Μαντούδι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μαντούδι Ευβοίας
Τοποθεσία στο χάρτη
Τοποθεσία στο χάρτη
Μαντούδι Ευβοίας
38°47′53″N 23°28′47″E
ΧώραΕλλάδα[1]
Διοικητική υπαγωγήΔήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας
Υψόμετρο20
Πληθυσμός1 787 (2011 και 2011)
Ζώνη ώραςUTC+02:00 (επίσημη ώρα)
UTC+03:00 (θερινή ώρα)

Το Μαντούδι είναι κωμόπολη του Νομού Ευβοίας και έδρα στον Δήμο Μαντουδίου-Λίμνης-Αγίας Άννας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 1.787 κατοίκους, γεγονός που τον καθιστά τον μεγαλύτερο σε πληθυσμό οικισμό του δήμου. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 20 μ. και διαρέεται από τον ποταμό Κηρέα. Απέχει 58 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα.[2]

Στη θέση Πελέκι, μια μικρή κοιλάδα ανάμεσα στο Kαστρί και τον λόφο του Προφήτη Ηλία, σώζονται λείψανα της αρχαίας Κηρίνθου.[3] Η περιοχή φημίζεται για το εργοστάσιο λευκόλιθου (Σκαλιστήρι). Κάποια στιγμή το εργοστάσιο έκλεισε και ήρθε παρακμή με ξαφνική μείωση του πληθυσμού.Το 2012 το εργοστάσιο άνοιξε ξανά και λειτουργεί και σήμερα με 200 εργάτες.Ακόμα,το Μαντούδι στις 30 Σεπτεμβρίου του 2018 υπέστη μεγάλη καταστροφή από το κύμα πλημμύρας《Ζορμπάς》,από το ρέμα του Κηρέα που περνά μέσα από τη πόλη .Το Μαντούδι τη δεκαετία του '80 είχε φτάσει στο απόγειο της δόξας του.

Το Μαντούδι έχει μια εξαιρετική παραλία, το Κυμάσι το οποίο φημίζεται για τα καθαρά νερά του. Στο Κυμάσι οι επισκέπτες μπορούν να κολυμπήσουν μέχρι το Κοτρόνι, το μεγάλο βράχο της παραλίας.

Απογραφές Πληθυσμού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Απογραφή 1928 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Πληθυσμός 1.916[4] 2.210[4] 2.359[4] 2.201[4] 2.782[4] 2.817[4] 2.479[4] 1.955[5] 1.787

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. (Ελληνικά) Hellenic Statistical Authority databases.
  2. «Μαντούδι». diakopes.gr. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2017. 
  3. «ΥΑ 14070/12-9-1970 - ΦΕΚ 666/Β/23-9-1970». Υπουργείο Πολιτισμού. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2017. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 Μιχαήλ Σταματελάτος - Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, Επίτομο Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδος, Ερμής, Αθήνα 2001, σελ. 466.
  5. ΕΣΥΕ: Απογραφή 2001, σελ. 75.