Παϊδοχώρι Χανίων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Παϊδοχώρι
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Παϊδοχώρι
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα[1]
ΠεριφέρειαΚρήτης
Περιφερειακή ΕνότηταΧανίων
ΔήμοςΑποκορώνου
Δημοτική ΕνότηταΦρε
ΚοινότηταΠαϊδοχωρίου
Γεωγραφία και στατιστική
ΝομόςΧανίων
Πληθυσμός106 (2011)

Το Παϊδοχώρι (επίσημο: το Παϊδοχώριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Απέχει 29 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 200 μ.[2]

Ιστορικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ανάμεσα στα χωριά Ράμνη και Παϊδοχώρι έχουν βρεθεί λείψανα λαξευτού ελληνορωμαϊκού κυκλικού τάφου.[3]

Το χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές του 16ου αιώνα, αλλά ήταν κατοικημένο, όπως πιστοποιεί η ύπαρξη κτίσματος εκείνης της περιόδου. Είναι πιθανόν να πρόκειται για τον οικισμό Pomogna Barbarigo, ο οποίος αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα. Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Σύμφωνα με τη μία άποψη προέρχεται από τον παπά Παΐδη, ο οποίος αναφέρεται στην απογραφή ναών του 1637. Μια άλλη άποψη αναφέρει ότι προέρχεται από τα «παΐδια», τα οποία είναι τα ατροφικά χαρούπια, μια αναφορά στο γεγονός ότι η περιοχή δεν είναι ιδιαίτερα γόνιμη.[4]

Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 όπου αναφέρεται ως Paidhokhori ότι είχε 10 χριστιανικές και 5 τουρκικές οικογένειες.[2] Το 1881 ανήκε στον δήμο δήμου Φρε, ενός από τους τέσσερις του Αποκόρωνα, και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 164 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 233 κατοίκους και ανήκε στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου.[2] Αρχικά εντάχθηκε στην κοινότητα Πεμονίων, αλλά το 1929 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Το 1970 ο οικισμός Νεροχώρι προσαρτήθηκε στο Παϊδοχώρι. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν προσαρτήθηκε στον δήμο Φρε.[5]

Απογραφές πληθυσμού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:

Απογραφή 1900 1920 1928 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Πληθυσμός[2] 233 239 241 295 218 171 204 185 114 106

Προσωπικότητες εκ Παϊδοχωρίου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ειρηναίος (Μιχαήλ Γαλανάκης) 1911-2013, Μητροπολίτης Κισσάμου και Σελίνου 1957-1971 και 1981-2005, Μητροπολίτης Γερμανίας 1971-1980. Γεννήθηκε στον οικισμό Νεροχώρι της Κοινότητος Παϊδοχωρίου.

Διοικητικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κοινότητα Παϊδοχωρίου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Παϊδοχωρίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιοι Πάντες και Νεροχώρι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:[6]

  • Άγιοι Πάντες, οι (106)
  • Παϊδοχώριον, το (106)
  • Νεροχώριον, το (δεν αναφέρεται)

Το Νεροχώρι αναφέρεται την τελευταία φορά στην απογραφή του 1961. Είναι η γενέτειρα του σπουδαίου Μητροπολίτου Ειρηναίου Γαλανάκη (1911-2013).

Συνολικά η κοινότητα έχει 212 κατοίκους.

Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωσήφ Μαραγκιουδάκη.

Κοινοτάρχες Παϊδοχωρίου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Παϊδοχωρίου.

Πρόεδροι Κοινότητος
περίοδος όνομα
1978–1982
1982–1986 Γαλανάκης Χρήστος
1986–1994 Σγουράκης Σπυρίδων
1994–1998 Χαβρεδάκης Μιχαήλ
2010–2019
2019– Μαραγκιουδάκης Ιωσήφ

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. GEOnet Names Server. 11  Ιουνίου 2018. -825131.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Σπανάκης, Στέργιος (1993). Πόλεις και χωριά της Κρήτης στο πέρασμα των αιώνων, τόμος Β΄. Ηράκλειο: Γραφικές Τέχνες Γ. Δετοράκης. σελ. 598. 
  3. «ΠΑΠΑΣ». digitalcrete.ims.forth.gr. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2020. [νεκρός σύνδεσμος]
  4. «Φρες». www.apokoronas.gov.gr. Δήμος Αποκόρωνα. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2020. 
  5. «Παϊδοχώρι (Χανίων)». Διοικητικές Μεταβολές Οικισμών - Αναλυτικά. ΕΕΤΑΑ-Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης Α.Ε. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2019. 
  6. ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού απογραφής 2011», σελ. 10892 (σελ. 418 του pdf)