Τα κόκκινα φανάρια

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Τα κόκκινα φανάρια
Τα κόκκινα φανάρια (αφίσα).gif
Κινηματογραφική αφίσα της ταινίας.
Σκηνοθεσία Βασίλης Γεωργιάδης
Παραγωγή Βιών Παπαμιχάλης
Σενάριο Αλέκος Γαλανός
Ιστορία Αλέκου Γαλανού
Βασισμένο σε Το σπίτι με τα κόκκινα φανάρια (θεατρικό)
Πρωταγωνιστές Τζένη Καρέζη
Γιώργος Φούντας
Μαίρη Χρονοπούλου
Δημήτρης Παπαμιχαήλ
Μάνος Κατράκης
Μουσική Σταύρος Ξαρχάκος
Τραγούδι Γιώργος Ζαμπέτας
Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Φωτογραφία Νίκος Γαρδέλης
Μοντάζ Γεράσιμος Παπαδάτος
Σκηνογραφία Πέτρος Καπουράλης (και ενδυματολόγος)
Εταιρεία παραγωγής Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης
Πρώτη προβολή 2 Δεκεμβρίου 1963 (Ελλάδα)
Κυκλοφορία 19 Ιουνίου 2007 (DVD)
Διάρκεια 132΄
Προέλευση Ελλάδα
Γλώσσα ελληνική
αγγλική
δεδομέναπ  σ  ε )

Τα Κόκκινα Φανάρια (αγγλικός τίτλος: The Red Lanterns) είναι ταινία του ελληνικού κινηματογράφου παραγωγής 1963, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη. Η ταινία υπήρξε υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας στην 36η απονομή των βραβείων το 1964.

Πλοκή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πέντε γυναίκες, πέντε ιστορίες. Η Ελένη, μια κοπέλα που μεγάλωσε στις όχθες του Δούναβη και σπούδασε γλυπτική στο Βουκουρέστι, αλλά ο πόλεμος την έφερε στην Ελλάδα. Η «πριγκιπέσα», όπως την αποκαλούν, που συναντά κρυφά ένα νεαρό φοιτητή τον Πέτρο και είναι έρμαιο στα χέρια του Μιχαήλου, του αδυσώπητου πατρώνου της. Η Μαίρη που ερωτεύεται παράφορα ένα ξανθό αγόρι το οποίο μαζί της γνώρισε για πρώτη φορά τον έρωτα. Η Μαρίνα, παράφορα ερωτευμένη με ένα σωματέμπορο, τον Ντόρη, εξαρτά όλη της την ύπαρξη απ' αυτόν. Η Άννα, που κρατάει καλά φυλαγμένο το μεγάλο μυστικό της, την ύπαρξη ενός παιδιού, το οποίο εκείνη σπουδάζει κρυφά. Η Μυρσίνη, μια νεόκοπη ιερόδουλη, η μόνη που βλέπει τις αλλαγές που έρχονται. Τα κορίτσια ζουν και εργάζονται στο "σπίτι" με τα κόκκινα φανάρια της Μαντάμ Παρί, που βρίσκεται στην Τρούμπα του Πειραιά και ονομάζεται Phryne's Bar. Λίγο αργότερα θα κλείσουν όλα τα σπίτια της Τρούμπας.[1]

Πληροφορίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1963-1964 και έκοψε 473.686 εισιτήρια. To 1964 ήταν υποψήφια για βραβείο Όσκαρ, στην κατηγορία της καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Τo Όσκαρ κέρδισε η ταινία του Φελίνι "8 1/2". Τα Κόκκινα φανάρι κατέλαβαν την 3η θέση σε 92 ταινίες.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]