Σιμόν ντε Μποβουάρ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Η Σιμόν ντε Μπoβουάρ
Simone de Beauvoir.jpg
Γέννηση 9  Ιανουαρίου 1908[1][2][3][4][5][6]
Παρίσι[7][8] και 6ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Θάνατος 14  Απριλίου 1986[1][2][3][4][5][6]
Παρίσι[9]
Αιτία θανάτου πνευμονία
Υπηκοότητα Γαλλία[10]
Σπουδές Πανεπιστήμιο του Παρισιού
Ιδιότητα πολιτικός φιλόσοφος, δημοσιογράφος, μυθιστοριογράφος, αυτοβιογράφος[11], δοκιμιογράφος[11], πολιτικός ακτιβιστής, ημερολογιογράφος, women letter writer, φιλόσοφος[11], φεμινιστής[11], κριτικός λογοτεχνίας, συγγραφέας, ακτιβιστής και δημιουργός γραπτών έργων
Σύντροφος Ζαν-Πωλ Σαρτρ, Claude Lanzmann και Nelson Algren
Αδέλφια Έλεν Ντε Μποβουάρ
Καλλιτεχνικά ρεύματα αθεϊσμός, Φεμινισμός και υπαρξισμός
Σημαντικά έργα The Mandarins, When Things of the Spirit Come First, Pyrrhus and Cineas, The Second Sex και She Came to Stay
Βραβεύσεις Βραβείο Γκονκούρ, Κρατικό Βραβείο της Αυστρίας για την Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία και Βραβείο Ιερουσαλήμ
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τον καλλιτέχνη

Η Σιμόν ντε Μπoβουάρ (απαντάται και Μπωβουάρ, γαλλικά: Simone de Beauvoir, 9 Ιανουαρίου 190814 Απριλίου 1986) ήταν Γαλλίδα συγγραφέας, φιλόσοφος, διανοούμενη, ακτιβίστρια και φεμινίστρια. Υπήρξε σύντροφος του διάσημου υπαρξιστή φιλοσόφου Ζαν-Πωλ Σαρτρ.

Το γνωστότερο έργο της υπήρξε «Το δεύτερο φύλο», μια φεμινιστική ανάλυση της γυναικείας ύπαρξης και της καταπίεσης των γυναικών.

Συνοπτικό βιογραφικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννημένη ως Simone Lucie-Ernestine-Marie-Bertrand de Beauvoir στις 9 Ιανουαρίου του 1908 στο Παρίσι της Γαλλίας, σπούδασε στο πανεπιστήμιο École Normale Supérieure όπου και συνάντησε το 1921 τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Το 1981 συνέγραψε το «La Cérémonie Des Adieux» (Η Τελετή του Αποχαιρετισμού), μια οδυνηρή εξιστόρηση των τελευταίων χρόνων του Σαρτρ.

Μαζί με τον σύντροφό της Ζαν-Πωλ Σαρτρ συντάχτηκε με το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας, αλλά αποχώρησαν αμφότεροι έπειτα από την Σοβιετική επέμβαση στην Ουγγαρία , το 1956 και μετέπειτα στράφηκαν προς τον Μαοϊσμό.[12]

Η Μποβουάρ θεωρήθηκε η μητέρα του (μετά το 1968) φεμινισμού, με φιλοσοφικά γραπτά που συνδέθηκαν, αν και ήταν ανεξάρτητα, με τον Σαρτριανό υπαρξισμό.

Πέθανε από πνευμονία στις 14 Απριλίου του 1986 και τάφηκε πλάι στον Σαρτρ στο Κοιμητήριο του Μονπαρνάς του Παρισιού.

«Το δεύτερο φύλο»[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Σιμόν ντε Μποβουάρ επιχειρηματολογεί μέσω ενός υπαρξιστικού φεμινισμού στο «Δεύτερο φύλο» . Ως υπαρξίστρια η Μπoβουάρ αποδέχεται την αρχή πως η ύπαρξη προηγείται της ουσίας. Επομένως δεν γεννιέται κανείς γυναίκα, αλλά γίνεται. Η ανάλυσή της εστιάζει στην ιδέα του Άλλου. Η κατασκευή της γυναίκας ως το τυπικό παράδειγμα Άλλου είναι για την Μποβουάρ το θεμέλιο της καταπίεσης των γυναικών.

Η Μποβουάρ υποστηρίζει πως δια μέσου της ιστορίας οι γυναίκες έχουν θεωρηθεί ως η παρέκκλιση, η ανωμαλία. Ακόμη και η πρώιμη φεμινίστρια Μαίρη Γουόλστονκραφτ θεωρεί τους άντρες ως το ιδανικό στο οποίο θα έπρεπε να ανέλθουν οι γυναίκες. Η Μπoβουάρ λέει πως αυτή η στάση έχει κρατήσει πίσω τις γυναίκες διατηρώντας την αντίληψη πως οι γυναίκες είναι η παρέκκλιση από το κανονικό, ότι είναι παρείσακτες που προσπαθούν να εξομοιωθούν με την “κανονικότητα”. Λέει επίσης πως αν ο φεμινισμός θέλει να προχωρήσει, πρέπει να καταρρίψει την υπόθεση αυτή.

