Παλιούρι Έβρου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 41°24′48.92″N 26°15′08.91″E / 41.4135889°N 26.2524750°E / 41.4135889; 26.2524750 Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Παλιούρι

Παλιούρι
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Παλιούρι
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
ΠεριφέρειαΑνατολικής Μακεδονίας και Θράκης
Περιφερειακή ΕνότηταΈβρου
ΔήμοςΔιδυμοτείχου
Δημοτική ΕνότηταΜεταξάδων
Γεωγραφία και στατιστική
Γεωγραφικό διαμέρισμαΘράκη
Υψόμετρο120
Πληθυσμός468 (2011)
Άλλα
Παλαιά ονομασίαΤσαλίκιοϊ
Ταχ. κωδ.68010
Τηλ. κωδ.25530

Το Παλιούρι, επίσημα Παλιούριον είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 120 μέτρα[1].

Γεωγραφία - Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Παλιούρι βρίσκεται βόρεια του Ερυθροπόταμου σε απόσταση 25 χλμ. βορειοδυτικά του Διδυμοτείχου και 5 χλμ. ανατολικά της μεθοριακής γραμμής με τη Βουλγαρία. Στα βόρεια του χωριού περνάει η επαρχιακή οδός Διδυμοτείχου - Μεταξάδων από τους οποίους απέχει 2,5 χλμ. ανατολικά. Σε 2 χλμ. ανατολικά του χωριού, στην τοποθεσία "Παλιές εκκλησίες" έχει βρεθεί προϊστορικός τύμβος και η περιοχή έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος[2]. Είναι γραφικό χωριό με αρκετά πέτρινα σπίτια κτισμένα από την τουρκοκρατία με μια είσοδο, πολλά παράθυρα μπρος και πίσω και χτιστό φούρνο όπου οι γυναίκες έψηναν ψωμί ή διάφορα παραδοσιακά φαγητά στις μεγάλες γιορτές και στους γάμους. Στο χωριό υπάρχει και ο μεταβυζαντινός ναός Αγίου Παντελεήμονα. Η παλιά του ονομασία ήταν "Τσαλίκιοϊ" ή "Τσαλί"[3]. Το 1978 με το ΦΕΚ Δ-594 α/ 13.11.1978 του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. χαρακτηρίστηκε παραδοσιακός οικισμός[4].

Διοικητικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το χωριό αναφέρεται επίσημα το 1924 γραμμένο ως Παληούρι και το 1940 διορθώθηκε σε Παλιούριον[5]. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Παλιουρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεταξάδων του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 468 κατοίκους[6].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή. Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 285, τομ. 26. 
  2. «ΔΙΑΡΚΗΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΚΗΡΥΓΜΕΝΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΙΩΝ». listedmonuments.culture.gr. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2019. 
  3. inevros (2 Σεπτεμβρίου 2017). «Πώς λεγόταν τα χωριά του Έβρου πριν την σημερινή τους ονομασία ;;;». InEvros.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2019. 
  4. «Αρχείο παραδοσιακών οικισμών και διατηρητέων κτιρίων». estia.minenv.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2019. 
  5. «ΕΕΤΑΑ-Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης Α.Ε.». www.eetaa.gr. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2019. 
  6. «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού απογραφής 2011», σελ. 10489 (σελ. 15 του pdf)