Ευρυμέδοντας (μυθολογία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ευρυμέδοντας (Ευρυμέδων) αναφέρονται τα ακόλουθα τέσσερα διαφορετικά πρόσωπα:


  1. Βασιλιάς των Γιγάντων, που κατοικούσε μαζί με τους υπηκόους του στα πέρατα της Γης. Κόρη του ήταν η Περίβοια, η μητέρα του Ναυσίθοου. Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Ευρυμέδοντας βίασε τη θεά Ήρα όταν αυτή ήταν ακόμα παρθένα. Η Ήρα έμεινε έγκυος και γέννησε τον Προμηθέα. Πολύ αργότερα, όταν ο Δίας έμαθε τα παραπάνω, έριξε τον Ευρυμέδοντα στα Τάρταρα και έδεσε τον Προμηθέα στον Καύκασο με την πρόφαση ότι είχε κλέψει τη φωτιά και την είχε δώσει στους ανθρώπους. Πάντως ως πατέρας του Προμηθέα αναφέρεται και ο Τιτάνας Ιαπετός.
  2. Ο ηνίοχος του Αγαμέμνονα, που είχε την ίδια τύχη με το αφεντικό του όταν επέστρεψαν στις Μυκήνες μετά τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Όμηρος αναφέρει (Ιλιάδα, Δ 228) ότι αυτός ο Ευρυμέδοντας ήταν γιος του Πτολεμαίου, ενώ ο Παυσανίας γράφει ότι ο τάφος του Ευρυμέδοντα υπήρχε στις Μυκήνες.
  3. Γιος του Μίνωα και μιας Νύμφης που η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (Γ 1, 2) ονομάζει Πάρεια ή Παρία, αλλά αυτό μπορεί να υποδηλώνει ότι απλώς ήταν από την Πάρο. Αυτή η εκδοχή υποστηρίζεται από το ότι ο Ευρυμέδοντας κατοικούσε στην Πάρο, μαζί με τους αδελφούς του Χρύση, Νηφαλίωνα και Φιλόλαο. Ο ήρωας Ηρακλής, όταν ταξίδεψε για να επιτελέσει τον ένατο άθλο του (να φέρει τη Ζώνη της Ιππολύτης), πέρασε από την Πάρο. Εκεί, δύο από τους συντρόφους του σκοτώθηκαν από τα παιδιά του Μίνωα. Ο Ηρακλής αγανάκτησε τότε και τους σκότωσε όλους. Μετά από αυτό, πολιόρκησε και την πρωτεύουσα του νησιού, αλλά οι κάτοικοι για να γλιτώσουν τον παρακάλεσαν να πάρει μαζί του δύο πρόσωπα, όποια ήθελε, για να αντισταθμίσει την απώλεια των δύο συντρόφων του. Ο Ηρακλής πήρε τον Αλκαίο και τον Σθένελο, τέκνα του Ανδρόγεω και εγγόνια του Μίνωα.
  4. Ο ένας από τους Καβείρους της Λήμνου, γιος του θεού Ηφαίστου και της Καβειρούς. Πήρε μέρος στην εκστρατεία του Διονύσου στην Ινδία.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969