Γεώργιος Ζωιτάκης

Ο Γεώργιος Ζωιτάκης (Ναύπακτος, Ιανουάριος 1910 - Αθήνα, 21 Οκτωβρίου 1996) ήταν Έλληνας στρατιωτικός που ως Αντιστράτηγος Διοικητής Γ' Σώματος Στρατού συνδέθηκε με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών διετέλεσε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας (22 Απριλίου - 13 Δεκεμβρίου 1967 επί κυβερνήσεως Κόλλια ) και Αντιβασιλεύς της Ελλάδος (13 Δεκεμβρίου 1967 - 21 Μαρτίου 1972) έχοντας Πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και αυτοεξόριστο τον Βασιλιά Κωνσταντίνο .

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Ναύπακτο. Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Ζωιτάκη, χωροφύλακα από την Άνω Χώρα Ναυπακτίας και της Βασιλικής Μπαλαμπάνη - Κοντοβά από τη Ναύπακτο. Είχε άλλα τρία αδέρφια, από τα οποία επέζησε μόνο το ένα, ο Αλέκος. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στη Ναύπακτο φοιτώντας στο εκεί σχολείο. Τα τελευταία χρόνια της εφηβείας του η οικογένειά του μετακόμισε στην Πάτρα προκειμένου να τελειώσουν το εκεί Β' Γυμνάσιο Πατρών. Μετά το σχολείο φοίτησε στη Μαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Σχολή που σχεδόν αμέσως εγκατέλειψε αφού ταυτόχρονα πέρασε και στις εξετάσεις για τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ).

Ήταν νυμφευμένος με τη Σοφία Βουρανζέρη (Χαλκίδα 1926 - 1990), κόρη αξιωματικού, φοιτήτρια φιλοσοφικής, και απέκτησαν μια κόρη, την Βασιλική (Βίκυ) Ζωιτάκη.

Στρατιωτική Σταδιοδρομία και Πολεμική Δράση

Αποφοίτησε από την Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) το 1932 ως Ανθυπολοχαγός Πεζικού και συνέχισε την εκπαίδευσή του κατα τη δεκαετία του 1950 και αρχές του 1960 στην Ανώτατη Σχολή Πολέμου, στη Σχολή Εθνικής Άμυνας καθώς και σε Νατοϊκά Σχολεία στη Δυτική Γερμανία και τις ΗΠΑ.

Κατά το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου υπηρέτούσε ως Λοχαγός στο 2/39 Συντάγμα Ευζώνων στο Μεσολόγγι και με τη μονάδα του βρέθηκε από τους πρώτους στο Αλβανικό Μέτωπο. Πρωταγωνίστησε σε πολεμικές επιχειρήσεις στο Τεπελένι και στους Άγιους Σαράντα αδρανοποιώντας ιταλικά τάγματα πιάνοντας πολλούς αιχμαλώτους και σημαντικό πολεμικό υλικό του εχθρού. Κατα την Εαρινή Επίθεση των Ιταλών τραυματίστηκε από οβίδα και νοσηλεύτηκε στην Αθήνα από όπου θα φυγαδευτεί- όπως και οι υπόλοιποι τραυματίες - κατά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1941 - αρχικά μες στην πόλη και έπειτα στην ύπαιθρο. Τα πρώτα χρόνια της κατοχής κρύβεται στη Ναύπακτο. Εκεί μαζί με τον Σταυρογιαννακόπουλο και άλλους τοπικούς παράγοντες θα ιδρύσουν την Οργάνωση Μυστική της Ναυπάκτου την οποία και θα εντάξουν στον ΕΔΕΣ μόνο όταν ο Ναπολέοντας Ζέρβας θα απωλέσει το πολιτικό του μανιφέστο και μείνει πιστός σε καθαρά απελευθερωτικούς σκοπούς. Στα πλαίσια αυτά θα δράσει ως υπαρχηγός του ΕΔΕΣ στην Αιτωλοακαρνανία εξοπλίζοντας πυρίνες στα διάφορα χωριά της περιοχής, στρατολογώντας κόσμο, ετοιμάζοντας πάντα δράσεις και σαμποτάζ κατά του κατακτητή, διατηρώντας επαφή με το στρατηγείο της Μέσης Ανατολής. Από τον Αύγουστο ως τον Οκτώβριο 1944 θα βρεθεί αιχμάλωτος του ΕΛΑΣ στη Θεσσαλία με σκοπό να προσυλητησθεί υπο του "Στρατηγού" Σαράφη, θα απελευθερωθεί όμως με τη συμφωνία της Καζέρτας και τη συνεννόηση ΕΛΑΣ - ΕΔΕΣ για απελευθέρωση αιχμαλώτων και δυάλυση των οργανώσεων. Για αντίποινα όμως ο πατέρας του Ζωιτάκη θα θανατωθεί από αντάρτες του ΕΛΑΣ οι οποίοι θα λεηλατήσουν και το πατρικό του σπίτι στη Ναύπακο. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου κλήθηκε με το βαθμό ταγματάρχη σε όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Αρχικά κατα τα Δεκεμβριανά πήρε μέρος στη μάχη της Αθήνας υπερασπιζόμενος ανυποχώρητος στις θέσεις του τα οικοδομικά τετράγωνα στο κέντρο της πόλης. Έπειτα κατα τον δεύτερο γύρο ως Διοικητής του 602ου και έπειτα του 613ου Τάγματος Πεζικού έδωσε σκληρές μάχες σε Ρούμελη, Ήπειρο και Κεντρική Μακεδονία. Για όλη του τη στρατιωτική δράση μεταξύ των ετών 1940 - 1949, ο Ζωιτάκης θα τιμηθεί με τη σπάνια διάκριση τριών Χρυσών Αριστείων Ανδρείας καθώς και με άλλα μετάλλια Πολεμικών Σταυρών και Στρατιωτικής Αξίας.

Μετά τον Εμφύλιο υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις ανά την Ελλάδα ως Διοικητής μονάδων Πεζικού και άλλων μεγαλύτερων σχηματισμών στην Κοζάνη, την Ελευθερούπολη και τη Βέροια. Διετέλεσε επίσης, ως Συνταγματάρχης- Υπασπιστής του Βασιλέα Παύλου έχοντας παράλληλα υπό την προστασία του την πριγκίπισσα Σοφία. Στη συνέχεια μετατέθηκε στη Λάρισα όπου ανέλαβε Επιτελάρχης Στρατιάς φέροντας τον βαθμό του Ταξίαρχου. Ως Υποστράτηγος ανέλαβε την διοίκηση του Α΄ Σώματος Στρατού στην Κοζάνη ενώ ως Αντιστράτηγος τη διοίκηση Γ΄ Σώματος Στρατού στη Θεσσαλονίκη. Τον Δεκέμβριο του 1967 με την αναχώρηση του Βασιλέα Κωνσταντίνου στο εξωτερικό, ο Ζωιτάκης θα είναι πλέον ο αρχαιότερος εν ενεργεία Αντιστράτηγος.

Το 1972 αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Στρατηγού, ενώ ήταν ο πρώτος Έλληνας Στρατηγός που έφερε τα διακριτικά τεσσάρων αστέρων κατά την εξομοίωση του Ελληνικού Στρατού με το ΝΑΤΟ (ακολούθησε ο τότε Αρχηγός ΓΕΕΘΑ/ΓΕΣ Οδ. Αγγελής).

