Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Κυκλαδικός πολιτισμός»

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αναίρεση έκδοσης 5280106 από τον Unbefouled (Συζήτηση)
(Αναίρεση έκδοσης 5280106 από τον Unbefouled (Συζήτηση))
{{Ελληνική ιστορία}}
[[Αρχείο:Pregnant Cycladic figurine Staatliche Antikensammlungen.jpg|thumb|200px|Αγαλματίδιο εγκύου γυναίκας.]]
Την ονομασία [[Κυκλάδες]] χρησιμοποίησαν οι [[αρχαίοι έλληνες]] συγγραφείς για να χαρακτηρίσουν το πυκνό [[νησιωτικό σύμπλεγμα|σύμπλεγμα]] των μικρών [[νησί|νησιών]] στο κέντρο του [[Αιγαίο πέλαγος|Αιγαίου πελάγους]], τα οποία φαίνονται να σχηματίζουν έναν νοητό [[κύκλος|κύκλο]] γύρω από το ιερό νησί τους και τόπο λατρείας του [[Απόλλωνας|Απόλλωνα]], τη [[Δήλος|Δήλο]]. Τα νησιά αυτά υπήρξαν το λίκνο ενός σημαντικού πολιτισμού, του λεγόμενου '''Κυκλαδικού πολιτισμού''', που άνθησε κατά την 3η [[χιλιετία]] π.X.
Ένας
<nowiki> </nowiki>από τους παλαιότερους πολιτισμούς της Ευρώπης αναπτύχθηκε στις Κυκλάδες
<nowiki> </nowiki>κατά την 3η και 2η χιλιετία π.Χ., δηλαδή στην Εποχή του Χαλκού. Σε αυτό
<nowiki> </nowiki>συνέβαλε το ήπιο κλίμα τους και κυρίως η ιδιαίτερα προνομιακή
γεωγραφική τους θέση. Ουσιαστικά, τα νησιά των Κυκλάδων αποτελούν ένα
είδος φυσικής γέφυρας ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Ασία, την Ηπειρωτική
Ελλάδα και την Κρήτη. Στην 3η χιλιετία π.Χ., τα πλοία των κυκλαδίτικων
νησιών κυριαρχούν στο Αιγαίο και μαζί με τα προϊόντα της Εγγύς Ανατολής
μεταφέρουν στην Ευρώπη ιδέες, τεχνικές γνώσεις, θρησκευτικές αντιλήψεις.
 
Τρεις είναι οι λόγοι που συνέτειναν στη γένεση και στην ανάπτυξη πολιτισμού στις Κυκλάδες κατά τους αρχαιότατους αυτούς χρόνους. Πρώτον, η στρατηγική γεωγραφική τους θέση, δεύτερον, οι περιορισμοί του φυσικού τους [[περιβάλλον]]τος οι οποίοι ανάγκασαν τους νησιώτες να στραφούν εξαρχής στην θάλασσα προκειμένου να προσποριστούν τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους και τρίτον, ο ορυκτός τους πλούτος, συγκεκριμένα ο [[οψιανός]] της [[Μήλος|Μήλου]], η [[σμύριδα]] της [[Νάξος|Νάξου]], ο [[μόλυβδος]] της [[Σίφνος|Σίφνου]], ο [[χαλκός]] της [[Κύθνος|Κύθνου]] και της [[Σέριφος|Σέριφου]] και, τέλος, η κατεξοχήν πρώτη ύλη των νησιών, το [[μάρμαρο]].
Σε όλα σχεδόν τα νησιά των Κυκλάδων η αρχαιολογική
σκαπάνη έφερε στο φως οικισμούς, όχι εκτεταμένους, της 3ης χιλιετίας
π.Χ. Κάθε οικισμός φαίνεται ότι αναπτυσσόταν αυτόνομα και δεν υπήρχε
κανένα είδος κεντρικής εξουσίας. Αρχικά οι οικισμοί σχηματίζονται κοντά
στη θάλασσα ή στα πρανή χαμηλών λόφων. Περίπου το 2300 π.Χ. ορισμένοι
οικισμοί οχυρώνονται (Αγία Ειρήνη στην Κέα), άλλοι καταστρέφονται και
ξαναχτίζονται οχυρωμένοι (Φυλακωπή στη Μήλο), ενώ άλλοι χτίζονται σε
υψηλούς λόφους μακριά από τη θάλασσα (Καστρί Σύρου). Αυτό φανερώνει
κάποια αναστάτωση της ζωής από την παρουσία νέων πληθυσμών, που
προέρχονται πιθανόν από τη Μικρά Ασία. Γρήγορα όμως τα νησιά
ξαναβρίσκουν το ρυθμό της ζωής τους.
 
Ο όρος ''κυκλαδικός πολιτισμός'', τον οποίο ο [[Χρήστος Τσούντας]] χρησιμοποίησε με γεωγραφική και χρονολογική σημασία, είναι συνώνυμος των όρων ''Πρωτοκυκλαδικός πολιτισμός'' ή ''Πρώιμη εποχή του Χαλκού'' ή ''Πρωτοχαλκή εποχή''. Με τους όρους αυτούς προσδιορίζεται η πρώτη από τις τρεις περιόδους στις οποίες διακρίνεται συμβατικά η [[εποχή του χαλκού]] στα νησιά των Κυκλάδων.
Στη
<nowiki> </nowiki>2η χιλιετία π.Χ. οι Κυκλάδες έχουν επαφές με την ηπειρωτική Ελλάδα
αρχικά και στη συνέχεια με την Κρήτη. Οι οικισμοί μεγαλώνουν, τα κτίρια
είναι πιο σύνθετα και επιβλητικά. Ο πιο σημαντικός οικισμός αυτής της
εποχής είναι το Ακρωτήρι στη Θήρα. Περίπου το 1600 π.Χ., όταν μεγάλοι
κυκλαδικοί οικισμοί καταστρέφονται από σεισμό, οι Κυκλάδες περνούν στη
σφαίρα επιρροής της μινωικής Κρήτης, που γνωρίζει τότε τη μεγαλύτερη
ακμή της. Μετά την καταστροφή των μινωικών ανακτόρων, γύρω στο 1450
π.Χ., στις Κυκλάδες κυριαρχούν οι Μυκηναίοι από την ηπειρωτική Ελλάδα,
που μεταδίδουν στα νησιά τα χαρακτηριστικά του δικού τους πολιτισμού
στην τεχνολογία, την τέχνη και τη θρησκεία.
 
Η εποχή αυτή καλύπτει περίπου δύο χιλιετίες, δηλαδή το διάστημα από το 3200 έως το 1100 π.χ., και διακρίνεται σε Πρωτοκυκλαδική, Μέση και Υστεροκυκλαδική. Ο Κυκλαδικός πολιτισμός όμως άκμασε περισσότερο την περίοδο της πρώιμης Εποχής του Χαλκού (3000-2000).
'''Μαρμάρινο ειδώλιο γυναίκας.<br>
'''Τέτοια ειδώλια βρέθηκαν
σε τάφους. Το μικρό πάχος και η στάση των άκρων ποδιών τους δείχνει ότι
δεν μπορούσαν να σταθούν όρθια. Είναι αβέβαιο, αν παριστάνουν θεά που
έχει σχέση με το θάνατο. (Αθήνα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο)
 
 
'''Ένα από τα αριστουργήματα της κυκλαδικής ειδωλοπλαστικής.'''
<nowiki> </nowiki>Ο καθιστός άνδρας παίζει άρπα, συμμετέχοντας
<nowiki> </nowiki>ίσως σε κάποια θρησκευτική τελετή.
<nowiki> </nowiki>(Αθήνα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο)
 
Τέχνη
Το χαρακτηριστικότερο δημιούργημα της κυκλαδικής τέχνης κατά την
Εποχή του Χαλκού είναι τα μαρμάρινα ειδώλια. Τα περισσότερα παριστάνουν
γυμνές γυναίκες, λίγα άνδρες μουσικούς, πολεμιστές ή κυνηγούς. Οι μορφές
<nowiki> </nowiki>είναι έντονα σχηματοποιημένες, με λίγες αλλά χαρακτηριστικές
λεπτομέρειες για την αναγνώριση του φύλου.
 
<nowiki> </nowiki>Τα πήλινα αγγεία, που έχουν ποικίλα σχήματα,
διακοσμούνται με απλά γραμμικά σχέδια. Ιδιαίτερα εντυπωσιακά είναι και
τα μαρμάρινα αγγεία, καθώς και τα μεταλλικά με απλή χαρακτή διακόσμηση.
 
== Εξωτερικοί σύνδεσμοι ==
32.315

επεξεργασίες

Μενού πλοήγησης