Μίμας (μυθολογία)
| Μίμας | |
|---|---|
| Μάχες | Γιγαντομαχία |
| Γονείς | Γαία , Ουρανός |
| Αδέλφια | Γίγαντες |
| wikidata (π) | |
Μίμας ή Μίμαντας (αρχαία ελληνικά: Μίμας) ήταν, σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία, ένας από τους Γίγαντες, γιος της Γαίας, που γεννήθηκε από το αίμα του Ουρανού μετά τον ευνουχισμό του από τον Κρόνο.[1] Στον πρόλογο των Μύθων του Υγίνου, οι Γίγαντες θεωρούνταν τέκνα του Ταρτάρου.
Μυθολογία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σύμφωνα με τον Ψευδο-Απολλόδωρο, ο Μίμας σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της Γιγαντομαχίας, της κοσμικής μάχης των Γιγάντων με τους Δώδεκα Ολύμπιους, από τον Ήφαιστο με «μύδροις» (διάπυρη μάζα μετάλλου επάνω στο αμόνι) από το αμόνι του (Μίμαντα ὁ δὲ Ηφαιστος βαλὼν μύδροις).[2]
Στον Ίωνα του Ευριπίδη (περ. 410 π.Χ.), ο χορός περιγράφει τις παραστάσεις του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς, όπου απεικονιζόταν η Γιγαντομαχία, με τον Δία να καίει τον Μίμα «απανθρακώνοντας» τον με τον κεραυνό του.[3][4]
Στην Αργοναυτικά του Απολλώνιου του Ροδίου[5] και στη Γιγαντομαχία του Κλαυδιανού,[6] ο Μίμας φονεύεται από τον Άρη (στην περίπτωση του Κλαυδιανού, από τον ομόλογο Ρωμαϊκό θεό Μαρς). Ο Μίμας μνημονεύεται επίσης μαζί με άλλους Γίγαντες από τους Ρωμαίους συγγραφείς Οράτιο[7][8] και Σενέκα.[9]
Ένα θραύσμα αττικού μελανόμορφου δινωτού αγγείου του Λύδου (Ακρόπολη Αθηνών 607· Beazley Archive 310147· LIMC 9257) του β΄ τετάρτου του 6ου αι. π.Χ., που απεικονίζει τη Γιγαντομαχία, παρουσιάζει την Αφροδίτη με ασπίδα και δόρυ να μάχεται εναντίον Γίγαντα με ασπίδα (διακοσμημένη με μεγάλη μέλισσα) και δόρυ, το όνομα του οποίου αναγράφεται (αναστροφικά) ως «Μίμος», πιθανόν λάθος για «Μίμας».[10][11][12]
Κατά την παράδοση, ο Μίμας τάφηκε στην Προχύτη, μία από τις Φλεγραίες νήσους, κοντά στη Νάπολη.[13] Ο Κλαυδιανός αναφέρει ότι τα όπλα του, όπως και άλλων Γιγάντων, κρεμόντουσαν ως λάφυρα σε δέντρα δάσους κοντά στην κορυφή της Αίτνας.[14]
Ο Μίμας ταυτίζεται πιθανώς με τον Γίγαντα «Μίμωνα», που απεικονίζεται στη Γιγαντομαχία του βόρειου ζωφόρου του Θησαυρού των Σιφνίων στους Δελφούς (περ. 525 π.Χ.)[15] καθώς και σε κύλικα που βρέθηκε στην Τυρρηνία πόλη του Βόλκου (Vulci) (Βερολίνο F2531· Beazley Archive 220533) του τέλους του 5ου αι. π.Χ., όπου μάχεται με τον Άρη.[10][16]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Ησίοδος, Θεογονία, 185
- ↑ Ψευδο-Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, 1.6.2
- ↑ Ευριπίδης, Ίων, 205–218
- ↑ Gantz 1996, σ. 448
- ↑ Απολλώνιος ο Ρόδιος, Αργοναυτικά, 3.1225–7
- ↑ Κλαυδιανός, Γιγαντομαχία, 85–91
- ↑ Οράτιος, Ωδές, 3.4.49–51
- ↑ Lyne 1995, σ. 51
- ↑ Σενέκας, Ηρακλής, 976–981
- 1 2 Gantz 1996, σ. 451
- ↑ Beazley 1986, σ. 39
- ↑ Arafat 1990, σ. 16
- ↑ Σίλιος Ιταλικός, Πουνικά, 12.143–151
- ↑ Κλαυδιανός, Αρπαγή της Περσεφόνης, 3.332–356
- ↑ Brinkmann 1985, σ. 109, 124–125
- ↑ Cook 1940 σ. 56, πίν. VI
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Arafat, K.W. (1990). Classical Zeus: A Study in Art and Literature. Οξφόρδη: Clarendon Press.
- Beazley, John D. (1986). The Development of Attic Black-Figure. Berkeley: University of California Press.
- Brinkmann, Vinzenz (1985). «Die aufgemalten Namensbeischriften an Nord- und Ostfries des Siphnierschatzhauses». Bulletin de Correspondance Hellénique 109: 77-130
- Cook, Arthur Bernard (1940). Zeus: A Study in Ancient Religion, Volume III: Zeus God of the Dark Sky (Earthquakes, Clouds, Wind, Dew, Rain, Meteorites), Part I: Text and Notes. Cambrígia: Cambridge University Press
- Gantz, Timothy (1996). Early Greek Myth: A Guide to Literary and Artistic Sources. Baltimore: Johns Hopkins University Press
- Lyne, R. O. A. M. (1995). Horace: Behind the Public Poetry. New Heaven: Yale University Press
- Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
