Τζανουάρια της Βραζιλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Τζανουάρια της Βραζιλίας
Januaria of Brazil 1865.jpg
Η Πριγκίπισσα Τζανουάρια της Βραζιλίας (1865).
Περίοδος30 Οκτωβρίου 1835
23 Φεβρουαρίου 1845
Γέννηση11 Μαρτίου 1822 (1822-03-11)
Ρίο ντε Τζανέιρο, Βραζιλία
Θάνατος13 Μαρτίου 1901 (79 ετών)
Νις, Γαλλία
ΣύζυγοςΛουδοβίκος των Βουρβόνων-Σικελίας
ΟίκοςΒ΄ Οίκος της Μπραγκάνσα
ΠατέραςΠέτρος Α΄ της Βραζιλίας
ΜητέραΜαρία-Λεοπολδίνα της Αυστρίας
ΘρησκείαΚαθολικισμός
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Η Τζανουάρια Μαρία Ιωάννα Καρλόττα Λεοπολδίνα Καντίντα Φραγκίσκη Ξαβιέρ ντε Πάουλα Μικαέλα Γαβριέλα Ραφαέλα Γκονζάγκα της Βραζιλίας, ινφάντα της Πορτογαλίας και μετέπειτα αυτοκρατορική πριγκίπισσα της Βραζιλίας και, μέσω του γάμου της, κόμισσα της Λ' Άκουιλα και πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών, γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου 1822 στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας και απεβίωσε στις 13 Μαρτίου 1901 στη Νις της Γαλλίας. Δεύτερη κόρη του Βασιλέα-Αυτοκράτορα Πέτρου Α΄ / Δ΄ της Βραζιλίας και της Πορτογαλίας, ήταν φυσική κληρονόμος του αδερφού της, Πέτρου Β΄ της Βραζιλίας από το 1831 έως το 1845.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Πριγκίπισσα Τζανουάρια και οι υιοί της Λουδοβίκος και Φίλιππος των Δύο Σικελιών.

Η Πριγκίπισσα Τζανουάρια ήταν δεύτερη κόρη και τέταρτο τέκνο του Αυτοκράτορα-Βασιλέα Πέτρου Α΄ / Δ΄ της Βραζιλίας και της Πορτογαλίας (1798-1834) και της πρώτης συζύγου του, Αρχιδούκισσας Μαρίας-Λεοπολδίνας της Αυστρίας (1797-1826).

Μέσω του πατέρα του, η Τζανουάρια ήταν εγγονή του Βασιλέα Ιωάννη ΣΤ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου της Πορτογαλίας, της Βραζιλίας και του Αλγκάρβε (1767-1826) και της συζύγου του, ινφάντας Καρλόττα της Ισπανίας (1775-1830), ενώ, μέσω της μητέρας της, καταγόταν από τον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο Α΄ της Αυστρίας (1768-1835) και της συζύγου του, Πριγκίπισσας Μαρίας-Θηρεσίας των Δύο Σικελιών (1772-1807).

Ήταν, επίσης, αδερφή της Βασίλισσας Μαρίας Β΄ της Πορτογαλίας (1819-1853) και του Αυτοκράτορα Πέτρου Β΄ της Βραζιλίας (1825-1895).

Στις 28 Απριλίου 1844, νυμφεύθηκε, στο Ρίο ντε Τζανέιρο, τον Πρίγκιπα Λουδοβίκο των Δύο Σικελιών (1824-1897), Κόμη της Λ'Άκουιλα και υιό του Βασιλέα Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών (1777-1830) και της συζύγου του, ινφάντας Μαρίας-Ισαβέλλας της Ισπανίας (1806-1878). Από τον γάμο τους απέκτησαν τέσσερις απογόνους:

  • τον Λουδοβίκο (1845-1909), Κόμη της Ροκκαγκουλιέλμα, ο οποίος παντρεύτηκε με μοργανατικό γάμο την Μαρία Αμελία Μπέλοβ-Χάμελ[1], με την οποία και απέκτησε δύο απογόνους,
  • την Μαρία-Ισαβέλλα (1846-1859), Πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών,
  • τον Φίλιππο (1847-1922), Πρίγκιπα των Δύο Σικελιών, ο οποίος παντρεύτηκε με μοργανατικό γάμο την Φλόρα Μπούνεν, δίχως να αποκτήσουν απογόνους,
  • τον Μαρία-Εμμανουέλε (1851-1851), Πρίγκιπα των Δύο Σικελιών.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από αριστερά προς τα δεξιά, η Φραγκίσκη, ο Πέτρος Β΄ και η Τζανουάρια της Βραζιλίας με πένθιμη ενδυμασία μετά τον θάνατο του πατέρα τους το 1834.

Γεννηθείσα στο Παλάτι του Αγίου Χριστοφόρου λίγους μήνες προ της ανεξαρτησίας της Βραζιλίας, η νεαρή Τζανουάρια έλαβε το όνομά της προς τιμήν της πόλης του Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου και η οικογένειά της βρήκε καταφύγιο λίγο μετά την εισβολή των Ναπολεόντειων Στρατευμάτων στο Βασίλειο της Πορτογαλίας, το 1807. Μετά την ανακήρυξη του πατέρα της ως Αυτοκράτορα της Βραζιλίας, στις 7 Σεπτεμβρίου 1822, η νεαρή κοπέλα έλαβε το ψευδώνυμο της « πριγκίπισσας της ανεξαρτησίας »[2][3].