Δικτατορία των Συνταγματαρχών

Μια ελιτίστικη ομάδα ανωτέρων κυρίως αξιωματικών με διάκριση στην εκπαίδευσή τους και στην πολεμική τους δράση, υπο τη σκια της πολιτικοστρατιωτικής μορφής του Παπάγου άρχισε να συσπειρώνεται ήδη απο τα μέσα της δεκαετίας του 50 γύρω απο τον Παπαδόπουλο τον Μακαρέζο και το Παττακό με στόχο μιας μορφής πολιτική παρέμβαση εν μέσω ενός ασαφούς πολιτικού περιβάλλοντος.Διάφορα μέλη της ομάδας αυτής θα περιβάλλουν τον Ζωιτάκη και θα κερδίσουν και την εμπιστοσύνη του (Μακαρέζος , Καραμπέρης, Γκαντώνας). Εν μέσω πλέον μιας ταραχώδους πολιτικής ζωής με συνέπειες και στο στράτευμα κατα τις αρχές Φεβρουαρίου 1967 ο Ζωιτάκης θα προσεγγισθεί απο αυτούς και θα δεχτεί να συνταχθεί μαζί τους αναλαμβάνοντας την πρωτοβουλία του εγχειρήματος περί στρατιωτικής επέμβασης - βάσει του Άρθρου 91 του Συντάγματος 1952 "περί πολιτικής αναταραχής " στα χνάρια της" Επαναστάσεως στο Γουδή" -προς αναβολή των προγραμματισμένων εκλογών, με μερική συμμετοχή του στρατού στη διακυβέρνηση , σαφές χρονοδιάγραμμα και αποχώρηση απο την εξουσία . Ως βαθύτερη αιτία εμπλοκής προς αυτό το τολμηρό εγχείρημα ήταν να διασωθεί το Στέμμα απο τη ζημιογώνο πολιτική του παρέμβαση που ασκούσε απο τις αρχές της δεκαετίας του 1960 , να διασωθούν οι ένοπλες δυνάμεις απο τα απόνερα της πολιτικής ζωής που δημιουργούσε ο διχασμός του Στέμματος με πολιτικές δυνάμεις , να δοθούν άμεσες λύσεις σε προβλήματα καθημερινής ζωής που η λύση τους αδρανούσε εξ'αιτίας της απορόφησης του κοινοβουλευτικού σώμματος στη συμμετοχή του στην εξουσία και στις βραχύβιες αναδυόμμενες κυβερνήσεις.

Με την ανάληψη της πρωτοβουλίας απο τον Ζωιτάκη το εγχείρημα απο αόριστο και ρομαντικό γίνονταν πλέον εφικτό και πραγματοποιήσιμο. Ο Ζωιτάκης διοικώντας τον στρατιωτικό σχηματισμό με τη μεγαλύτερη επικράτεια είχε επίσης τη δύναμη να παρέμβει τόσο στο Συμβούλιο των Στρατηγών όσο και στο Παλάτι.Στα πλάισια αυτά ο Ζωιτάκης (ως έμπειρος επιτελικός) μελέτησε και διόρθωσε το σχέδιο επέμβασης απο την άλλη πλευρά όμως θεωρώντας οτι η ενέργεια έπρεπε να ήταν ιεραρχημένη έβαλε σκοπό και πέτυχε να επηρεάσει τον Αρχηγό ΓΕΣ Σπαντιδάκη Γρηγ. και άλλους Αντιστράτηγους χωρίς να φανερώσει την ομάδα που τον πλαισίωνε . Στα πλάισια αυτά ανέβαλε στρατιωτική επέμβαση να πραγματοποιηθεί τόσο στην 25η Μαρτίου όσο και στην 21η Απριλίου , την τελευταία μάλιστα κατά την κρίσιμη σύσκεψη των Στρατηγών (20 Απριλίου 1967) έδωσε εντολή στην ομάδα να μην προχωρήσει σε καμία κίνηση και το βράδυ δια μέσω του Μακαρέζου ενημέρωσε την ομάδα οτι το εγχείρημα είχε περάσει πλέον στον Σπαντιδάκη που είχε πεισθεί και αναλάβει την πρωτοβουλία και να την εκτελέσει ομαλά εντός των επόμενων ημερών σε συνάρτηση ή μη με τον Βασιλέα Κωνσταντίνο . Η παρορμητικότητα όμως της ομάδος και ο φόβος εν τω μεταξύ να φανερωθούν και να χάσουν το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, αποφάσισαν στο να προχωρήσουν το κίνημα εκείνη τη νύχτα απο μόνοι τους. Μάλιστα για να μην στοχοποιηθεί άδικα ο Ζωιτάκης εξέλεξαν νέο αρχηγό, τον Παπαδόπουλο, ως πρώτο μεταξύ ίσων και προχώρησαν άμεσα στην εκτέλεση του σχεδίου τους .Κατά τα μεσάνυχτα της 20ης προς 21ης Απριλίου, ο Σπαντιδάκης θα συλληφθεί απο την ομάδα και θα οδηγηθεί στο ΓΕΣ. Εκεί ο Σπαντιδάκης έθεσε εν τέλει τον εαυτό του επικεφαλής της κινητοποίησης του στρατού, προς εφαρμογή του Νατοϊκού επιχειρησιακού σχεδίου Προμηθεύς. Ώρες αργότερα ο Ζωιτάκης, ευρισκόμενος και αυτός στην Αθήνα, αφού μεταφέρθηκε στο ΓΕΣ, τέθηκε στις διαταγές του άμεσου προϊστάμενου του (Αρχηγού ΓΕΣ Γρ. Σπαντιδάκη) και επιβεβαίωσε προς τον Βιδάλη, υποδιοικητή Γ' Σώματος στη Θεσσαλονίκη, υπακοή στις διαταγές του ΓΕΣ , διαταγή που ήδη είχε δώσει νωρίτερα προς τον Βιδάλη και ο ίδιος ο Σπαντιδάκης. Για αυτή του την ενέργεια ο Ζωίτάκης παρότι δεν του "έτυχε" να πυροδοτήσει ο ίδιος το κίνημα, θα καταδικαστεί 8 χρόνια αργότερα απο μη προϋπάρχοντα νόμο αλλά με νόμο αναδρομικής ισχύως ότι διέπραξε "στιγμιαίο έγκλημα" στάσης και εσχάτης προδοσίας. Το εγχείρημα αυτό με τους όπους της εποχής εκείνης ονομάστηκε Επανάσταση και οι πρωτεργάτες της ομάδος του κινήματος αποτελούσαν την Επαναστατική Επιτροπή της 21ης Απριλίου 1967 .

