Ανδρέας Λασκαράτος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ανδρέας Λασκαράτος
Andreas Laskaratos.JPG
Γέννηση1  Μαΐου 1811[1]
Ληξούρι
Θάνατος24  Ιουλίου 1901[2]
Αργοστόλι
ΕθνικότηταΈλληνες
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Ιδιότηταποιητής, δημιουργός γραπτών έργων και συγγραφέας

Ο Ανδρέας Λασκαράτος (1 Μαΐου 1811-24 Ιουλίου 1901) ήταν αξιόλογος σατιρικός ποιητής και πεζογράφος από την Κεφαλλονιά. Αφορίστηκε από την Εκκλησία εξ αιτίας των σατιρικών βελών του κατά των κληρικών.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ανδρέας Λασκαράτος γεννήθηκε το 1811 στο Ληξούρι[3] και συγκεκριμένα στην εξοχική τοποθεσία Ριτσάτα, σε μία περίοδο που τα Επτάνησα περνούσαν από τη γαλλική στην αγγλική προστασία.Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε κοντά στον Νεόφυτο Βάμβα στη Σχολή του Κάστρου.[4] Σε ηλικία εικοσιενός ετών ο θείος του Δελαδέτσιμας τον διόρισε γραφέα στη Γερουσία στην Κέρκυρα και τον έγραψε στη Νομική Σχολή του Ιονίου Πανεπιστημίου επειδή τον προόριζε για δικαστή αν και ο ίδιος ο Λασκαράτος επιθυμούσε να σπουδάσει ιατρική. [5]Από την Κέρκυρα γύρισε στην Κεφαλονιά και εργάστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα πρωτοκολλητής του Ειρηνοδικείου. Στη συνέχεια παραιτήθηκε και πήγε στην Πίζα και στο Παρίσι για νομικές σπουδές. Το 1839 επέστρεψε ασκώντας μόλις για τρία χρόνια το επάγγελμα του νομικού.[6]Όμως ο θάνατος του πατέρα του, τον έκανε να ξαναασχοληθεί με τη δικηγορία λόγω κάποιων οικογενειακών υποθέσεών του, όμως η Γερουσία του αρνήθηκε να του χορηγήσει την άδεια.[7] Την περίοδο αυτή ταξιδεύει στην Κρήτη για να μελετήσει το κρητικό γλωσσικό ιδίωμα και τα λαϊκά τραγούδια της. Ταξιδεύει επίσης στην Αθήνα, στη Σύρο, στην Κόρινθο, στην Πάτρα, στο Μεσολόγγι.[8] Υπήρξε μαθητής του Ανδρέα Κάλβου, ενώ γνώρισε και τον Διονύσιο Σολωμό, κάτι που ασφαλώς επηρέασε τη μετέπειτα πορεία του. Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, την ποίηση, ενώ είναι πιο γνωστός ως λιβελογράφος. Ήταν παντρεμένος με την Πηνελόπη Κοργιαλένειου, από γνωστή και εύπορη οικογένεια του νησιού, με την οποία απέκτησε δύο γιους και εφτά κόρες.

Εξέδωσε αρκετές σατιρικές εφημερίδες όπως ο «Λύχνος», καυτηριάζοντας αδιακρίτως την ανηθικότητα, την αδικία, την υποκρισία. Πολλές φορές καταφέρθηκε εναντίον των πολιτικών και της ανικανότητάς τους, ενώ πολέμησε σκληρά τις θρησκευτικές προλήψεις και δοξασίες, κυρίως δε την αυθαιρεσία της θρησκευτικής αρχής. Στις 16/28 Φεβρουαρίου 1856, ο μητροπολίτης Κεφαλλονιάς Σπυρίδων Κοντομίχαλος, αφόρισε αρχικά το βιβλίο «Τα μυστήρια της Κεφαλλονιάς» με την παραίνεση προς τον συγγραφέα να το αποσύρει και να το καταστρέψει. Αφού αυτό δεν έγινε, μερικές μέρες αργότερα αφόρισε τον ίδιο τον Ανδρέα Λασκαράτο. Το βιβλίο φέρεται ότι χλεύαζε τις χριστιανικές τελετές και παραδόσεις, και είχε προκαλέσει αντίδραση στο λαό και σε ιερωμένους. Ο Λασκαράτος είχε καταγγείλει στην αστυνομία ότι πριν από τον αφορισμό είχαν γίνει αναταραχές από αχθοφόρους και άλλους εξ αιτίας του βιβλίου του. Ο Έπαρχος της Κεφαλλονιάς στις 4 Μαρτίου (Νέου Ημερ.) επίσης αναφέρει στη Γερουσία ότι "ο Μητροπολίτης, ο κλήρος και διάφοραι τάξεις ανθρώπων βαρέως ηγανάκτησαν, θεωρούντες αυτό [το βιβλίο] ως περιέχον ύβρεις, βλασφημίας, ..." και ότι επενέβη η αστυνομία για να προστατεύσει τον Λασκαράτο. Ο Έπαρχος ειδοποίησε και τον Τοποτηρητή W.P. Talbot ότι δεν μπορούσε να προστατεύσει τον Λασκαράτο σε δημόσιους χώρους και του συνέστησε να παραμείνει στο σπίτι του. Ο Λασκαράτος γνωστοποίησε στον Τοποτηρητή ότι την 15 Μαρτίου θα φύγει από το νησί "αφορισμένος απ' τον κλήρο σαν ασεβής και διωγμένος απ' την Κυβέρνηση σαν διασαλευτής της δημοσίας τάξεως!". Ο Λασκαράτος καταφεύγει κυνηγημένος στη Ζάκυνθο, αλλά τον ίδιο χρόνο αφορίζεται και εκεί, από τον μητροπολίτη της, Νικόλαο Κοκκίνη. Ο αφορισμός ήρθη από τον Μητροπολίτη Γεράσιμο Δόριζα ένα χρόνο πριν το θάνατο του Λασκαράτου. Το αυθεντικό κείμενο του αφορισμού του Λασκαράτου δεν σώζεται, αλλά σώζεται ο αφορισμός του βιβλίου.[9][10]

