Μιχαήλ Στασινόπουλος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Μιχαήλ Στασινόπουλος
225px
1ος Πρόεδρος της Γ΄Ελληνικής Δημοκρατίας
Περίοδος
18 Δεκεμβρίου 1974 – 19 Ιουλίου 1975
Προκάτοχος -
(Φαίδων Γκιζίκης)
Διάδοχος Κωνσταντίνος Τσάτσος
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση 27 Ιουλίου 1903
Μεσσήνη
Θάνατος 31 Οκτωβρίου 2002 (99 ετών)
Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική

Ο Μιχαήλ Στασινόπουλος (Μεσσήνη, 27 Ιουλίου 1903 - Αθήνα, 31 Οκτωβρίου 2002) ήταν δικαστικός, ακαδημαϊκός, μεταφραστής συγγραφέας,πανεπιστημιακός και πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά τη Μεταπολίτευση. Ως πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας αντιτάχθηκε στη Δικτατορία των Συνταγμαρχών με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί από την θέση του.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1920, εμφανίστηκε στη λογοτεχνική σκηνή με ποιήματα και μεταφράσεις Γάλλων ποιητών. Το 1924 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή. Το 1929 έγινε εισηγητής στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Το 1934 αναγορεύτηκε διδάκτορας της Νομικής Σχολής. Το 1943 έγινε σύμβουλος Επικρατείας.Από το 1951 εως και το 1958 διετέλεσε υφηγητής και τακτικός καθηγητής Διοικητικού Δικαίου στην Πάντειο Σχολή. Το 1959 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας των πανεπιστημίων του Μπορντώ και του Παρισιού.Το 1947 τοποθετήθηκε πολιτικός σύμβουλος της Στρατιωτικής Διοικήσεως Δωδεκανήσου στο μεταβατικό στάδιο που μεσολάβησε έως την ενσωμάτωση των νησιών στην Ελλάδα. Το διάστημα 1948-1951 υπήρξε πρόεδρος της επιτροπής που συνέταξε τον υπαλληλικό κώδικα. Το 1952 ανέλαβε για πρώτη φορά κυβερνητικό αξίωμα, ως υπουργός Προεδρίας και Εργασίας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Δημητρίου Κιουσόπουλου. Διετέλεσε επίσης υπηρεσιακός υπουργός προεδρίας σην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Γεωργακόπουλου το 1958.Διετέλεσε υπουργός Εργασίας (1952) και Προεδρίας (1958). Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του Ιδρύματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας από το 1951 εως το 1953.Από το 1966-1969 έγινε πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, όμως απομακρύνθηκε το 1969 όταν εξέδωσε απορριπτική απόφαση για την νομιμότητα του δικτατορικού καθεστώτος. Το 1968 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, στην τάξη των ηθικών και πολιτικών επιστημών. Το 1974, στις πρώτες μεταδικτατορικές ή μεταπολιτευτικές εκλογές του Νοεμβρίου, εξελέγη πρώτος βουλευτής Επικρατείας, με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Παραιτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου, δέκα μέρες μετά το Δημοψήφισμα του 1974 με το οποίο καταργήθηκε η βασιλεία, όταν η νέα Βουλή τον εξέλεξε προσωρινό Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας με 206 ψήφους. Η προεδρική του θητεία διήρκεσε ως τις 20 Ιουνίου 1975, οπότε το αξίωμα ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος διαμορφώνοντας το νέο πολίτευμα.[1]. Η προεδρική θητεία του Στασινόπουλου χαρακτηρίζεται από τη διακριτική του παρουσία στην πολιτική σκηνή, την ταύτισή του με την κυβερνητική πολιτική, αφού δεν χρειάστηκε να λάβει καμία απόφαση καίριας σημασίας, ενώ οι όποιες δημόσιες παρεμβάσεις του ήταν κυβερνητικής έμπνευσης. Προχώρησε στην εκκαθάριση της Προεδρίας της Δημοκρατίας από τα πρόσωπα εκείνα που είχαν εκτεθεί υπερβολικά λόγω των φιλοδικτατορικών επιλογών τους.[2] Το 1975 αποκαταστάθηκε στο δικαστικό σώμα ως επίτιμος πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας. Το διάστημα 1976-1978 υπήρξε δικαστής ad hoc στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης. Το 1968 εξελέγη τακτικό μέλος της ακαδημίας των Αθηνών και το 1978 εξελέγη πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1993 εξελέγη πρόεδρος του Πειθαρχικού Συμβουλίου της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.Επίσης απο το 1969 εως και το 1970 προτάθηκε από τον πρόεδρο του γαλλικού συμβουλίου της επικρατείας Ρενέ Κασέν για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης ως επικεφαλής των Ελλήνων δικαστών για τον τρόπο που είχαν αντιμετωπίσει την χούντα.

Τα τελευταία χρόνια διέθεσε περιουσιακά του στοιχεία και συνέστησε το Ίδρυμα Διοικητικού Δικαίου Μ. Στασινοπούλου με έδρα το Ψυχικό, με σκοπό τη χορήγηση υποτροφιών στο Δημόσιο Δίκαιο.[3]

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δοκίμια

  • ’’ Δίκαιον των διοικητικών πράξεων’’ δοκίμιο (1950)
  • ’’ Αστική ευθύνη του κράτους των δημοσίων υπαλλήλων καί των νομικών προσώπων

κατά τον αστικό κώδικα’’ δοκίμιο (1950)

  • ’’ Το δίκαιον των διοικητικών διαφορών’’ δοκίμιο (1954)
  • ’’ Μαθήματα διοικητικού διακίου’’ δοκίμιο (1966)
  • ’’Το πινάκιον ψυχής καί ό νόμος των λύκων’’ δοκίμιο (1973)
  • ’’Με ψήφους 3 εναντίον 2’’ δοκίμιο (1977)
  • ’’Σελίδες από την πολιτική ιστορία του νεώτερου ελληνισμού’’ ιστορικό δοκίμιο (1978)

Ποιήματα

  • ’’Ποιήματα’’ ποίημα (1949)

Πεζογραφήματα

  • ’’Ή χώρα με τις γαλάζιες λίμνες’’ διήγημα (1947)
  • ’’Ή συντροφιά μας’’ παιδικό μυθιστόρημα (1973)
  • ’’Ή δίκη’’ μυθιστόρημα (1977)

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας». In.gr. http://archive.in.gr/news/reviews/chapter.asp?lngReviewID=598581&lngChapterID=598606. Ανακτήθηκε στις June 26, 2011. 
  2. Σωτήρης Ριζάς, Η προεδρία της δημοκρατίας στην Ελληνική πολιτική: 1923-35 & 1974-85, εκδ.Παπαζήσης, Αθήνα, σελ.181
  3. Ίδρυμα Μ. Στασινόπουλος