Ενιαίο Εθνικιστικό Κίνημα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


Ίδρυση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ιδρύθηκε [1] στις 6 Μαΐου 1979 στον Βόλο. Ιδρυτές του ήταν πρώην μέλη της ΕΝ.Ε.Π ενώ στην ηγεσία της οργανώσεως, εξελέγησαν ομόφωνα ως Εκτελεστική Επιτροπή οι

  • Δάκογλου Πολύδωρος, Αρχηγός
  • Χατζησταύρου Κωνσταντίνος Συντονιστής Διευθύνσεως Ιδεολογίας
  • Ρηγόπουλος Χρήστος Συντονιστής Πολιτικής Διευθύνσεως
  • Ψιακής Βλαδίμηρος Συντονιστής Διευθύνσεως Διοικητικής Μερίμνης
  • Σχοινάς Ιωάννης Συντονιστής Διευθύνσεως Οργανώσεως
  • Πρεβεζάνου Ευγενία Συντονίστρια Διευθύνσεως Εκπαιδεύσεως

Το Ενιαίο Εθνικιστικό Κίνημα (ΕΝ.Ε.Κ) έθεσε άμεσα από το 1979, το ζήτημα επανίδρυσης του ακροδεξιού χώρου στοχεύοντας στο 2000 για συμμετοχή στις εκλογές.

Συνέχεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην συνέχεια προσπάθησε να εξαπλωθεί δημιουργώντας Τοπικές οργανώσεις στις μεγάλες πόλεις της χώρας.

Το 1994, σε μια προσπάθεια εκσυγχρονισμού της ακροδεξιάς, στελέχη από την Ε.Π.ΕΝ και το ΕΝ.Ε.Κ. ίδρυσαν το Ελληνικό Μέτωπο, με αρχηγό τον Μάκη Βορίδη, από κρατούσε τις εθνικιστικές ιδέες των προηγούμενων δεκαετιών, ενώ πρόσθετε τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, την πίστη στην ελεύθερη οικονομία και πρωτοασχολήθηκε με το μεταναστευτικό.

Ωστόσο εξαιτίας των διασπαστικών τάσεων που αναπτύχθηκαν ανάμεσα στον πρόεδρο της ΕΝ.Ε.Κ, Πολύδωρο Δάκογλου και τον θεωρητικό Ανδρέα Δενδρινό, οδήγησαν το κίνημα στα μέσα του 2000, να απορροφηθεί από τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό (ΛΑ.Ο.Σ) του Γ. Καρατζαφέρη.

Ο Πρόεδρος του ΛΑΟΣ, έχοντας απορροφήσει την Πρώτη Γραμμή του Κωνσταντίνου Πλεύρη και το Κόμμα Ελληνισμού, στην προσπάθεια να πάρει όσες περισσότερες ακροδεξιές ψήφους μπορούσε, δεν δίστασε να εντάξει στα ψηφοδέλτια του και τέσσερα ενεργά μέλη της Χρυσής Αυγής, τους Ηλία Παναγιώταρο, Βασίλειο Κολιό, Μιχαήλ Παπαδημητρίου, και Νικόλαο Σκαντζό.

Το 2005, έγινε προσχώρηση στο ΛΑ.Ο.Σ., των στελεχών του Ελληνικού Μετώπου με αποτέλεσμα στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2007, εξέλεξε 10 βουλευτές, αναδεινύοντας τον Μάκη Βορίδη, από συγκρουσιακό ακροδεξιό της δεκαετίας του ’80 της νεολαίας της Εθνικής Πολιτικής Ένωσης (Ε.ΠΕ.Ν.), σε κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του εθνικιστικού κινήματος.

Ωστόσο η απογοήτευση των πολιτικών –κυβερνητικών συνεργασιών οδήγησε τους εθνικιστές να αποσύρουν την στήριξη τους στο ΛΑ.Ο.Σ. εξωστρακίζοντας το με τις εκλογές του Ιουνίου 2012, από το Ελληνικό Κοινοβούλιο και να προσπαθούν να επαναπροσδιορίσουν το Εθνικιστικό Κίνημα, στρεφόμενοι είτε στο ακροδεξιό κόμμα της Χρυσής Αυγής με τον Νίκο Μιχανολιάκο να οργανώνει Τάγματα Εφόδου[2] , είτε στο νεοσύστατο κίνημα του Πάνου Καμμένου και των Ανεξάρτητων Ελλήνων που αναδεικνύονται ως ανάχωμα, καθόσον προσκαλούν στην δημιουργία ενιαίου δημοκρατικού πατριωτικού τόξου /[3]

Συμμετοχή σε εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ΕΝΕΚ κατέβηκε δύο φορές σε εκλογικές αναμετρήσεις, όχι όμως σε βουλευτικές εκλογές.

Στις Ευρωεκλογές του 1984 έλαβε 5.592 ψήφους (ποσοστό 0,09%), καταλαμβάνοντας την τελευταία θέση ανάμεσα στα 16 κόμματα που συμμετείχαν, ενώ στις Ευρωεκλογές του 1989[4] έλαβε 15.183 ψήφους (ποσοστό 0,23%), καταλαμβάνοντας την 16η θέση ανάμεσα στα 21 κόμματα που συμμετείχαν.

Το ΕΝΕΚ δεν μπόρεσε να λάβει ποσοστά ικανά να του δώσουν κάποια έδρα σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις που συμμετείχε. Έτσι το 1991 η εκλεγμένη από Συνέδριο Διοικούσα Επιτροπή του αποφάσισε την αναστολή της δράσης του.

Η τελευταία σύνθεση της Ε.Ε. ήταν: Πολύδωρος Δάκογλου, αρχηγός και μέλη οι κάτωθι: Ιωάννης Σχοινάς, Τσούγκος Δημήτριος, Κούρτογλου Πρόδρομος, Ελένη Παπαδοπούλου, Σπύρος Παπαδόπουλος και Νίκος Παπαδόπουλος.'

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]