Κώστας Βελλιάδης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κώστας Βελλιάδης
Προσωπικές πληροφορίες
Ημερ. γέννησης1922
Τόπος γέννησηςΕλλάδα
Ημερ. θανάτου14 Ιανουαρίου 1975
ΘέσηΤερματοφύλακας
Ομάδες νέων
Ολυμπιακός Θεσσαλονίκης
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1942-1955Άρης Θεσσαλονίκης
1955-1956ΠΑΟΚ
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1949Ελλάδα1(0)
Προπονητική καριέρα
ΠερίοδοςΟμάδα
1961Άρης Θεσσαλονίκης
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Ο Κώστας Βελλιάδης ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής της πρώιμης μεταπολεμικής εποχής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας για την ομάδα του Άρη, κατακτώντας πρωτάθλημα Ελλάδος του 1946.

Καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Βελλιάδης εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη προπολεμικά, φορώντας τη φανέλα των τσικό και αγωνιζόμενος αρχικά ως σέντερ φορ. Μετά τους πρώτους μήνες στην ομάδα, μεταπήδησε στον χώρο της άμυνας και ξεκίνησε να αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα, όπου και καθιερώθηκε. Στις 26 Απριλίου του 1943 συμμετείχε στον φιλικό αγώνα του Άρη εναντίον της μικτής ομάδας του Ηρακλή και του ΠΑΟΚ, ο οποίος έληξε ισόπαλος με 2-2.[1] Συνέχισε ως βασικός τερματοφύλακας των "κίτρινων" μέχρι την επανέναρξη των πρωταθλημάτων και κατέκτησε το πρώτο μεταπολεμικό πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης με επτά νίκες σε δέκα αγώνες. Ο Άρης προκρίθηκε στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, με τον Βελλιάδη να παίζει σε όλα τα ματς της ομάδας και κατακτώντας το πρωτάθλημα Ελλάδος για τρίτη φορά στην ιστορία του συλλόγου.[2]

Ο Βελλιάδης παραμέρισε όλους τους άλλους πιθανούς τερματοφύλακες των "κίτρινων", απουσιάζοντας από την βασική ενδεκάδα του Άρη σε ελάχιστες περιπτώσεις. Στα τέλη του 1947, κατέκτησε το κύπελλο Χριστουγέννων κερδίζοντας κατά σειρά τους ΠΑΟΚ, Ηρακλή και την ομάδα της ΧΙ Μεραρχίας. Ακολούθησε το Τουρνουά Πάσχα Αθηνών με νικητή και πάλι τον Άρη, ενώ στις 20 Ιουνίου 1948 οι "κίτρινοι" ήλθαν ισόπαλοι σε διεθνές φιλικό που διακόπηκε λόγω βροχής ενώ το σκορ ήταν 1-1, με την γαλλική Ρενς. Ο Άρης απόλεσε το τοπικό πρωτάθλημα του 1948, χάνοντας από τον ΠΑΟΚ στο τελευταίο ματς της διοργάνωσης.

Η μοναδική εμφάνιση του Βελλιάδη με τα χρώματα της ελληνικής εθνικής ομάδας πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαΐου 1949, όταν για το κύπελλο Φιλίας της Ανατολικής Μεσογείου, η Ελλάδα ηττήθηκε από την δεύτερη ομάδα της Ιταλίας με 2-3.[3]

Στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος του 1949, έγινε εμφανής ο εκρηκτικός χαρακτήρας του Βελλιάδη, όταν στις 19 Ιουλίου ο Άρης αντιμετώπιζε εκτός έδρας τον Παναθηναϊκό και προηγούνταν με 0-1. Δεκαπέντε λεπτά πριν την λήξη του αγώνα, ο Βελλιάδης έχασε την μπάλα σε μία έξοδο και οι "πράσινοι" ισοφάρισαν, με τους παίκτες του Άρη να διαμαρτύρονται έντονα για φάουλ στον τερματοφύλακα. Ο διαιτητής Ζαπάρδας απέβαλλε τον Βελλιάδη για τις διαμαρτυρίες, αλλά ο ίδιος αρνήθηκε να φύγει από το γήπεδο, με αποτέλεσμα να διακοπεί ο αγώνας υπέρ του Παναθηναϊκού.[4] Ο ίδιος, μαζί με τον Βαχάκ Αμπραχαμιάν, τιμωρήθηκαν αυστηρά και μετά την αποχώρηση του τελευταίου από την ενεργό δράση, ο Βελλιάδης πήρε το περιβραχιόνιο του αρχηγού της ομάδας.

