Νόρμαν Μέιλερ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Νόρμαν Μέιλερ
Normanmailer.jpg
Γέννηση
Long Branch
Θάνατος
Νέα Υόρκη
Αιτία θανάτου νεφρική ανεπάρκεια
Υπηκοότητα Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σπουδές Πανεπιστήμιο του Παρισιού και Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ ()
Ιδιότητα δημοσιογράφος, ηθοποιός, σκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων, σεναριογράφος, μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, συγγραφέας, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, παραγωγός ταινιών, μοντέρ, ιστορικός και βιογράφος
Σύζυγος Adele Morales ()
Jeanne Campbell ()
Norris Church Mailer ()
Τέκνα Στέφεν Μέιλερ, Τζον Μπάφαλο Μέιλερ, Κέιτ Μέιλερ και Μάικλ Μέιλερ
Είδος τέχνης μυθιστόρημα
Βραβεύσεις Εθνικό Βραβείο Βιβλίου (ΗΠΑ), Βραβείο Τζορτζ Πολκ, PEN Oakland/Josephine Miles Literary Award, Pulitzer Prize for General Non-Fiction (), Βραβείο μυθοπλασίας Πούλιτζερ (), Golden Raspberry Award for Worst Director (), Helmerich Award (), Emerson-Thoreau Medal () και Λεγεώνα της Τιμής
Commons page Wikimedia Commons

Ο Νόρμαν Κίνγκσλεϊ Μέιλερ (Norman Kingsley Mailer, 31 Ιανουαρίου 1923 - 10 Νοεμβρίου 2007) ήταν Αμερικανός συγγραφέας, δημοσιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης.

Μαζί με τον Τρούμαν Καπότε, την Τζόαν Ντίντιον και τον Τομ Γουλφ, ο Μέιλερ ίδρυσε το λεγόμενο είδος της «Νέας δημοσιογραφίας», συγκερασμός λογοτεχνικής αφήγησης και πραγματικών γεγονότων. Τιμήθηκε δυο φορές με το Βραβείο Πούλιτζερ και μια φορά με το Εθνικό Βραβείου Βιβλίου. Το 1995 ο Εντ Φάνκερ, ο Νταν Γουλφ και ο Νόρμαν Μέιλερ ξεκίνησαν την έκδοση της Village Voice(D/R), μιας καλλιτεχνικής εβδομαδιαίας εφημερίδας που διανεμόταν δωρεάν, αρχικά στο Γκρίνουιτς Βίλατζ, κέντρο της εναλλακτικής κουλτούρας στη Νέα Υόρκη. Το 2005 τιμήθηκε με το Μετάλλιο Διακεκριμένης Συνεισφοράς στα Αμερικανικά Γράμματα από το Εθνικό Ίδρυμα Βιβλίου των ΗΠΑ.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μέιλερ γεννήθηκε στο Λονγκ Μπραντς του Νιού Τζέρσεϊ από εβραϊκή οικογένεια. Ο πατέρας του, Άιζακ Μπαρνέτ, ήταν λογιστής και καταγόταν από τη Νότια Αφρική, και η μητέρα του Φάννυ Σνάιντερ διατηρούσε πρακτορείο οικονόμων και νοσοκόμων. Μεγάλωσε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, πήγε σε γυμνάσιο αρρένων και το 1939 έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, όπου σπούδασε αεροναυπηγική. Στο Χάρβαρντ άρχισε να ασχολείται με το γράψιμο και το πρώτο του διήγημα εκδόθηκε όταν ήταν 18 ετών. Αποφοίτησε το 1943 και κλήθηκε από τον Αμερικανικό Στρατό να καταταγεί. Κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στις Φιλιππίνες.

Συγγραφέας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μυθιστορήματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1948, λίγο πριν εγγραφεί στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Παρίσι, εξέδωσε ένα βιβλίο που τον έκανε παγκόσμια γνωστό: Οι νεκροί και οι γυμνοί, που βασιζόταν στις προσωπικές του εμπειρίες κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το μυθιστόρημα χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα καλύτερα της εποχής του.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Μέιλερ συνέχισε να γράφει κυρίως μυθιστορήματα. Οι ακτές της Μπαρμπαριάς του 1951 ήταν μια σουρεαλιστική παραβολή για την πολιτική της αριστεράς κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, και διαδραματιζόταν σ' ένα σπίτι του Μπρούκλιν. Το μυθιστόρημα του 1995 Το πάρκο των ελαφιών βασίστηκε στις εμπειρίες από τη δουλειά του ως σεναριογράφος στο Χόλυγουντ στις αρχές της δεκαετίας του '50. Το βιβλίο απορρίφθηκε αρχικά από έξι εκδότες λόγω του σεξουαλικού περιεχομένου του.