Ορφανή από την μητέρα της το 1826, η Πριγκίπισσα Τζανουάρια παρακολούθησε, το 1831, την παραίτηση και την αναχώρηση του Πέτρου Α΄ ο οποίος επέλεξε να επιστρέψει στην Ευρώπη, προκειμένου να επαναφέρει στον θρόνο της Πορτογαλίας την μεγαλύτερη κόρη του, Μαρία Β΄. Σε ηλικία, μόλις, εννέα ετών και ούσα, πλέον, Αυτοκρατορική Πριγκίπισσα της Βραζιλίας, ευρέθηκε μόνη της, στο Ρίο, μαζί με τις νεαρότερες αδερφές της, Πριγκίπισσες Πάουλα Μαριάννα και Φραγκίσκη, καθώς και τον νεαρό αδερφό της, Αυτοκράτορα Πέτρο Β΄ της Βραζιλίας, ηλικίας, μόλις, πέντε ετών.

Με την πάροδο του χρόνου, και καθώς η αντιβασιλεία που είχε θεσπισθεί από τον Πέτρο Α΄ αποδεικνύετο όλο και περισσότερο ανίκανη να εξασφαλίσει την συνοχή της Βραζιλίας, αρκετοί ήσαν αυτοί που διαμαρτυρήθηκαν, εντός της χώρας, προκειμένου η Τζανουάρια να αναλάβει την εξουσία εν αναμονή της ενηλικίωσης του αδερφού της. Ωστόσο, καθώς η Πριγκίπισσα εμφανιζόταν επιφυλακτική προκειμένου να αναλάβει τέτοιο πολιτικό αξίωμα ευθύνης, τελικώς, επιλέχθηκε η ενηλικίωση του Πέτρου Β΄ να προχωρήσει νωρίτερα του προβλεπόμενου, το 1841, ώστε να είναι σε θέση να κυβερνήσει ο ίδιος την χώρα[4].

Έπειτα από ένα πρώτο σχέδιο γάμου με έναν Πρίγκιπα της Σαβοΐας, η Πριγκίπισσα Τζανουάρια νυμφεύθηκε, το 1844, τον Πρίγκιπα Λουδοβίκο των Βουρβόνων-Σικελίας, Κόμη της Λ'Άκουιλα και αδερφό της Αυτοκράτειρας Θηρεσίας-Χριστίνας της Βραζιλίας. Ωστόσο, ο Πρίγκιπας δεν είχε καλές σχέσεις με τον Πέτρο Β΄, με αποτέλεσμα η Τζανουάρια και ο σύζυγός της να εγκαταλείψουν, λίγο καιρό αργότερα, την Βραζιλία, προκειμένου να εγκατασταθούν στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών.

Το 1845, η Τζανουάρια απώλεσε το καταστατικό της ως διάδοχος του βραζιλιάνικου θρόνου, λόγω της γέννησης του ανιψιού της, Πρίγκιπα Αλφόνσου.

Δεκαπέντε έτη αργότερα, πιο συγκεκριμένα το 1860, η Εκστρατεία των Χιλίων του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι ανέτρεψε την δυναστεία των Βουρβόνων-Σικελίας και ολοκλήρωσε την ενοποίηση της Ιταλίας. Η Τζανουάρια και η οικογένειά της εγκαταστάθηκαν στη Γαλλία, όπου και η Πριγκίπισσα απεβίωσε το 1901.

Επώνυμη πόλη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η βραζιλιάνικη πόλη της Τζανουάρια, στην Μίνας Ζεράις, έλαβε την ονομασία της προς τιμήν της Αυτοκρατορικής Πριγκίπισσας το 1833.

Σχετικά Λήμματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Καθώς η νεαρή κοπέλα ήταν Αμερικανίδα αστή εβραϊκής καταγωγής, ο γάμος του Πρίγκιπα Λουδοβίκου δεν έγινε αποδεκτός από την οικογένειά του. Δείτε Isidore Cahen (dir.), Archives israélites, revue politique, religieuse et littéraire, tome XXX, 1869, p. 358-359 (διαδικτυακή ανάγνωση)
  2. Carlos Sarthou, Relíquias da cidade do Rio de Janeiro, Livraria Atheneu, 1965, p. 110 (διαδικτυακή ανάγνωση).
  3. Collectif, Revista do Instituto Histórico e Geográfico Brasileiro, volumes 283 à 284, Instituto Histórico e Geográfico Brasileiro, 1970, p. 69 διαδικτυακή ανάγνωση)
  4. James McMurtry Longo, Isabel Orleans-Bragança: The Brazilian Princess Who Freed the Slaves, McFarland & Company, Inc., Jefferson, Caroline du Nord, 2008, p. 75-76.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Janvière du Brésil της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).