Ντουάρτε Β΄ της Μπραγκάνσα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ντουάρτε Β' της Μπραγκάνζα
Duarte Nuno de Braganza.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Duarte Nuno de Bragança (Πορτογαλικά)
Γέννηση23  Σεπτεμβρίου 1907
Ζίμπενστάιν
Θάνατος24  Δεκεμβρίου 1976
Λισαβόνα
Χώρα πολιτογράφησηςΑυστρία
ΘρησκείαΚαθολική Εκκλησία
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
Οικογένεια
ΣύζυγοςFrancisca of Orléans-Braganza, Duchess of Braganza
ΤέκναInfante Henrique, Duke of Coimbra
Infante Miguel, Duke of Viseu
Ντουάρτε Πίο
ΓονείςΜιχαήλ Β' της Μπραγκάνσα και Μαρία-Τερέζα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπερκ
ΑδέλφιαΙσαβέλλα Μαρία της Μπραγκάνσα
Μαρία Άννα της Μπραγκάνσα
Μαρία-Αδελαΐδα της Πορτογαλίας
Φραγκίσκος Ιωσήφ της Μπραγκάνσα
Μιχαήλ του Βιζέου
ΟικογένειαΟίκος της Μπραγκάνσα
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαGrand Master of the Order of Saint Michael of the Wing
Grand Master of the Order of the Immaculate Conception of Vila Viçosa
ΒραβεύσειςΙππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ντουάρτε Β' της Μπραγκάνσα (Duarte Nuno de Bragança, 23 Σεπτεμβρίου 1907 - 23 Δεκεμβρίου 1976) ή Ντουάρτε Νούνο από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν διεκδικητής του Πορτογαλικού στέμματος (1920 - 1976), υιός του Μιχαήλ Β΄ της Μπραγκάνσα και της δεύτερης συζύγου του, Μαρίας Θηρεσίας του Löwenstein-Wertheim-Rosenberg.

Ο πατέρας του, Ντουάρτε Νούνο, ήταν ο νόμιμος διεκδικητής του Πορτογαλικού θρόνου από την πλευρά των Μιχαηλιστών, ενώ είχε δύο μεγαλύτερους ετεροθαλείς αδελφούς από τον πρώτο γάμο του πατέρα του. Ο δεύτερος από αυτούς, Φραγκίσκος, πέθανε πρόωρα (1919) χωρίς απογόνους, ενώ ο μεγαλύτερος, Μιχαήλ, απαρνήθηκε όλα τα δικαιώματα του προκειμένου να παντρευτεί μια άσημη Αμερικανίδα (1920). Την ίδια χρονιά και ο πατέρας του παραιτήθηκε για λογαριασμό του.

Υπήρχαν δύο κλάδοι που διεκδικούσαν το βασίλειο της Πορτογαλίας: Ο κλάδος της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα που βασίλευε τον τελευταίο αιώνα και καταγόταν από την Μαρία Β' της Πορτογαλίας και τον σύζυγο της, και ο Καπετικός κλάδος των Μιχαηλιστών που εκπροσωπείτο από τον ίδιο. Ο πρώτος κλάδος ήταν υποστηριχτής της συνταγματικής μοναρχίας, ενώ ο δεύτερος, απολυταρχικός, ήταν υπέρ της απεριόριστης εξουσίας του βασιλιά.

Η πλευρά των Μιχαηλιστών είχε κηρυχθεί από την βασίλισσα Μαρία Β' ανεπιθύμητη για την Πορτογαλία. Σε πείσμα της απόφασης της, ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ A' της Αυστρίας τους παραχώρησε αχανείς εκτάσεις στο Σεμπενστέιν που βρισκόταν υπό Πορτογαλική κατοχή.

Το 1910 ανατράπηκε η δυναστεία της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα στην Πορτογαλία και ανακηρύχθηκε η δημοκρατία, ο τελευταίος βασιλιάς Εμμανουήλ Β' εξορίστηκε, οπότε οι δύο θανάσιμοι από χρόνια αντιμαχόμενοι κλάδοι μπορούσαν να συναντηθούν και να λύσουν τις διαφορές τους.

Συμφωνία με τον εξόριστο Εμμανουήλ Β΄ για την διαδοχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τον θάνατο του θείου του Εμμανουήλ Αλφόνσου (1920), ο κλάδος της Σαξονίας-Κόμπουρκ & Γκότα κόντευε να ξεκληριστεί, αφού ούτε ο ίδιος ο Εμμανουήλ είχε γιους. Προχώρησαν σε δύο συνθήκες, σύμφωνα με τις οποίες ο Ντουάρτε Νούνο αναγνώριζε τον Εμμανουήλ σαν τον νόμιμο διεκδικητή, αλλά μετά τον θάνατο του χωρίς απογόνους όλα τα δικαιώματα θα έρθουν σε αυτόν.

Το 1927, πέθανε ο πατέρας του Ντουάρτε Νούνο και το 1932 ο ίδιος ο Εμμανουήλ Β΄, οπότε όλα τα δικαιώματα στο Πορτογαλικό στέμμα πέρασαν σε αυτόν.