Στις 22 Απριλίου 1967 ο Ζωιτάκης ορκίστηκε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας στη δικτατορική Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κόλλια Πρέδρου εως τότε του Αρείου Πάγου . Άμεσος πολιτικός προϊστάμενος του Ζωιτάκη ήταν και πάλι ο Σπαντιδάκης ως Υπουργός Εθνικής Άμυνας και Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως θέσεις απο τις οποίες παραιτήθηκε μερικές μέρες προτού εκδηλωθεί το κίνημα του Βασιλέως αφήνοντας τον Ζωιτάκη κατα την κρίσιμη εκείνη στιγμή τον μόνο πολιτικόστρατιωτικό προϊστάμενο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και κατα συνέπεια των Ενόπλων Δυνάμεων. Κατα το κίνημα του Βασιλέως Κωνσταντίνου ο Ζωιτάκης δεν συντάχθηκε μαζί του διοτι θεωρούσε τις ενέργειες του περιβάλλοντος Κωνσταντίνου ως αυτοκαταστροφικές. Μετά το κίνημα και τη φυγή του Κωνσταντίνου, παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες του Ζωιτάκη και των συνεπαναστατών του να πείσουν άμεσα διάφορες "προσωπικότητες " να αναλάβουν επικεφαλής και να σχηματισθεί κυβέρνηση για να καλυφθεί ταχέως το κενό εξουσίας στη χώρα με οτι αυτό συνεπάγονταν , ο Ζωιτάκης θα πεισθεί τελικά να σώσει την κατάσταση ελλείψει άλλου προτεινόμενου και η λεγόμενη Επαναστατική Επιτροπή θα τον αναγορεύσει Αντιβασιλέα της Ελλάδος για να ορκιστεί άμεσα στις 14 Δεκεμβρίου 1967 σχηματίζοντας κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπαδόπουλο .

Κατα την περίοδο Ζωιτάκη ως Αντιβασιλέα , ο θεσμός της Βασιλείας διατηρήθηκε δίνοντας στον Κωνσταντίνο την ελπίδα οτι κατα την επούλωση των πληγών με τους Επαναστάτες θα κληθεί να επιστρέψει ξανά στην Ελλάδα. Ο Ζωιτάκης ως ανώτατος άρχων κράτησε τον στρατιωτικό του προφίλ και είχε μια μετριοπάθεια προς την πολιτική εξουσία απο την οποία κρατούσε αποστάσεις διατηρώντας όμως την κυβέρνηση και το κίνημα σε ισορροπία .Ηρθε πολλές φορές σε ρήξη τόσο με τον Γ.Παπαδόπουλο όσο και με την Επαναστατική Επιτροπή με αποκορύφομα τον Μάρτιο του 1972 όπου σε πλήρη πλέον σύγχιση και διαφωνία μαζί τους αποφάσισε να παραιτηθεί διαφωνώντας με διάφορους χειρισμούς και ατομικές ενέργειες της κυβέρνησης που απείχαν απο τη δική του γραμμή ή έστω δεν ακολουθούσαν μια συλλογική απόφαση.Σ'αυτό θά'ρθει να προστεθεί και ένα κλίμα υπόγειων διαβολών που καλλιεργούσαν οπορτουνιστές της ομάδας Ιωαννίδη.

