους κομμουνιστές. Λίγες μέρες πριν από την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου το καθεστώς τον εξόρισε στην Γαύδο όπου λίγο πριν την κατάληψη του νησιού από τους Γερμανούς απέδρασε μαζί με άλλα στελέχη του κόμματος όπως ο Μάρκος Βαφειάδης και από εκεί με την βοήθεια των ντόπιων έφθασε στην Αθήνα.

Στον ΕΛΑΣ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην Αθήνα έφτασε τον Νοέμβριο του 1941 και απέκτησε άμεσα κομματική επαφή. Λόγω της πολεμικής του εμπειρίας συμμετείχε μαζί με τους αξιωματικούς Θεόδωρο Μακρίδη και Νίκο Παπασταματιάδη στην Επιτροπή της Στρατιωτικής Οργάνωσης(ονομάστηκε ΕΛΑΣ τον Φλεβάρη του 1942) όπου είχε κυρίως ευθύνη την στρατολόγηση αξιωματικών και τις σχέσεις με άλλες στρατιωτικές οργανώσεις. Μαζί με τους δυο αυτούς αξιωματικούς υπόβαλε υπόμνημα στο Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ με κριτική για τις θέσεις σε προκήρυξη του κόμματος όπου έλεγε ότι "πολύ γρήγορα θα`ρθουν οι σύμμαχοι μας Άγγλοι να μας ελευθερώσουν". Γενικότερα ταυτίστηκε με τις απόψεις των στρατιωτικών συμβούλων του ΕΛΑΣ [2]. Συμμετείχε στην έκδοση της εφημερίδας της Κ.Ε του ΕΛΑΣ "Απελευθερωτής" αν και γενικά με την ίδρυση του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ με τους (Σαράφη, Άρη, Τζήμα) η Κ.Ε του ΕΛΑΣ περιορίστηκε στον έλεγχο των αντάρτικων σωμάτων του ΕΛΑΣ στην Αττική και της Πελοποννήσου. Συμμετείχε στην επιχείρηση του ΕΛΑΣ για την απελευθέρωση των φυλακισμένων στο νοσοκομείο "Σωτηρία". Τέλη του 1943 πέρασε στην οργάνωση της 3ης Μεραρχίας Πελοποννήσου (συνταγματάρχης Αλέξανδρος Κασσάνδρας στρατιωτικός, Δημήτριος Μίχος καπετάνιος) ως πολιτικός καθοδηγητής με το ψευδώνυμο Αχιλλέας. Μετά την κάθοδο του Βελουχιώτη στην περιοχή πέρασε στην Εθνική Πολιτοφυλακή όπου και ονομάστηκε λοχαγός Π.Ε.Ε.Α. Οι μεταθέσεις αυτές θεωρήθηκαν ως υποβιβάσεις[3].

Εμφύλιος και ήττα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το διάστημα της Απελευθέρωσης συμμετείχε στην έκδοση του Ριζοσπάστη και πέρασε στην παρανομία στο τέλος του 1947. Στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ) ανέλαβε υπεύθυνος φρούρησης του Γενικού Αρχηγείου. Μετά την ήττα του ΔΣΕ εγκαταστάθηκε στην Ρουμανία. Μαζί με τους Θεόδωρο Μακρίδη, Μιλτιάδη Πορφυρογέννη δεν ψήφισε την διαγραφή από μέλος του ΚΚΕ του Ζαχαριάδη. Συνδέθηκε με τους οπαδούς του Ζαχαριάδη καθώς και με υποστηρικτές του Μάο Τσετούνγκ και ήταν ιδρυτικό στέλεχος του ΚΚΕ(μ-λ). Μετά το 1975 επέστρεψε στην Ελλάδα. Συμμετείχε στην πορεία του Πολυτεχνείου του 1980 που κατέληξε σε σύγκρουση[4]. Πέθανε το 1989.

Οικογενειακή κατάσταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν παντρεμένος με την Μαγδαληνή (καταδικασμένη δις εις θάνατον από στρατοδικείο επί εμφυλίου) και είχε δύο παιδιά.

Πηγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πολύδωρος Δανιηλίδης, Ο Πολύδωρος θυμάται, Ιστορικές Εκδόσεις, Αθήνα 1990

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Β.Α. ΝΕΦΕΛΟΥΔΗ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ 1906-1938 Εκδόσεις Ωκεανίδα 1984 σελ. 196-197
  2. 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ 10-14/10/1950 Εκδόσεις ΓΛΑΡΟΣ Τα άγνωστα πρακτικά μιας σκηνοθετημένης δίκης εναντίον των πρώτων κομμουνιστών της αμφισβήτησης σελ 204-205
  3. 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ ό. π σελ. 209
  4. «Ο Πολύδωρος θυμάται…» http://vathikokkino.com/