Ιωάννης Τσακασιάνος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ιωάννης Τσακασιάνος
Ioannis Tsakasianos.JPG
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1853
Ζάκυνθος
Θάνατος 1908
Ναύπλιο
Υπηκοότητα Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα ποιητής

Ο Ιωάννης Τσακασιάνος (Ζάκυνθος, 1853 - Ναύπλιο, 1908) ήταν Έλληνας ποιητής της Επτανησιακής Σχολής. Συνέγραψε λυρικά ποιήματα καθώς και σατιρικά, τα οποία υπήρξαν δημοφιλή την εποχή του εξ αιτίας του ηπίου περιεχομένου τους.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε το 1853 στη Ζάκυνθο. Ο πατέρας του είχε βενετσιάνικη αριστοκρατική καταγωγή, ενώ η μητέρα του ασχολούνταν με την υφαντική. Είχε πέντε αδέλφια εκ των οποίων δύο κορίτσια και τρία αγόρια. Όταν ήταν μικρός εργάστηκε ως βοηθός στο κουρείο που λειτουργούσε ο θείος του στη Ζάκυνθο, το οποίο ήταν ένα από τα πλέον γνωστά στην υψηλή κοινωνία της Ζακύνθου. Εκεί, ήρθε σε επαφή με καλλιτέχνες και ποιητές, μελέτησε ποίηση, έμαθε ξένες γλώσσες και κιθάρα. Έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον, και οι ικανότητες του σε αυτά τον έκαναν γνωστό στους αριστοκρατικούς κύκλους της εποχής του. Ήταν ανάμεσα στους συνιδρυτές του περιοδικού Ποιητικός Άνθων, όντας ένας από τους σημαντικότερους χρηματοδότες του. Το περιοδικό αυτό απέκτησε φήμη και αναγνώριση από λόγιους της εποχής όπως ο Ανδρέας Λασκαράτος και ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης. Στο περιοδικό αυτό, ο Τσακασιάνος δημοσίευε ποιήματα, χρησιμοποιώντας κυρίως το ψευδώνυμο Σπουργίτης.[1]

Στη συνέχεια αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο. Έγινε ιμπρεσάριος και εργολάβος του θερινού θεάτρου της Ζακύνθου, το οποίο κατασκευάστηκε με δικά του έξοδα. Βρέθηκε στη Νάπολη όπου γνωρίστηκε με πρωταγωνίστρια του θεάτρου Ροσίνι, και εμπνεύστηκε την δημιουργία θιάσου. Ο θίασος όμως δεν ευδοκίμησε και ο Τσακασιάνος οδηγήθηκε σε οικονομική καταστροφή. Στη συνέχεια αποχώρησε από την πατρίδα του και μετέβη στην Αθήνα όπου εξέδωσε τις επιτυχημένες ποιητικές συλλογές Κόντε Σπουργίτης και Πρωτοχρονιάτικο δώρο. Μετά την επιτυχία αυτή επέστρεψε στην Ζάκυνθο όπου άνοιξε βιβλιοπωλείο, το οποίο όμως δεν πέτυχε οικονομικά. Μετά από ενέργειες της Σοφίας Τρικούπη, αδελφής του Χαριλάου, διορίστηκε υποτελώνης κατά σειρά στο Φισκάρδο, στην Ιθάκη, στην Κόπραινα, στην Κυπαρισσία, στον Πόρο, στην Άρτα, στη Λευκάδα, στη Λάρισα και τέλος στο Ναύπλιο, χωρίς όμως να αποκτήσει οικονομική ευχέρεια. Πέθανε στο Ναύπλιο το 1908, και κηδεύτηκε στη Ζάκυνθο.[1]

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ανάμεσα στα σημαντικότερα του έργα περιλαμβάνονται τα εξής[1]:

  • Φιλιά και κλάυματα, 1879.
  • Στιχουργήματα, 1884.
  • Σπουργίτης, Αποχαιρετισμός του Κοντούση, Νέος δασμός, Ζάκυνθος, τυπ. Ο Φώσκολος, 1888.
  • Ο Κόντε-Σπουργίτης, Αθήνα, τυπ. Κορίννης, 1888.
  • Άπαντα Α΄, Αθήνα, 1926.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Αβουρής Σπύρος, «Τσακασιάνος Ιωάννης», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.
  • Βαλέτας Γ. Μ., «Τσακασιάνος Ιωάννης», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια. Αθήνα, Πυρσός, 1933.
  • Ζώντος Α. Ι., Γιάννης Τσακασιάνος· Ο άνθρωπος και ο ποιητής. Αθήνα, τυπ. Α. Γ. Ματαράγκα, 1932.
  • Μπαρλάς Τάκης, «Τα πενηντάχρονα του Γιάννη Τσακασιάνου», Νέα Εστία, ετ. ΛΒ΄, 1/12/1958, αρ. 754.
  • Ξενόπουλος Γρηγόριος, «Προεισήγησις», Πρόλογος στον Κόντε-Σπουργίτη. Αθήνα, τυπ. Κορίννης, 1888.
  • Παλαμάς Κωστής, «Τσακασιάνος», Γιάννης Τσακασιάνος Άπαντα Α΄, σσ. 5-12. Αθήνα, 1926.