Πιέτρο Μπέμπο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Πιέτρο Μπέμπο
Pietro Bembo2.jpg
Όνομα Πιέτρο Μπέμπο
Γέννηση Pietro Bembo
20 Μαΐου 1470
Βενετία, Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας
Θάνατος 18 Ιανουαρίου 1547 (77 ετών)
Ρώμη, Παπικά Κράτη
Επάγγελμα/
ιδιότητες
Λόγιος, ποιητής, θεωρητικός της λογοτεχνίας, καθολικός καρδινάλιος
Commons page Πολυμέσα
δεδομέναπ  σ  ε )

Ο Πιέτρο Μπέμπο (Pietro Bembo, 20 Μαΐου 1470 - 18 Ιανουαρίου 1547) ήταν Ιταλός λόγιος, ποιητής, θεωρητικός της λογοτεχνίας, μέλος των Ιωαννιτών Ιπποτών και καρδινάλιος. Ήταν μία σημαντική μορφή στην ανάπτυξη της ιταλικής γλώσσας, ειδικά της Τοσκάνης, ως λογοτεχνικό μέσο, κωδικοποιώντας τη γλώσσα για την τυπική σύγχρονη χρήση.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πορτρέτο του Πιέτρο Μπέμπο, από τον Τιτσιάνο.

Στη Φλωρεντία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Καταγόμενος από αριστοκρατική ενετική οικογένεια, έζησε την παιδική του ηλικία στην Φλωρεντία, όπου ο πατέρας του διετέλεσε πρεσβευτής της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας, και όπου ο Μπέμπο έμαθε κι αγάπησε την τοσκανική διάλεκτο. Σπούδασε Ελληνικά στη Σικελία δίπλα στον Κωνσταντίνο Λάσκαρι και φιλοσοφία στην Πάντοβα.

Στη Φερράρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Sogno, 1492-1494

Από το 1498 ως το 1506 έζησε στη Φερράρα, στην αυλή δούκα Αλφόνσο ντ' Έστε. Εκεί γοητεύτηκε από την σύζυγο του Αλφόνσο, την Λουκρητία Βοργία, και της έγραφε επιστολές και ποιήματα στα λατινικά και τους Asolani, φιλοσοφικούς διαλόγους για τον πλατωνικό έρωτα στα ιταλικά. Πλατωνικά ήταν όλα, πρέπει να υποθέσουμε, γιατί ο Αλφόνσο ήταν φοβερός πολεμιστής.

Στο Ουρμπίνο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1506 πήγε στο Ουρμπίνο, στην αυλή του δούκα Γκουιντομπάλντο ντα Μοντεφέλτρο. Εκεί διακρίθηκε για την μόρφωση και το πνεύμα του, τόσο που ο Καστιλιόνε του έδωσε πρωταγωνιστικό ρόλο στις συζητήσεις που περιγράφει (ή συνθέτει) στον Αυλικό του (Il Cortegiano).

Στην Ρώμη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1513 ο Μπέμπο, συνδεόμενος με τους Μεδίκους, πήγε στη Ρώμη και έγινε γραμματέας του Λέοντα Ι΄. Υπήρξε το είδωλο της καλής κοινωνίας, προστάτης του Ραφαήλ, ευνοούμενος όλων, αν και είχε κατώτερο μόνο εκκλησιαστικό βαθμό. Έγραφε ποιήματα σε Κικερώνεια Λατινικά αλλά στο δοκίμιό του Prose della volgar lingua συνηγόρησε υπέρ της χρήσης της Ιταλικής στην λογοτεχνία, ορίζοντας τον Πετράρχη ως υπόδειγμα.

Στην Πάντοβα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1520, σε ηλικία πενήντα ετών, αποσύρθηκε σε μιαν αγροικία κοντά στην Πάντοβα και συνέζησε με μια γυναίκα από την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Συνέλεγε έργα τέχνης, δεχόταν πολυάριθμους λογίους και φιλότεχνους και έγινε ο νομοθέτης του ύφους της Ιταλίας. Το 1539 έγινε καρδινάλιος.

Επιλογή έργων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Gli Asolani, 1505
  • Prose della volgar lingua, 1525 (Περί της λαϊκής γλώσσας)
  • Carmina, 1533 (ποίηση)
  • Rerum veneticarum libri XII, 1551 (ιστορία της Βενετίας από το 1487 μέχρι το 1513)