Την σεζόν 1949-50, ο Άρης διακρίθηκε στην διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας, αποκλείοντας την Ελπίδα Δράμας, τον ΠΑΟΚ και τον Εθνικό, με τον Βελλιάδη να απουσιάζει μόνο από τον ημιτελικό με την ομάδα του Πειραιά. Στις 26 Απριλίου 1950, συμμετείχε στον μοναδικό τελικό της μακρόχρονης καριέρας του, όπου οι "κίτρινοι" ηττήθηκαν με 4-0 από την ΑΕΚ.[5]

Την σεζόν 1952-53, ο Άρης κατέκτησε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και προκρίθηκε στην τελική φάση, όπου αντιμετώπισε τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Στις 7 Ιουνίου 1953, ο Άρης φιλοξενούνταν από τον Παναθηναϊκό, με τον Βελλιάδη να αγωνίζεται με κάταγμα στο χέρι του.

Ο διεθνής τερματοφύλακας παρέμεινε στον Άρη μέχρι το καλοκαίρι του 1955, όταν αφέθηκε ελεύθερος από την διοίκηση του Άρη και μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ.[6] Ο "δικέφαλος του Βορρά" κέρδισε δύο φορές τον Άρη, υποσκελίζοντας τον στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, ενώ οι "κίτρινοι" ξεπέρασαν τον αιώνιο τους αντίπαλο στο πρωτάθλημα βορείου ομίλου.[7]

Μετά από μία σεζόν στον ΠΑΟΚ, ο Βελλιάδης αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, για αν συνεχίσει ως προπονητής, αρχικά στη Βέροια και μετά σε Ολυμπιακό Βόλου, Νάουσα, Εδεσσαϊκό, Απόλλωνα Καλαμαριάς και φθάνοντας να είναι εκλέκτορας των παικτών της εθνικής Ελλάδας για την Βόρεια Ελλάδα. Τελευταίο αθλητικό πόστο του ήταν η θέση του προπονητή της εφηβικής ομάδας του Άρη.

Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, στις 14 Ιανουαρίου 1975.[8]

Στατιστικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διοργάνωση Αγώνες Γκολ
Πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης 58 -
Πρωτάθλημα Ελλάδας 10 -
Κύπελλο Ελλάδας 17 -
  • Τα στοιχεία του πίνακα δεν είναι ολοκληρωμένα, λόγω ελλειπούς ενημέρωσης από τα ΜΜΕ της εποχής

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Άγγελος Καριπίδης, Άρης 1914-2002. Οι μεγάλες στιγμές της ιστορικής ομάδος, σελ. 75-76, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2003. ISBN 960-12-1189-6, ISBN-13 978-960-12-1189-3
  2. Το πρώτο μεταπολεμικό | AllAboutARIS.com[νεκρός σύνδεσμος]
  3. Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ Β΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ
  4. Εν μέσω θλιβερών επεισοδίων διεκόπη α αγών ΠΑΟ-Άρεως 1-1, εφημ. «ΕΜΠΡΟΣ» 19.07.1949, σελ. 2
  5. «Οι οκτώ τελικοί Κυπέλλου του Άρη - Άρης - SPORT 24». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2015. 
  6. Γιαννάτος Σ., Για Πάντα Πρωταθλητές, τόμος 6, Άρης Ποδόσφαιρο - Μπάσκετ, ΣΚΑΪ βιβλίο, Αθήνα, 2009, σελ.28
  7. Greece - Final Tables 1906-1959
  8. https://srv-web1.parliament.gr/display_doc.asp?item=37676&seg= εφ. Θεσσαλονίκη, 15/1/1975, σελ. 8

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]