Η μετά Ζωιτάκη εποχή θα σημάνει το τέλος της Βασιλείας στην Ελλάδα , την παράταση εμπλοκής στρατού στην πολιτική με τη συγκέντρωση πολλών εξουσιών στο πρόσωπο του Γ.Παπαδόπουλου (Αντιβασιλεύς /Πρόεδρος Δημοκρατίας, Πρωθυπουργός , Υπουργός Εξωτερικών και Παιδείας ταυτόχρονα ) δημιουργόντας ένα φορτισμένο κλίμα .Παρόλα αυτά και πάλι στον Παπαδόπουλο εναπόθεταν την ελπίδα για επιστροφή στην ομαλότητα και διάλυση της δικτατορίας γεγονός που άρχισε να διαφαίνεται ήδη απο το καλοκαίρι του 1973 στα μεγάλα αστικά κέντρα με άρση του στρατιωτικού νόμου καιτον Οκτώβριο την παραίτηση όλων πλέον των πολιτικοποιημένων Απριλιανών και σύσταση υπηρεσιακής κυβέρνησης προς διεξαγωγή εκλογών περίπου για τον Φεβρουάριο 1974 .Κι ενώ όλα έβαιναν προς εξομάλυσνη και το κίνημα της 21ης Απριλίου θα αποτελούσε μια παρένθεση στην πολιτική ζωή της χώρας η επέμβαση Ιωαννίδη την 25 Νοεμβρίου 1973 με την επιστροφή σε σκληρό στρατιωτικό νόμο, την αδυναμία του να χειριστεί την κρίση στο Κυπριακό που πυροδότησε και η πλήρης απουσία του στο να διαπραγματευτεί την μετάβαση της πολιτικής εξουσίας τον Ιούλιο του 1974 , δημιούργησε ανώμαλη προσγείωση στη πολιτική εμπλοκή του στρατού αφήνοντας βαθειά τραύματα στην ελληνική κοινωνία .

Ο Ζωιτάκης θα είναι ο μακροβιότερος αντιβασιλιάς στα χρονικά της νεότερης ελληνικής ιστορίας καθώς παρέμεινε στη θέση αυτή για 4 χρόνια. Επιπλέον είναι ο τρίτος αντιβασιλέας προερχόμενος από την Αιτολωακαρνανία, μετά τον Κονδύλη και τον Δαμασκηνό. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως αντιβασιλιά υποδέχθηκε 7 αρχηγούς κρατών, μεταξύ των οποίων τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον Πρόεδρο του Κονγκό Μομπούτου, τον Βασιλιά της Λιβύης Ίντρις, τον Αυτοκράτορα της Αιθιοπίας Χαϊλέ Σελασιέ, τον Πρόεδρο της Κεντρικής Αφρικής Μομπάσα, τον Πρόεδρο του Παναμά Λάκας και τον Πρόεδρο της Μαυριτανίας. Δέχθηκε επίσης επισκέψεις του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ Σπάιρο Άγκνιου, υπουργών και υφυπουργών εξωτερικών διαφόρων κρατών και άλλων υψηλόβαθμων στρατιωτικών ακολούθων, Πατριαρχών και Αρχιεπισκόπων ενώ επέδωσε τα διαπιστευτήρια του σε 62 ξένες διπλωματικές αντιπροσωπείες. Από τις 13 Δεκεμβρίου 1967 το καθεστώς της 21ης Απριλίου αναγνωρίστηκε από όλες τις χώρες που διατηρούσαν διπλωματικές σχέσεις με την Ελλάδα πλην Δανίας (λόγω συμπαράστασης του Βασιλικού Οίκου της Δανίας προς τον αυτοεξόριστο Βασιλιά Κωνσταντίνο). Βάσει πρωτοκόλλου, ο Ζωιτάκης συμμετείχε σε όλες τις επίσημες δημόσιες εκδηλώσεις μικρών και μεγάλων πόλεων, εθνικές και τοπικές επετείους, εγκαίνια δημοσίων έργων, δημόσιες εορταστικές εκδηλώσεις αλλά και πένθη ( π.χ. κηδεία Γεωργίου Παπανδρέου).Θα περιοδεύσει απο άκρη σε άκρη της ελληνικής επικράτειας σε ανοιχτές συγκεντρώσεις και παντού θα τον υποδεχτούν με θέρμη. Ως αντιβασιλιάς, διέμενε στο Μέγαρο Μαξίμου. Τέλος, το όνομά του θα ταξιδέψει και στο διάστημα στην πλακέτα που περιέχει το μήνυμα καλής θέλησης (good will message) της Ελλάδας και φέρει την υπογραφή του ανάμεσα στα μηνύματα των άλλων χωρών