Κυριότερα έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κυριότερα έργα του είναι:

  • ’’Στιχουργήματα’’,(1872)
  • Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς,(1872)
  • Ιδού ο άνθρωπος ή ανθρώπινοι χαρακτήρες’’,(1874)
  • Ποιήματα και ανέκδοτα,(1884)
  • Οι καταδρομές μου εξαιτίας του «Λύχνου»,(1888)
  • Απόκριση στον αφορισμό,(1908)
  • Αυτοβιογραφία,(1912)

Πέθανε στο Αργοστόλι, όπου διέμενε μετά από τους διωγμούς που υπέστη, στις 24 Ιουλίου 1901[11], αλλά το έργο του παραμένει διαχρονικό έως σήμερα. Όσοι το έχουν μελετήσει αντιλαμβάνονται ότι ήταν ένας άνθρωπος που έβλεπε ιδιαίτερα μπροστά για την εποχή του και σήμερα, όσα αυτός είχε προβλέψει και επιθυμούσε είτε αλλάξει είτε να εμποδίσει, έχουν κατά κανόνα επαληθευτεί.

Εκδοθέντα έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από τα έργα του μετά θάνατον έχουν εκδοθεί κατά καιρούς τα ακόλουθα:

  • Ποιήματα, Φέξης, Αθήνα 1916
  • Στοχασμοί, Γανιάρης και Σία, 1921
  • Ήθη, έθιμα και δοξασίες της Κεφαλλονιάς, Ελευθερουδάκης, Αθήνα 1924
  • Αυτοβιογραφία, Δημητράκος, Αθήνα 1927
  • Τα παθήματά μου και οι παρατηρήσεις μου στις φυλακές της Κεφαλλονιάς, Κοντομάρης και Σία, Αθήνα 1930
  • Τέχνη του δημηγορείν και συγγράφειν, Κολιατσάδα, Αθήνα 1954
  • Ποιήματα, Μαρής, Αθήνα 1958
  • Άπαντα, τόμοι 1-3, Αθήνα 1959
  • Βιογραφικά μου ενθυμήματα, Αθήνα 1966
  • Ιδού ο άνθρωπος, Πάπυρος, Αθήνα 1969
  • Ιδού ο άνθρωπος, Ερμής 1970
  • Ένα ανέκδοτο ποίημα, τυπ. Κείμενα, 1976
  • Ποιήματα, Μαρής, Αθήνα 1976
  • Αυτοβιογραφία, Γνώση, Αθήνα 1983
  • Ιδού ο άνθρωπος, Νέος σταθμός, Αθήνα 2001
  • Ιστορία ενός αρχιεπισκόπου, Βερέττα, Αθήνα 2005
  • Reflections, translated by Simon Darragh, εκδ. «Αιώρα», Αθήνα 2015

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. (Γερμανικά) Brockhaus Enzyklopädie. laskaratos-andreas. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb13483017c. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. Ιωάννης Ζερβός, Ανδρέας Λασκαράτος, εκδ.Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός,Αθήνα, 1970, σελ.4
  4. Ιωάννης Ζερβός, Ανδρέας Λασκαράτος, εκδ.Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός,Αθήνα, 1970, σελ.6
  5. Ιωάννης Ζερβός, Ανδρέας Λασκαράτος, εκδ.Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός,Αθήνα, 1970, σελ.6
  6. Ιωάννης Ζερβός, Ανδρέας Λασκαράτος, εκδ.Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός,Αθήνα, 1970, σελ.7
  7. Ιωάννης Ζερβός, Ανδρέας Λασκαράτος, εκδ.Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός,Αθήνα, 1970, σελ.7
  8. Ιωάννης Ζερβός, Ανδρέας Λασκαράτος, εκδ.Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός,Αθήνα, 1970, σελ.7
  9. Μεσολωράς Ιωάννης Δ. (πρωτοπρεσβύτερο), "Ο εν απουσία των εκκλησιαστικών αρχείων μέχρι τώρα λόγος περί του αφορισμού του Α. Λασκαράτου", ΙΑ' Διεθνές Πανιόνιο Συνέδριο (2018), Πρακτικά, Αργοστόλι 2019, τόμ. 4, σ. 266-304.
  10. Ιωάννης Κονιδάρης, Οι αφορισμοί του Μητροπολίτη Κεφαλληνίας Σπυρίδωνα Κοντομίχαλου (1842-1873). Διάγραμμα σπουδής, «Πρακτικά του Ε΄ Διεθνούς Πανιονίου Συνεδρίου (17-21 Μαΐου 1986)», τ. 3, Αργοστόλι 1991, σσ. 311-329.
  11. εφ. Εμπρός, φύλλο 26/7/1901, σελ. 1.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ιωάννης Ζερβός, Ανδρέας Λασκαράτος, εκδ.Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός,Αθήνα, 1970[1]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ιωάννης Κονιδάρης, Ανδρέας Λασκαράτος. Η δίκη του για εξύβριση της θρησκείας και η άρση του αφορισμού του (με βάση ανέκδοτα έγγραφα), εκδ. Γρηγόρη, Αθήνα, 2011

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το αρχικό κείμενο αυτού του άρθρου προέρχεται από την ιστοσελίδα http://www.kefalonitis.com και δημοσιεύτηκε μετά από άδεια.