Δοκίμια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα μέσα της δεκαετίας του '50 έγινε γνωστός για τα εναλλακτικά δοκίμιά του. Ήταν ένας από τους ιδρυτές της εφημερίδας The Village Voice το 1955. Στο βιβλίο Διαφημίσεις του εαυτού μου του 1959, ο Μέιλερ εξέτασε τη βία, την υστερία, το σεξ, το έγκλημα και τη σύγχυση στην αμερικάνικη κοινωνία, τόσο με ανταποκρίσεις όσο και με λογοτεχνικά δοκίμια. Έγραψε επίσης κριτικές και δοκίμια για την New York Review of Books και το περιοδικό Dissent.

Βιογραφίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι βιογραφίες που έγραψε περιέλαβαν πρόσωπα όπως ο Πάμπλο Πικάσο και ο Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ. Το θεατρικό του 1986 Strawhead, στο οποίο πρωταγωνίστησε η κόρη του Κέιτ, αναφερόταν στη Μέριλιν Μονρόε. Η βιογραφία του για τη Μέριλιν, που εκδόθηκε στα 1973, ήταν ιδιαίτερη αντιφατική: στο τελευταίο κεφάλαιο ο Μέιλερ υποστηρίζει ότι η Μέριλιν δολοφονήθηκε από πράκτορες του FBI και της CIA λόγω της υποτιθέμενης ερωτικής της σχέσης με τον Ρόμπερτ Κένεντι. Αργότερα παραδέχτηκε ότι αυτοί οι ισχυρισμοί "δεν ήταν καλή δημοσιογραφία".

Γνωστά έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ορισμένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι: Τα προεδρικά έγγραφα (1963), Ένα Αμερικάνικο όνειρο (1965), συνέχεια του μυθιστορήματος Γιατί είμαστε στο Βιετνάμ; του 1967, Οι στρατιές της νύχτας (1968), που τιμήθηκε με το Βραβείο Πούλιτζερ και το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου, Το Μαϊάμι και η πολιορκία του Σικάγο (1968), Μια φωτιά στο φεγγάρι (1970), Μέριλιν (1973), Το τραγούδι του εκτελεστή (1979), βραβευμένο με Πούλιτζερ, Αρχαία δειλινά (1983).

Το 1968 τιμήθηκε με το Βραβείο Τζορτζ Πολκ για τις ανταποκρίσεις του στο περιοδικό Harper's.

Εκτός από μυθιστορήματα, ο Μέιλερ έγραψε μια θεατρική έκδοση του Πάρκου των ελαφιών, και κατά τα τέλη της δεκαετίας του '60 σκηνοθέτησε μια σειρά αυτοσχεδιαστικών πειραματικών φιλμ, παρόμοια με αυτά του Άντι Γουόρχολ. Μια από αυτές είναι το Μέιντστοουν του 1970, που περιλαμβάνει μια σκηνή βίαιου καυγά μεταξύ του Νόρμαν Κίνγκσλεϊ και του Ριπ Τορν, που δεν είναι σίγουρο ότι ήταν σκηνοθετημένος. Το 1987 διασκεύασε σε σενάριο και σκηνοθέτησε το μυθιστόρημά του Οι σκληροί δεν χορεύουν, με πρωταγωνιστή τον Ράιαν Ο' Νιλ.

Ακτιβισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κάποια από τα μη λογοτεχνικά έργα του Μέιλερ, όπως οι Στρατιές της νύχτας και τα Προεδρικά έγγραφα, έχουν πολιτικό χαρακτήρα. Κάλυψε δημοσιογραφικά τα συνέδρια του Ρεπουμπλικανικού και του Δημοκρατικού Κόμματος του 1960, 1964, 1968, 1972, 1992 και 1996. Το 1967 συνελήφθη για τη συμμετοχή του στις διαδηλώσεις κατά του πολέμου του Βιετνάμ, μια εμπειρία που περιγράφει στις Στρατιές της νύχτας. Δυο χρόνια αργότερα διεκδίκησε χωρίς επιτυχία το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος για τη θέση του υποψήφιου δήμαρχου της Νέας Υόρκης, με κεντρικό σύνθημα την απόσχιση της πόλης της Νέας Υόρκης από την ομώνυμη Πολιτεία και τη μετατροπή της σε 51η Πολιτεία των ΗΠΑ.

