Παναΐτ Ιστράτι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Παναΐτ Ιστράτι
Panait Istrati 2.jpg
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Panaït Istrati (Γαλλικά)
Γέννηση 10  Αυγούστου 1884[1]
Βραΐλα
Θάνατος 16  Απριλίου 1935[2][1]
Βουκουρέστι
Αιτία θανάτου φυματίωση
Συνθήκες θανάτου φυσικά αίτια
Τόπος ταφής Gellu cemetery και Central cemetery of Chișinău
Εθνικότητα Έλληνες
Υπηκοότητα Γαλλία
Ρουμανία
Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες γαλλική γλώσσα[3]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα συγγραφέας
δημοσιογράφος
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα Κομμουνιστικό Κόμμα Ρουμανίας
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Παναΐτ Ιστράτι (Panait Istrati, μερικές φορές αναφέρεται και ως Panaït Istrati, 10 Αυγούστου 188416 Απριλίου 1935) ήταν Ρουμάνος συγγραφέας και λογοτέχνης που έγραφε στα γαλλικά και στα ρουμανικά, και αποκλήθηκε «ο Μαξίμ Γκόρκι των Βαλκανίων».

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στη Βράιλα και ήταν γιος της πλύστρας Ζωίτσας Ιστράτι (Joiţa Istrate) και ενός Έλληνα παράνομου καπνεμπόρου, του Γεώργιου Βαλσαμή[4] από το χωριό Φαρακλάτα Κεφαλονιάς. Ο Παναΐτ ποτέ δε γνώρισε τον πατέρα του αλλά και την Κεφαλονιά.

Ολοκλήρωσε με δυσκολίες την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο Μπαλντοβινέστι. Έκανε διάφορες δουλειές για να ζήσει και παράλληλα ήταν πολυγραφότατος. Στην αρχή έγραφε άρθρα σε σοσιαλιστικά περιοδικά. Αργότερα έγραψε πολλά βιβλία.

Έκανε δύο απανωτούς αποτυχημένους γάμους. Υπήρξε φίλος του Καζαντζάκη[5] και του Ρομέν Ρολάν, ο οποίος προλόγισε και το έργο του «Κυρά Κυραλίνα» και τον χαρακτήρισε «ο Μαξίμ Γκόρκι των Βαλκανίων». Ο Ιστράτι προσβλήθηκε από φυματίωση και πέθανε σε σανατόριο στο Βουκουρέστι, αφού προηγουμένως επιχείρησε να αυτοκτονήσει. Ήταν ενταγμένος στον Αριστερό πολιτικό χώρο.[6][7]

Σημαντικά έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Κυρά Κυραλίνα (μετάφραση: Κυρά αδερφή μου)
  • Μπαρμπα-Αγγελής

Άλλα έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Κυρ Νικόλας
  • Νεραντζούλα
  • Τσατσά Μίνκα

Κριτικές που γράφτηκαν για τον Ιστράτι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Roger Dadoun, Panait Istrati, L'Arc, Aix-en-Provence, 1983.
  • Elisabeth Geblesco, Panaït Istrati et la métaphore paternelle, Anthropos, Paris, 1989, ISBN 2-7178-1665-8
  • Mircea Iorgulescu, Panaït Istrati, Oxus Éditions, collection Les Roumains de Paris, Paris, 2004, ISBN 2-84898-037-0
  • Monique Jutrin-Klener, Panaït Istrati: un chardon déraciné: écrivain français, conteur roumain, Éditeur F. Maspero, Paris, 1970
  • Monique Jutrin-Klener, Hélène Lenz, Daniel Lérault, Martha Popovici, Élisabeth Geblesco, Catherine Rossi, Jeanne-Marie Santraud, Les haïdoucs dans l'œuvre de Panaït Istrati : l'insoumission des vaincus, L'Harmattan, collection Critiques Littéraires, Paris, 2002, ISBN 2-7475-3199-6
  • Édouard Raydon, Panaït Istrati, vagabond de génie, Les Éditions Municipales, Paris, 1968
  • David Seidmann, L'existence juive dans l'œuvre de Panaït Istrati, Éditions Nizet, Paris, 1984, ISBN 2-7078-1040-1
  • Jean-François Bacot, "Panaït Istrati ou la conscience écorchée d'un vaincu" in Moebius : Écritures / Littérature, Numéro 35, hiver 1988, p. 95-114, éditions Triptyque (Montréal). http://id.erudit.org/iderudit/15212ac



Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 SNAC. w66c0w24. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. (γαλλική γλώσσα) data.bnf.fr. data.bnf.fr/ark:/12148/cb119083160. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. data.bnf.fr/ark:/12148/cb119083160. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  4. Βιογραφία στο kefalonitis.com
  5. Βιογραφία, Βιβλίονετ
  6. «Ο Αβδελιώδης συνταξιδιώτης του Παναΐτ Ιστράτι». Ελευθεροτυπία. http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=234997. Ανακτήθηκε στις 2015-11-12. 
  7. «Ο Παναΐτ Ιστράτι και η οικογένεια Καζαντζάκη | Kathimerini». www.kathimerini.gr. http://www.kathimerini.gr/71250/article/proswpa/proskhnio/o-panait-istrati-kai-h-oikogeneia-kazantzakh. Ανακτήθηκε στις 2015-11-12. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
  • Λήμμα στην Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, προσπέλαση στις 12-7-2013.