Πολλοί οπαδοί της μοναρχίας άρχισαν να αμφισβητούν την διαδοχή του, αν και ήταν απευθείας εγγονός του βασιλιά Μιχαήλ Α' της Πορτογαλίας. Τα άρθρα 87 και 88 του Καταστατικού Συντάγματος (1820) έλεγαν ότι οι βασιλιάδες της Πορτογαλίας πρέπει να είναι φυσικοί απόγονοι της βασίλισσας Μαρίας Β' και μόνο εάν εξαλειφθούν αυτοί είναι δυνατό να περάσει η διαδοχή αλλού.

Απόγονοι της Μαρίας υπήρχαν, αλλά βρίσκονταν μακριά από την Πορτογαλία και δεν είχαν Πορτογαλική υπηκοότητα, κάτι που το άρθρο 89 του ίδιου Καταστατικού το απέκλειε. Υπήρχαν αμφιβολίες και για την Πορτογαλική υπηκοότητα του ίδιου, αφού ο παππούς του είχε εξοριστεί από το 1834, ενώ ο ίδιος και ο πατέρας του είχαν γεννηθεί μακριά και δεν είχαν ζήσει ποτέ στην Πορτογαλία. Αυτό ήθελε να προλάβει ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α' της Αυστρίας, παραχωρώντας τους εκτάσεις που ανήκαν νόμιμα σε Πορτογαλική κατοχή. Αλλά οι οπαδοί του Ντουάρτε Νούνο υποστήριξαν ότι το νέο Σύνταγμα του 1842 ακύρωσε τον νόμο της εξορίας (1834).

Μια μερίδα μοναρχικών προσπάθησε αποτυχημένα να επιβάλει μνηστήρα τον Γεώργιο της Σαξονίας, έναν δισέγγονο της Μαρίας, αλλά δεν ήταν και αυτός Πορτογάλος.

Ο Ντουάρτε Νούνο εκπαιδεύτηκε από δυο Πορτογαλίδες και από τον Βενεδικτίνο μοναχό Φρέι Εστεβάο. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο αβαείο του Έτταλ στην Βαυαρία, και στο Αβαείο του Κλερβώ στην Γαλλία. Επισκέφτηκε μυστικά την Πορτογαλία (1929), αν και του ήταν απαγορευμένο από τον νόμο της εξορίας του 1834.

Διαδοχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νυμφεύτηκε (15 Οκτωβρίου 1942) στον καθεδρικό ναό της Πετροπόλεως στη Βραζιλία την Μαρία Φραγκίσκη της Ορλεάνης και Μπραγκάνσα, δισεγγονή του Πέτρου Β΄ αυτοκράτορα της Βραζιλίας, μικρότερου αδελφού της βασίλισσας Μαρίας Β΄, προσπαθώντας καλοπροαίρετα να συμφιλιώσει με τον γάμο του τους δύο κλάδους. Ο γάμος τού έδωσε 3 γιους:

  • Ντουάρτε Πίο γενν. 1945, δούκας της Μπραγκάνσα.
  • Μιχαήλ γενν. 1946, 7ος δούκας του Βισέου.
  • Ερρίκος γενν. 1949, 4ος δούκας της Κόιμπρα.

Ο αδελφός της Μαρίας-Φραγκίσκης, ο Πέτρος-Γκαστάο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα, παραχώρησε σε αυτήν τα δικαιώματά του στο δουκάτο της Μπραγκάνσα, που είχαν προέλθει σε αυτόν από τον προπάππου του, Πέτρο Β΄ αυτοκράτορα της Βραζιλίας. Από τον Πέτρο πέρασαν στην κόρη του Ισαβέλλα και αυτή τα έδωσε στον γιο της, Πέτρο ντ' Αλκαντέρα, πατέρα του Πέτρου-Γκαστάο και της Μαρίας-Φραγκίσκης.

Επιστροφή στην Πορτογαλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Μάιο του 1950, το εθνικό συμβούλιο της Πορτογαλίας ακύρωσε τους 2 νόμους (1834, 1910) και επέτρεψε στον Ντουάρτε Νούνο να επιστρέψει στην Πορτογαλία. Ο ίδιος δεν μπόρεσε να το κάνει ως το 1952, γιατί τραυματίστηκε σε δυστύχημα. Μετά τον θάνατο του προέδρου Όσκαρ Καρμόνα, ο δικτάτορας της Πορτογαλίας Ολιβέιρα Σαλαζάρ σκεφτόταν να επαναφέρει την μοναρχία, αλλά τελικά προτίμησε να κρατήσει την εξουσία για τον εαυτό του.

Το 1974 ο Ντουάρτε Νούνο παραχώρησε την κατοικία του στο Παλάτσιο του Σάο Μάρκος στο Πανεπιστήμιο της Κόιμπρα και εγκαταστάθηκε στην νότια Πορτογαλία, όπου έζησε μέχρι τον θάνατο του με την ανύπαντρη αδελφή του Φιλίππη.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Duarte Nuno, Duke of Braganza της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).