Διαφημιστική κονκάρδα από την προεκλογική εκστρατεία για τις δημαρχιακές εκλογές του 1969

Το 1980 ο Μέιλερ τέθηκε επικεφαλής της εκστρατείας για την αποδοχή της αίτησης αναστολής του φυλακισμένου για ανθρωποκτονία Τζακ Άμποττ. Οι δυο τους άρχισαν να αλληλογραφούν το 1977, όταν ο Άμποττ διάβασε ότι ο Μέιλερ ετοίμαζε το βιβλίο Το τραγούδι του εκτελεστή σχετικά με την εκτέλεση του Γκάρι Γκίλμορ και προσφέρθηκε να δώσει στον Μέιλερ υλικό για τη ζωή και τις συνθήκες στη φυλακή. Ο Μέιλερ συμφώνησε και βοήθησε να εκδοθεί το βιβλίο Στην κοιλιά του κτήνους, που αποτελούνταν από τα γράμματα του Άμποτ προς τον Μέιλερ. Μόλις έξι βδομάδες μετά τη χορήγηση αναστολής ο Άμποττ δολοφόνησε άλλο ένα άτομο στη Νέα Υόρκη, και φυλακίστηκε ξανά για το υπόλοιπο της ζωής του. Ο Μέιλερ δέχτηκε κριτική για τη συνεργασία του με τον Άμποττ και την υποστήριξη της αναστολής του. Το 1992 δήλωσε ότι δεν ήταν ιδιαίτερα περήφανος για την ανάμειξή του σε αυτή την υπόθεση.

Προσωπική ζωή και θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μέιλερ παντρεύτηκε έξι φορές και απέκτησε οκτώ παιδιά από τους διάφορους γάμους του, ενώ υιοθέτησε ακόμα ένα. Για πολλά χρόνια έζησε στην παραλία του Κέιπ Κοντ στο Πρόβινσταουν της Μασσαχουσέτης. Όπως και άλλοι συγγραφείς της γενιάς του, ο Μέιλερ αντιμετώπιζε προβλήματα με το αλκοόλ και τα ναρκωτικά στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.[1]

Εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της σειράς Gilmore Girls μαζί με το γιο του Στέφεν Μέιλερ. Το 2005 μαζί με τον άλλο του γιο Τζον Μπάφαλο Μέιλερ έγραψε το βιβλίο The Big Empty. Το 2007 ο εκδοτικός οίκος Random House κυκλοφόρησε το τελευταίο του μυθιστόρημα, Το κάστρο στο δάσος, που έχει σαν θέμα τα παιδικά χρόνια του Αδόλφου Χίτλερ.

Ο Νόρμαν Μέιλερ πέθανε από οξεία νεφρική ανεπάρκεια το πρωί της 10ης Νοεμβρίου του 2007, μετά από μια εγχείριση στους πνεύμονες στο νοσοκομείο Μάουντ Σάιναι του Μανχάτταν.[2] Ήταν 84 ετών.

