Γιασουνάρι Καβαμπάτα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γιασουνάρι Καβαμπάτα
Yasunari Kawabata 1938.jpg
Ο Γιασουνάρι Καβαμπάτα το 1938
Όνομα Γιασουνάρι Καβαμπάτα
Γέννηση 11 Ιουνίου 1899[1]
Οσάκα, Ιαπωνία[1]
Θάνατος 16 Απριλίου 1972 (72 ετών)
Zushi, Ιαπωνία
Επάγγελμα/
ιδιότητες
συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και σεναριογράφος
Εθνικότητα Ιάπωνας
Υπηκοότητα Ιαπωνία
Σχολές φοίτησης Πανεπιστήμιο του Τόκιο
Σύζυγος(οι) Hideko Kawabata
Commons page Πολυμέσα

Ο Γιασουνάρι Καβαμπάτα (ιαπωνικά: 川端 康成‎, 11 Ιουνίου 1899, Οζάκα16 Απριλίου 1972, Τόκιο) ήταν ο πρώτος Ιάπωνας λογοτέχνης που βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1968.
Τα πρώτα διηγήματα τα δημοσίευσε στα φοιτητικά χρόνια του, ενώ ταυτόγχρονα δούλευε σε λογοτεχνικά περιοδικά. Η φήμη ήρθε για τον Καβαμπάτα το 1926 με τη δημοσίευση μιας σειράς διηγημάτων με τον τίτλο «Η χορεύτρια από το Ίζου». Το έργο που τον καθιέρωσε όμως ήταν «Η χώρα του χιονιού» που το έγραψε το 1934. [2]

Εργα του μεταφρασμένα στα ελληνικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1926, 1953: Η μικρή χορεύτρια του Ιζού - (Izu no odoriko), (ελλ. μτφ. Γιώργης Μαθόπουλος για τις εκδ. «ΕΡΑΤΩ», 2000)
    • Περιλαμβάνει πέντε νουβέλες και διηγήματα. «...Θέμα και στα πέντε διηγήματα ("Η Χορεύτρια του Ίζου", "Ελεγεία", "Θηριοδαμαστής", "Συνάντηση" και "Φεγγάρι στο Νερό) είναι ο έρωτας,η γένεση,η ύπαρξη και η απώλειά του,η μη ανταπόκριση,η ατέρμονη ανάγκη ανεύρεσης του υποκατάστατου,η σχέση του έρωτα με τον θάνατο,η έκφρασή του στην τέχνη και η παρουσία του στην φύση και στην συνέχισή της με θαυμαστούς μη ανθρώπινους κανόνες που δεν θρυμματίζονται από παραβάσεις στις οποίες συντελούν η βούληση και το πάθος της ανθρώπινης νόησης και σε ένα και μοναδικό,στο "Φεγγάρι στο Νερό" ο έρωτας συνδυασμένος με αγάπη σαν ενιαίο σημείο αναφοράς.»[3]
  • 1935, 1948, 1955: Η χώρα του χιονιού - (Yukiguni), (ελλ. μτφ. Γιώργος Λεωτσάκος για τις εκδ. «ΚΕΔΡΟΣ», 1968, 2006)
    • μυθιστόρημα
  • 1955: Η λίμνη - (Mizuumi), (ελλ. μτφ. Καίτη Μπουλούκου-Τσισκάκη για τις εκδ. «ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ», 1996)
    • μυθιστόρημα
  • 1961: Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών - (Nemureru Bijo), (ελλ. μτφ. Έφη Κουκουμπάνη-Πολυτίμου, «ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ», 1995, 2004, 2010, 2013)
    • Το βιβλίο απαρτίζεται από τρία διηγήματα - παραβολές, «Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών», «Περί ζώων και πουλιών» και «Το μπράτσο»
  • 1965: Ομορφιά και θλίψη - (Utsukushisa to kanashimi to), (ελλ. μτφ. Παναγιώτης Ευαγγελίδης, εκδ. «ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ», 2009)
    • Το τελευταίο μεγάλο έργο του συγγραφέα ασχολείται με τα θέματα του έρωτα, της μοναξιάς, των γηρατειών μέσα από τη σχέση ενός μεσήλικα συγγραφέα που ξαναγυρίζει στο Κιότο για να ξαναβρεί τον νεανικό του έρωτα. [4]
  • 2001: Ιστορίες της παλάμης - (Te no hira no shōsetsu), (ελλ. μτφ Παναγιώτης Ευαγγελίδης για τις εκδ. «ΠΑΤΑΚΗ», 1997)
    • Διηγήματα μινιατούρες - προορισμένα να χωρούν σε μια παλάμη, δηλαδή σύντομα λυρικά κείμενα. Ο Καβαμπάτα έγραψε συνολικά 146 τέτοιες ιστορίες,(ο κυριώτερος εκπρόσωπος του είδους στην Ιαπωνία) μερικές από τις καλύτερες υπάρχουν στο βιβλίο.
  • 1962: Κιότο - (Κότο), (ελλ. μτφ. Πόλλα Ζαχοπούλου-Βλάχου για τις εκδ. «ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ», 1994)
    • Μυθιστόρημα που αφηγείται την ιστορία δυο δίδυμων ορφανών κοριτσιών, που μεγάλωσαν ξεχωριστά και τόσο διαφορετικά που πλέον δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους. Αλληγορικό μυθιστόρημα για τον εξευρωπαϊσμό της Ιαπωνίας κα τον όλο και επιταχυνόμενο εξαμερικανισμό.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα