Γιάννης Κωνσταντινίδης
| Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς παραπομπές. |
| Γιάννης Κωνσταντινίδης | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Γιάννης Κωνσταντινίδης (Ελληνικά) |
| Όνομα γεννήσεως | Ιωάννης Κωνσταντινίδης |
| Γέννηση | 21 Αυγούστου 1903 Σμύρνη[1][2][3] |
| Θάνατος | 17 Ιανουαρίου 1984 (80 ετών) Αθήνα[1][2][3] |
| Αιτία θανάτου | καρκίνος[4] |
| Συνθήκες θανάτου | φυσικά αίτια |
| Κατοικία | Σμύρνη (1903–1922) Δρέσδη (1922–1923)[5] Βερολίνο (1923–1931) Αθήνα (από 1931) |
| Εθνικότητα | Έλληνες |
| Ψευδώνυμο | Κώστας Γιαννίδης |
| Χώρα πολιτογράφησης | Οθωμανική Αυτοκρατορία Βασίλειο της Ελλάδας (έως 1973) Ελλάδα (από 1973) |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Μητρική γλώσσα | Ελληνικά |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Γερμανικά[1][6] Ελληνικά[1][6] Γαλλικά |
| Σπουδές | Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης Ωδείο Στερν Πανεπιστήμιο Τεχνών του Βερολίνου |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | συνθέτης[7] διευθυντής ορχήστρας πιανίστας συνθέτης μουσικών θεμάτων για κινηματογραφικές ταινίες ζωγράφος |
| Εργοδότης | Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (1946–1952) Υπηρεσία Ενημερώσεως Ενόπλων Δυνάμεων (1952–1960) |
Ο Γιάννης Κωνσταντινίδης (Σμύρνη, 21 Αυγούστου 1903 – Αθήνα, 17 Ιανουαρίου 1984),[8] γνωστός και με το ψευδώνυμο Κώστας Γιαννίδης, ήταν Έλληνας Μικρασιάτης συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και πιανίστας στο χώρο του ελαφρού τραγουδιού και της συμφωνικής μουσικής.[9]
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Γεννήθηκε στη Σμύρνη τον Αύγουστο του 1903. Καταγόταν από εύπορη οικογένεια, η οποία λίγο πριν την καταστροφή της Σμύρνης ήλθε στην Ελλάδα. Στη Σμύρνη, έκανε τα πρώτα μαθήματα μουσικής με τον Δ. Μιλανάκη.[10] Συνέχισε τις μουσικές σπουδές του στη Γερμανία σε πιάνο και σύνθεση στην Ανώτατη Μουσική Ακαδημία του Βερολίνου και στο Ωδείο Στερν (1923-1931). Εγκαταστάθηκε ακολούθως στην Ελλάδα και εργάστηκε στο ελληνικό μουσικό θέατρο ως μαέστρος και συνθέτης την περίοδο 1932-1950 με το ψευδώνυμο Κώστας Γιαννίδης, που δημιούργησε αναστρέφοντας το ονοματεπώνυμό του.
Ο Κώστας Γιαννίδης παρουσίασε οπερέτες (περίπου 50), μουσικές κωμωδίες και επιθεωρήσεις. Διατέλεσε διευθυντής του τμήματος ελαφράς μουσικής του ΕΙΡ την περίοδο 1946-1952 και μουσικός διευθυντής στην ΥΕΝΕΔ την περίοδο 1952-1960.
Έχει γράψει συμφωνικά έργα, κομμάτια για πιάνο, μουσική δωματίου και πολλά τραγούδια. Συμμέτείχε σε κριτικές επιτροπές φεστιβάλ ελαφρού τραγουδιού, όπως της Θεσσαλονίκης μεταξύ 1962-1967, του Σπλιτ το 1968, της Βουλγαρίας μεταξύ 1971-1975, της Λιουμπλιάνας το 1974, κ.ά.
Τιμήθηκε με το Α΄ Βραβείο του Φεστιβάλ Μεσογειακού Τραγουδιού της Βαρκελώνης με το τραγούδι του «Ξύπνα αγάπη μου» (1960) που ερμήνευσε η Νάνα Μούσχουρη, με το Γ΄ Βραβείο του επόμενου έτους με το τραγούδι «Τα δυο σου γκρίζα ματάκια» που ερμήνευσε η Άντζελα Ζήλεια και με το Α΄ Βραβείο στο 1ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Αλυσίδες» (1962) που ερμήνευσε η Καίτη Μπελίντα. Στον ελληνικό κινηματογράφο είχε αναλάβει τη μουσική επένδυση σε επτά ταινίες: Η προσφυγοπούλα (1938), Μαρίνα (1947), Μαντάμ Σουσού (1948), Οι Γερμανοί ξανάρχονται (1948), Τελευταία αποστολή (1949), Ο μεθύστακας (1950), Γυναίκες δίχως άντρες (1954).
Μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και της Ένωσης Μουσουργών Ελλάδος. Μιλούσε γαλλικά και γερμανικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών. Πέθανε στην Αθήνα στις 17 Ιανουαρίου του 1984.
Γνωστά τΣημαντικότερα από τα 100 περίπου τραγούδια του: «Συγγνώμη σου ζητώ, συγχώρεσέ με», «Κάποιο μυστικό», «Καλό σου ταξίδι», «Θα 'ρθω μια νύχτα με φεγγάρι», «Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου», «Λες και ήταν χτες», «Σπιτάκι μου παλιό», «Σαν κι απόψε», «Ερι-Ερήνη», «Το τραγούδι της Μαρίνας», «Λες και δεν είν' αλήθεια», «Όταν γυρίζουν τα χελιδόνια», «Τα δικά σου τα μάτια», «Πάμε σαν άλλοτε», «Για σένα μονάχα», «Εκείνοι που δεν κλάψανε», «Πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα», «Βαρκαρόλα», «Κοιμήσου», «Όλο μου λες πως πια δε μ' αγαπάς», «Μη φύγεις», «Πέρσι τέτοιον καιρό», «Ας σταματήσουμε ως εδώ», «Θα σε πάρω, θα με πάρεις», «Ζητώ να σε ξεχάσω», «Σ' αγαπώ», «Ο Γιάννος κι η Παγώνα», «Του Γιάννου η φλογέρα», «Μια γυναίκα», «Έτσι είν' η ζωή μωρό μου», «Ο κουμπάρος κι η κουμπάρα». Έγραψε και ρεμπέτικα τραγούδια, όπως «Το τάβλι» και «Τα νέα της Αλεξάνδρας» σε δικούς του στίχους.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. catalogue
.bnf . Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2015..fr /ark: /12148 /cb15045168s - 1 2 «LUX». (Αγγλικά) LUX: Yale Collections Discovery. Πανεπιστήμιο Γέιλ. Νιου Χέιβεν. 1 Ιουνίου 2023. person/0c45238b-cbe9-4907-a727-664a393421f1. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2026.
- 1 2 (Αγγλικά) MusicBrainz. Ίδρυμα MetaBrainz. musicbrainz
.org . Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2026./artist /c5c435e0-fb49-4faf-b3fd-1d52da792983 - ↑ «Ο τρόπος επεξεργασίας και εναρμόνισης της δημοτικής μελωδίας στο έργο του Γιάννη Κωνσταντινίδη: 22 Τραγούδια και Xοροί της Δωδεκανήσου». (Ελληνικά) Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Ηπείρου. Αρτά. 2008. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2026. σελ. 22.
- ↑ «Ο τρόπος επεξεργασίας και εναρμόνισης της δημοτικής μελωδίας στο έργο του Γιάννη Κωνσταντινίδη: 22 Τραγούδια και Xοροί της Δωδεκανήσου». (Ελληνικά) Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Ηπείρου. Αρτά. 2008. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2026.
- 1 2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. catalogue
.bnf . Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2026..fr /ark: /12148 /cb16584470r - ↑ (Γαλλικά, Ολλανδικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ισπανικά) Musicalics. musicalics
.com . Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2022./de /node /87707 - ↑ Letellier, Robert Ignatius (19 Οκτωβρίου 2015). Operetta: A Sourcebook, Volume II. Newcastle: Cambridge Scholars Publishing. σελ. 1265. ISBN 978-1-4438-8508-9.
- ↑ «Κωνσταντινίδης, Γιάννης, 1903-1984». biblionet.gr. BiblioNet. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2023.
- ↑ Τσιαουσίδης, Γεώργιος (2008). Υφολογική προσέγγιση και ανάλυση του έργου «22 τραγούδια και χοροί από τα Δωδεκάνησα» του Γιάννη Κωνσταντινίδη. Άρτα: ΤΕΙ Ηπείρου. σελ. 10.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- "Who's Who 1979" σ. 341.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Κώστας Γιαννίδης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
- Αφιέρωμα της ΕΡΤ στον συνθέτη.