Πελαγονία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Πελαγονία

Η Πελαγονία είναι αρχαία χώρα, επαρχία της Μακεδονίας.

Χώρα των Πελαγόνων που πριν υποταχθούν στο Μακεδονικό Βασίλειο τελούσαν υπό τη κυριαρχία των Λυγκηστών. Παλιότερα οι Πελαγόνες κατείχαν και τις δύο όχθες της πεδιάδας του Αξιού, αλλά υπό τη πίεση των Παιόνων περιορίστηκαν στη δυτική όχθη και μάλιστα στο βόρειο τμήμα της πεδιάδας του Εριγώνος. Η Πελαγονία θεωρείται η κοιτίδα των Αχαιών και Αιολέων, καθώς ήδη από το 1900 π.Χ. υπάρχει συμπαγής ελληνικός πληθυσμός, αστικός και αγροτικός. Στην περιοχή έχουν βρεθεί πολλά προ-μυκηναϊκά αντικείμενα, που εκτίθενται στο Μουσείο του Μοναστηρίου, όπως ο διπλός πέλεκυς που αργότερα συναντάμε ευρέως στις Μυκήνες. Η Πελαγονία είναι το σημείο εκκίνησης της χερσαίας καθόδου των Ελληνικών φύλων προς τη Νότιο Ελλάδα. Η Μακεδονική επαρχία της Πελαγονίας εκτεινόταν βόρεια της Λυγκηστίδας, από τα όρη της δυτικής όχθης του Αξιού μέχρι του όρους Πετρίνο (ανατ. της Λυχνίτιδας λίμνης – φυσικό όριο μεταξύ Μακεδονίας και Ιλλυρίας. Βόρεια η Πελαγονία εκτεινόταν μέχρι του όρους Βάβουνα και της πόλης Στόβοι στη συμβολή του Εριγώνος και του Αξιού.

Εκτός των Στόβων, άλλες πόλεις της Πελαγονίας ήταν: το Πισσαίον, οι Αλαλκομεναί, Στύβαρα, Βρυάνιον κ.ά.

Μάχη Πελαγονίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα 1259 στη μάχη της Πελαγονίας, πολύ κοντά στην πόλη της Καστοριάς, ολοκληρώθηκε η οριστική επικράτηση της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας με τη νίκη του Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου απέναντι στο στρατό των ενωμένων δυνάμεων του δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β' Δούκα, του πρίγκιπα της Αχαΐας Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου και του βασιλιά της Σικελίας Μανφρέδου, η οποία οδήγησε στην ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]