(Δείτε Le Deuxième Sexe, 'The Second Sex' της Simone de Beauvoir, σε αγγλική μετάφραση)

Άλλα έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1943 η Μποβουάρ εξέδωσε το L'Invitée, ένα μυθοπλαστικό χρονικό της σχέσης που ανέπτυξε με μία από τις φοιτήτριές της, την Olga Kosakiewicz, ενώ δίδασκε στη Ρουέν κατά τη διάρκεια των αρχών της δεκαετίας του ’30. Το μυθιστόρημα διερευνεί και την πολύπλοκη σχέση μεταξύ της Μποβουάρ και του Σαρτρ, καθώς και πώς επηρεάστηκε η σχέση τους με την συμπερίληψη της Kosakiewicz.

Στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η ντε Μποβουάρ συνεργάστηκε με τον Σαρτρ στην έκδοση του Les Temps Modernes, μια πολιτική εφημερίδα. Πέρα από την εκδοτική της δραστηριότητα, η Μπωβουάρ χρησιμοποίησε την εφημερίδα ως πλατφόρμα για να παρουσιάσει διάφορες δουλειές και παρέμεινε εκδότρια ως τον θάνατό της.

Αν και το Pour Une Morale de L'ambiguïté (1947) έλαβε λίγη προσοχή είναι ίσως το μοναδικό καλύτερο σημείο εισαγωγής στον Γαλλικό υπαρξισμό. Η απλότητα του έργου είναι αριστούργημα από μόνη της, αφού η ντε Μποβουάρ μειώνει την τραχύτητα που πολλοί συνδέουν με την ανάγνωση του υπεραναλυτικού Το είναι και το μηδέν του Σαρτρ, σε λίγες σελίδες συγκριτικά ελαφρού διαβάσματος.

Θα πρέπει να τονιστεί πως η ντε Μποβουάρ ήταν αρκετά ευέλικτη ως συγγραφέας. Ήταν εξίσου ικανή ως φιλόσοφος, μυθιστοριογράφος, πολιτική θεωρητικός, δοκιμιογράφος, καθώς και ως βιογράφος. Μετά το θάνατό της, η ντε Μποβουάρ έγινε αποδέκτης εξαιρετικού θαυμασμού και επαίνων, όχι μόνο εξαιτίας της αυξανόμενης αποδοχής του φεμινισμού στον ακαδημαϊκό χώρο, αλλά και λόγω της αυξανόμενης κατανόησης της επιρροής που είχε στο αριστούργημα του Σαρτρ Το Είναι και Το Τίποτα. Χωρίς αμφιβολία είναι μία από τους μεγαλύτερους Γάλλους στοχαστές σε ολόκληρη την ιστορία.

Άλλες σημαντικές εργασίες: Les Mandarins (1954), Memoires d'une jeune fille rangée ( 1958).

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • L'Invitée (Η καλεσμένη, 1943)
  • Le sang des autres (Το αίμα των άλλων, 1945)
  • Tous les hommes sont mortels (Όλοι οι άνθρωποι είναι θνητοί, 1946)
—μτφ.Μαργ.Λώμη, "ΓΛΑΡΟΣ"
  • Les Mandarins (βραβείο Goncourt) (Οι Μανδαρίνοι, 1954)
—μτφ. Ζωρζ Σαρή, "ΓΛΑΡΟΣ"
  • Les belles images (Οι ωραίες εικόνες, 1966)
  • La femme rompue (Η κουρασμένη γυναίκα, 1968)
  • Pyrrhus et Cinéas (Πύρρος και Κινέας, 1944)
  • Pour une morale de l'ambiguïté (Για μια ηθική της αμφισβήτησης, 1947)
  • L'Existentialisme et la Sagesse des nations (Ο υπαρξισμός και η σοφία των εθνών, 1948)
  • Le Deuxième Sexe (Το δεύτερο φύλο, 1949)
  • Privilèges (Προνόμια, 1955)
  • La Longue Marche (Η Μεγάλη Πορεία, 1957)
  • L'Amérique au jour le jour (Η Αμερική από μέρα σε μέρα, 1948)
  • Mémoires d'une jeune fille rangée (Αναμνήσεις μιας καθώς πρέπει κόρης, 1958)
—μτφ. Λ.Πολενάκης, "ΓΛΑΡΟΣ"
  • La Force de l'âge (Η δύναμη της ηλικίας, 1960)
  • La Force des choses (Η δύναμη των πραγμάτων, 1963)
  • Une Mort très douce (Ένας πολύ γλυκός θάνατος, 1964)
  • La Vieillesse (Τα γηρατειά, 1970)
  • Tout compte fait (Συνολικά, 1972)
  • La Cérémonie des adieux (Η τελετή του αποχαιρετισμού, 1981)

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 (Γαλλικά) data.bnf.fr. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11890854p. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 SNAC. w6571cwc. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 (Αγγλικά) Find A Grave. 1162. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 Internet Speculative Fiction Database. 4483. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 NooSFere author ID. 1949. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 10  Δεκεμβρίου 2014.
  8. «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
  9. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2014.
  10. www.nytimes.com/roomfordebate/2011/05/18/are-french-women-more-tolerant/still-a-long-way-to-go.
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 Virginia Blain, Isobel Grundy, Patricia Clements: The Feminist Companion to Literature in English. σελ. 74. ISBN-13 978-0-300-04854-4. ISBN-10 0-300-04854-8.
  12. «106 χρόνια Σιμόν ντε Μποβουάρ». LiFO. Ανακτήθηκε στις 2015-11-28. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Παπαδόπουλος Π. Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, λήμμα Σιμόν ντε Μπωβουάρ, Εκδοτική Αθηνών, τ. 7, Αθήνα 1987

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]