Τελευταία χρόνια

Με την έλευση του Κ. Καραμανλή το 1974, δόθηκε γενική αμνηστία για όσα πολιτικής φύσεως εγκλήματα διεπράχθησαν από το 1949 ως το 1974. Μερικούς μήνες αργότερα ο Ζωιτάκης εξαιρέθηκε από την αμνηστία, βάσει βουλεύματος στηριζόμενου σε νόμο αναδρομικής ισχύος (το Δ' Ψήφισμα), ενέργεια την οποία μερικά χρόνια αργότερα ο Άρειος Πάγος θα κρίνει παράνομη. Ωστόσο συνελήφη και προσήχθη σε δίκη ως πρωταίτιος του απριλιανού πραξικοπήματος του 1967, μαζί με τους υπόλοιπους πρωτεργάτες .Παρότι θιγμένος απο τη συνεργασία του με τους υπόλοιπους συνεπαναστάτες δεν αμφέβαλε ποτέ για τη σημαντικότητα του κινήματος της 21ης Απριλίου . Κατα τη δίκη δεν κατονόμασε κανέναν εκ των συνεπαναστατών του ωστόσο διαχώρησε τη θέση του μιας και εκ των πραγμάτων δεν ήταν αυτός που πυροδότησε την έναρξη της κινήματος τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου . Τελικά καταδικάστηκε αυστηρότατα σε ισόβια κάθειρξη και οδηγήθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού όπου παρέμεινε έγκλειστος για 13 χρόνια έως ότου αποφυλακίστηκε, το 1988, σύμφωνα με το άρθρο του Ποινικού Κώδικα περί ανηκέστου βλάβης. Μέχρι το 1996, χρονιά θανάτου του, εξέτισε κατ' οίκον ποινή χωρίς σύνταξη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Το 1993 στα πλάισια της πολιτικής για Εθνική Συμφιλίωση της κυβέρνησης Μητσοτάκη και λήθη του παρελθόντος , ο Ζωιτάκης ογδοντατριών ετών και ασθενής είχε τη γενναιότητα να τείνει το χέρι του προς συμφιλίωση και γεφύρωση του διχασμού με τους πολιτικούς του εχθρούς μαζί με τον Παττακό και τον Μακαρέζο, η αίτηση χάριτός τους όμως απορρίφθηκε απο τον Πρόεδρο Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή . Το γεγονός αυτό πείσμωσε ακόμη περισσότερο τους Απριλιανούς κρατούμενους Γ. Παπαδόπουλο και Ν.Ντερτιλή να μην έχουν καμία επαφή με το Μεταπολιτευτικό Ελληνικό Κράτος . Τρία χρόνια αργότερα ο Ζωιτάκης θα απεβιώσει , μεγάλη συμμετοχή κόσμου θα υπάρξει κατα τη κηδεία του στο δήμο Παπάγου και ακόμη μεγαλύτερη κατα την ταφή του στην ιδιαίτερη πατρίδα του τη Ναύπακτο .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

• Η ορκωμοσία του Παπαδόπουλου ως Αντιβασιλιά, Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο.