Εμίλ Μπερνάρ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Εμίλ Μπερνάρ
Zelfportret Rijksmuseum SK-A-3263.jpeg
Αυτοπροσωπογραφία με βάζο (1897), Ρέικσμουζεουμ
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Émile Bernard (Γαλλικά)
Γέννηση28  Απριλίου 1868[1][2][3]
Λιλ[4][5]
Θάνατος16  Απριλίου 1941[1][2][3]
Παρίσι[6][5]
Τόπος ταφήςCimetière de Pantin
ΚατοικίαHôtel Le Charron (από 1926)
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία[7][8][9]
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΓαλλικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[10]
ΣπουδέςΙουλιανή Ακαδημία
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταζωγράφος[11][12][13]
ποιητής
συγγραφέας
εικονογράφος[14][15]
φωτογράφος[15]
εικαστικός καλλιτέχνης[16]
γραφίστας[13][15]
γλύπτης[15]
χαράκτης[15]
ακουαρελίστας[15]
σχεδιαστής[15]
χαράκτης[15]
ΑντιπρόσωποςArtists Rights Society[17]
Αξιοσημείωτο έργοAdam and Eve
d:Q17490716
Breton Women at a Wall
Οικογένεια
ΣύζυγοςAndrée Fort
ΑδέλφιαMadeleine Bernard[18]
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΙππότης της Λεγεώνας της Τιμής (31  Ιουλίου 1936)[19]
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Εμίλ Μπερνάρ (γαλλικά: Émile Bernard), 1868 - 1941, ήταν Γάλλος μεταϊμπρεσιονιστής ζωγράφος, χαράκτης και συγγραφέας. Συνδέεται με τη σχολή του Πον-Αβέν και είχε καλλιτεχνικές φιλίες με τους Βενσάν βαν Γκογκ, Πωλ Γκωγκέν και αργότερα με τον Πωλ Σεζάν. [20]

Συνδέεται με τον Κλουασονισμό και τον Συνθετισμό, δύο καλλιτεχνικά κινήματα του τέλους του 19ου αιώνα.[21]

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εμίλ Μπερνάρ, πορτρέτο του Τουλούζ-Λωτρέκ, 1886

Ο Εμίλ Μπερνάρ γεννήθηκε στις 28 Απριλίου 1868 στη Λιλ. Το 1884, σε ηλικία 16 ετών, μπήκε στο εργαστήριο ζωγραφικής του Φερνάν Κορμόν, όπου είχε συμμαθητές και φίλους τον Λουί Ανκετέν και τον Τουλούζ-Λωτρέκ. Οι δύο ζωγράφοι τον εισήγαγαν στο μουσείο του Λούβρου αλλά και στα καμπαρέ της Μονμάρτρης. Το 1886, αποβλήθηκε από το εργαστήριο του Κορμόν λόγω έλλειψης πειθαρχίας και ταξίδεψε στο Πον-Αβέν, στις απόκρημνες ακτές της Βρετάνης της Γαλλίας, όπου συναντήθηκε και αντάλλαξε καλλιτεχνικές θεωρίες με τον Πωλ Γκωγκέν. Με την επιστροφή του στο Παρίσι, ο Μπερνάρ έγινε στενός φίλος με τον Βενσάν βαν Γκογκ.[22]

Ο Μπερνάρ επρόκειτο να παίξει άλλον έναν κρίσιμο ρόλο στη ζωή του Βαν Γκογκ όταν, μετά την αυτοκτονία του καλλιτέχνη και τον θάνατο του αδελφού του Τεό βαν Γκογκ λίγο αργότερα, ορίστηκε διαχειριστής των υποθέσεων του βαν Γκογκ, συμπεριλαμβανομένης της οργάνωσης μιας πρώτης μεταθανάτιας έκθεσης και της επεξεργασίας των επιστολών του ζωγράφου.

Ο Εμίλ Μπερνάρ πέθανε στις 16 Απριλίου 1941 στο Παρίσι.

Έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συγκομιδή δίπλα στη θάλασσα, 1891

Το μεγαλύτερο μέρος του αξιοσημείωτου έργου του ολοκληρώθηκε σε νεαρή ηλικία, από το 1886 έως το 1897, όταν συμμετείχε στις υφολογικές καινοτομίες της τέχνης του 19ου αιώνα στη Γαλλία. Η έρευνά του για την απλοποίηση της φόρμας τον οδήγησε στη συμμετοχή του στο κίνημα του Κλουασονισμού και του Συνθετισμού με τους Λουί Ανκετέν, Πωλ Γκωγκέν, Πωλ Σερυζιέ και άλλους καλλιτέχνες. Το 1893 ταξίδεψε στην Αίγυπτο, όπου έζησε μέχρι το 1904. Από το 1893, σταδιακά κινήθηκε προς την επιστροφή στον κλασικισμό εμπνευσμένος από τους παλιούς δασκάλους, κυρίως Ραφαήλ, Νικολά Πουσέν και Βελάσκεθ. [23]

Τα έργα του χαρακτηρίζονται από πλούσια χρώματα που οριοθετούνται από σκούρα περιγράμματα και άντλησαν έμπνευση από τις μυστικιστικές ιδιότητες των μεσαιωνικών βιτρό παραθύρων, όπως φαίνεται στον πίνακα του Συγκομιδή δίπλα στη θάλασσα (1891). «Το πρώτο μέσο που χρησιμοποιώ είναι να απλοποιήσω τη φύση σε ένα ακραίο σημείο. Μειώνω τις γραμμές μόνο στις κύριες αντιθέσεις και μειώνω τα χρώματα στα επτά θεμελιώδη χρώματα του πρίσματος», δήλωσε. Η επίδρασή του στο μεταγενέστερο κίνημα της αφηρημένης τέχνης θεωρείται πολύ σημαντική.

Αν και δεν ήταν μέλος της ομάδας των Συμβολιστών, ο Μπερνάρ ταυτίστηκε με τα φιλοσοφικά και μυστικιστικά υπόβαθρα του κινήματος τόσο στην τέχνη όσο και στη λογοτεχνία, ιδιαίτερα στην ποίηση και τις ιδέες του Μπωντλαίρ και του Στεφάν Μαλαρμέ. Οι πίνακες και τα χαρακτικά του συχνά παρουσιάζουν χριστιανικά μοτίβα. Σε πολυάριθμα άρθρα, επιστολές και δηλώσεις, περιέγραψε τους συμβολισμούς στο έργο του ως ένα είδος «θεϊκής γλώσσας».

Λιγότερο γνωστό είναι το λογοτεχνικό έργο του Μπερνάρ, το οποίο περιλαμβάνει θεατρικά έργα, ποίηση και κριτική τέχνης καθώς και κείμενα για την τέχνη που περιέχουν πληροφορίες για τη μοντέρνα τέχνη στην οποία συνέβαλε και ο ίδιος. Μερικά από τα πιο σημαντικά γραπτά του είναι οι παρατηρήσεις του σχετικά με αυτό που θεωρούσε ως αντιπαραγωγική απόρριψη της εικαστικής παράδοσης από την αβάν γκαρντ. Οι κριτικές του στη μοντέρνα τέχνη αντικατοπτρίζουν την αλλαγή της δικής του τεχνοτροπίας από τον ριζοσπαστικό, αντισυμβατικό Κλουασονισμό στον «οπισθοδρομικό», νοσταλγικό ρεαλισμό της ύστερης καριέρας του. [24]

Σήμερα, τα έργα του βρίσκονται στις συλλογές πολλών μουσείων, όπως στο μουσείο Ορσέ στο Παρίσι, το Ρέκσμουζέουμ στο Άμστερνταμ, το Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη και την Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον. [25]

Επιλογή έργων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 2,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12088410f. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 3,2 «Émile Bernard». RKDartists. 7433.
  4. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 13  Δεκεμβρίου 2014.
  5. 5,0 5,1 RKDartists. 7433.
  6. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  7. (Αγγλικά) Museum of Modern Art online collection. 511. Ανακτήθηκε στις 4  Δεκεμβρίου 2019.
  8. dbd1143d-0cba-4391-bf4e-8130c01fe906. Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2020.
  9. fdf217a0-31e3-e711-8b59-000c29e811b2. Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2020.
  10. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12088410f. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  11. (Αγγλικά) Union List of Artist Names. 2  Μαρτίου 2019. 500012925. Ανακτήθηκε στις 14  Μαΐου 2019.
  12. Koninklijk Instituut voor het Kunstpatrimonium. Ανακτήθηκε στις 28  Ιανουαρίου 2021.
  13. 13,0 13,1 The Fine Art Archive. cs.isabart.org/person/58656. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
  14. 9799. Ανακτήθηκε στις 4  Δεκεμβρίου 2019.
  15. 15,0 15,1 15,2 15,3 15,4 15,5 15,6 15,7 vocab.getty.edu/page/ulan/500012925.
  16. fdf217a0-31e3-e711-8b59-000c29e811b2. Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2020.
  17. www.arsny.com/mostwanted/. Ανακτήθηκε στις 19  Αυγούστου 2018.
  18. (Αγγλικά) Union List of Artist Names. 2  Μαρτίου 2019. 500012925. Ανακτήθηκε στις 21  Μαΐου 2021.
  19. (Γαλλικά) Βάση δεδομένων Léonore. Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας. σελ. 1.
  20. . «britannica.com/biography/Emile-Bernard». 
  21. . «larousse.fr/encyclopedie/peinture/cloisonnisme». 
  22. . «artsy.net/artist/emile-bernard». 
  23. . «theartstory.org/artist/bernard-emile/». 
  24. . «wikiart.org/en/emile-bernard». 
  25. . «artnet.com/artists/Εmile-bernard/». 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Émile Bernard στο Wikimedia Commons