Όσκαρ Καρμόνα

Όσκαρ Καρμόνα
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη μητρική γλώσσα	António Óscar de Fragoso Carmona (Πορτογαλικά)
Γέννηση	24  Νοεμβρίου 1869 Λισαβόνα
Θάνατος	18  Απριλίου 1951 Λισαβόνα
Τόπος ταφής	Ναός της Σάντα Ενγκράτσια
Χώρα πολιτογράφησης	Πορτογαλία Βασίλειο της Πορτογαλίας
Θρησκεία	Καθολικισμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες	Πορτογαλικά
Σπουδές	Πορτογαλική Στρατιωτική Ακαδημία
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	πολιτικός στρατιωτικός συγγραφέας επαναστάτης
Περίοδος ακμής	1889
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα	Εθνική Ένωση
Οικογένεια
Σύζυγος	Maria do Carmo Ferreira da Silva Carmona
Συγγενείς	Menez (εγγονή), Ruy Leitão (δισέγγονος), António Carmona Rodrigues (μικρανιψιός) και Augusto Tasso Fragoso (ξάδερφος)
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατός	στρατάρχης και στρατηγός/Portuguese Army
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα	Πρόεδρος της Πορτογαλίας (1926–1951) Πρωθυπουργός της Πορτογαλίας (1926–1928) πρόεδρος
Βραβεύσεις	Commander of the Military Order of Avis Τάγμα του Αγίου Ιακώβου του Ξίφους Ταξιάρχης του Στρατιωτικού Τάγματος του Χριστού Grand Cross of the Military Order of Avis Μεγαλόσταυρος της κορδέλας των Τριών Ταγμάτων Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος των Αγίων Μαυρικίου και Λαζάρου d:Q114840231
Σχετικά πολυμέσα

Ο Αντώνιος Όσκαρ ντα Φραγκόζο Καρμόνα (πορτογαλικά: António Óscar Fragoso Carmona‎‎, 24 Νοεμβρίου 1869 – 18 Απριλίου 1951), περισσότερο γνωστός ως Όσκαρ Καρμόνα, ήταν Πορτογάλος στρατιωτικός και από τους μακροβιότερους πραξικοπηματίες και δικτάτορες και προέδρους του κόσμου.

Γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1869 και ακολούθησε το στρατιωτικό στάδιο όπου το 1922 έφθασε το βαθμό του στρατηγού. Το 1923 ανέλαβε Υπουργός των Στρατιωτικών και το 1926 συμμετείχε υπό τον στρατηγό ντα Κόστα στο στρατιωτικό κίνημα το οποίο και ανέτρεψε τον Πρόεδρο Μακάντο. Ως υπουργός των Εξωτερικών το ίδιο έτος καταφέρνει με αντικίνημα και ανατρέπει τον στρατηγό ντα Κόστα και εγκαθιστά στρατιωτική δικτατορία της οποίας και αναλαμβάνει αρχηγός. Το 1928 «εκλέχθηκε» Πρόεδρος της Δημοκρατίας όπου και προσέλαβε ως κύριο συνεργάτη του τον Σαλαζάρ με τη βοήθεια του οποίου αποκατέστησε τα οικονομικά, την εσωτερική τάξη εξασφαλίζοντας ταυρτόχρονα με κατάλληλη νομοθεσία την επανεκλογή του ως Προέδρου της Δημοκρατίας. Έτσι φέρεται να εκλέχθηκε Πρόεδρος για τα έτη 1928, 1933, 1935, 1942, μέχρι και το 1949 για μια ακόμη επταετία.

Από το 1947 έφερε τον τίτλο Στρατάρχης της Πορτογαλίας, ενώ από το 1949 επίσης τον τίτλο «τιμής ένεκεν» αντιστράτηγος του ισπανικού στρατού. Πέθανε στις 18 Απριλίου 1951.