Επιλεγμένη εργογραφία και ελληνικές εκδόσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1948: Οι γυμνοί και οι νεκροί - (The Naked and the Dead), μυθιστόρημα, (μτφ. Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος για τις εκδ. "Καστανιώτης", 2001)
  • 1951:Οι ακτές της Μπαρμπαριάς - (Barbary Shore), μυθιστόρημα, (μτφ. Τάσος Μενδράκος για τον "Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος", 1975)
  • 1955: Το πάρκο των ελαφιών - (The Deer Park), μυθιστόρημα, (μτφ. Γιώργος Τασσόπουλος για τις εκδ. "Πλέθρον", α΄ έκδ. 1974)
  • 1957: The White Negro, δοκίμιο
  • 1962: Θάνατοι για τις κυρίες (και άλλες καταστροφές) - (Deaths for the Ladies (And Other Disasters), ποιητική συλλογή, (μτφ.Κλεοπάτρα Λυμπέρη, "Καστανιώτη", 2008)
  • 1963: The Presidential Papers, συλλογή δοκιμίων, ποιημάτων, συνεντεύξεων και επιστολών του Νόρμαν Μέιλερ
  • 1965: Ένα αμερικάνικο όνειρο - (An American Dream), μυθιστόρημα, (μτφ. Πόλυ Γκέκα για τις εκδ. "Πλέθρον", 1988)
  • 1966: Cannibals and Christians, συλλογή δοκιμίων, ποιημάτων, συνεντεύξεων, μικρών διηγημάτων
  • 1967: Why Are We in Vietnam?, μυθιστόρημα
  • 1967: The Short Fiction of Norman Mailer, συλλογή διηγημάτων
  • 1968: Οι στρατιές της νύχτας - (Armies of the Night), αφήγημα που τιμήθηκε με το «Βραβείο Πούλιτζερ» και το «National Book Award», το 1969, (μτφ. Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος για τις εκδ. "Καστανιώτης", 2003)
  • 1969: Μια φωτιά στο φεγγάρι - (Of a Fire on the Moon), μυθιστόρημα, (μτφ. Βασίλης Λ. Καζαντζής για τον "Πάπυρος Εκδοτικός Οργανισμός", 1971)
  • 1973: Μαίριλυν: μια βιογραφία -(Marilyn: a Biography), βιογραφία της Μέριλιν Μονρόε, (μτφ.Ιωάννα Δ. Χατζηνικολή, για τις εκδ. "Χατζηνικολή", 1973)
  • 1975: Ο αγώνας - (The Fight), αφήγηση για τον αγώνας πάλης μεταξύ Μοχάμεντ Άλι και Τζορτζ Φόρμαν(D/R), (μτφ. Ιλάειρα Διονυσοπούλου, "Καστανιώτη", 2006)
  • 1978: A Transit to Narcissus, μυθιστόρημα
  • 1979: The Executioner's Song, μυθιστόρημα βραβευμένο με το «Βραβείο Πούλιτζερ» το 1980
  • 1983: Αρχαία δειλινά - (Ancient Evenings), μυθιστόρημα, (μτφ. Χριστιάννα Ελ. Σακελλαροπούλου για τις εκδ. "Α. Α. Λιβάνη", 2003)
  • 1984: Οι σκληροί δεν χορεύουν - (Tough Guys Don't Dance), μυθιστόρημα, (μτφ. Λουκάς Θεοδωρακόπουλος για τις εκδ. "Νεφέλη", 1988)
  • 1991: Το φάντασμα της πόρνης - (Harlot's Ghost), μυθιστόρημα, (μτφ.·Κωνσταντίνος Δόλκας για τις εκδ. "Α. Α. Λιβάνη", 1994)
  • 1997:Το Κατά Υιόν Ευαγγέλιο - (The Gospel According to the Son), μυθιστόρημα, (μτφ. Μαρία Αγγελίδου, για τις εκδ. "Α. Α. Λιβάνη", 1997)
  • 1998: Το χρονικό της εποχής μας - (The Time of Our Time), ανθολογία κειμένων, (μτφ. Ιλάειρα Διονυσοπούλου, "Καστανιώτης", 2002)
  • 2003: Γιατί κάνουμε αυτόν τον πόλεμο; - (Why Are We At War?), δοκίμιο, (μτφ. Τάκης Θεοδωρόπουλος για τις εκδ. "Ωκεανίδα", 2003)
  • 2003: Η μάγισσα τέχνη - (The Spooky Art: Some Thoughts on Writing), δοκίμιο για τη λογοτεχνία, (μτφ. Ιλάειρα Διονυσοπούλου, "Καστανιώτης", 2004)
  • 2007: Το κάστρο στο δάσος - (The Castle in the Forest), μυθιστόρημα, (μτφ. Ιλάειρα Διονυσοπούλου, εκδ. "Καστανιώτη", 2007)
  • 2007: Περί Θεού - (On God, an Uncommon Conversation), συζήτησε με τον Μάικλ Λένον περί Θεού, (μτφ. Ιλάειρα Διονυσοπούλου, "Καστανιώτης", 2008)

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Norman Mailer της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).